Author: प्रणाली वैद्य

भाग – 37 दिवाकर उठून त्याच्या शेजारी येऊन बसले. तेव्हा शर्वाय विचारांच्या तंद्रीतून बाहेर आला. त्यांनी शर्वायच्या खांद्यावर हात ठेवत विचारलं — “आराध्या तयार आहे का? आणि या निर्णयाच्या परिणामांची कल्पना आहे ना तुम्हाला?” शर्वाय ठामपणे म्हणाला, “तिला मी कधीच जबरदस्तीने काहीच सांगितलं नाही. तिचं मत, तिचा आदर — हे माझं पहिलं कर्तव्य आहे… आणि परिणाम… तो स्वीकारायला मी तयार आहे. तिच्यासोबत असल्यास काहीही कठीण वाटणार नाही.” दिवाकर आणि आजींचा नजरेचा एक छोटासा संवाद झाला — जणू काळजाच्या एका कोपऱ्यात आधीच त्यांनी हे नातं मान्य केलं होतं, फक्त वेळेची वाट पाहत होते. “मग एक करा,” आजी म्हणाल्या, “तिच्या घरीही तुम्ही…

भाग – 36 सुमित्रा आजी आणि वडील दिवाकर यांनी शर्वाय आणि आराध्याचं नातं मान्य होते. शर्वाय आता एकटा नव्हता. त्याच्या पाठीशी त्याच्या माणसांची मान्यता होती — आणि त्याचं प्रेम, आराध्या… त्याची ताकद होती. त्याला ती रात्र पुन्हा डोळ्यासमोर आली… त्या रात्री आराध्याने हळूच हात पुढे केला. तिच्या मुठीत एक छोटी चांदीची डबी होती… “ही… मी खूप दिवसांपासून देणार होते तुम्हाला,” ती म्हणाली. शर्वाय डबी पाहतो — ती अगदी जुनी, कोरलेली, अनेक वर्षांपूर्वीची वाटली… “कुठून मिळाली ही?” त्याने शांत स्वरात विचारलं. “मी सुमित्रा आजीसोबत त्यांच्या घरी गेले होते तेव्हा…”  आराध्या सांगू लागली… मी पुस्तक वाचत बसली होती. इतक्यात तुमच्या आई घाईघाईने…

भाग – 35 पावसाच्या सरी अजूनही खिडकीवर हलक्या थेंबांनी वाजत होत्या. खोलीच्या कुशीमध्ये मंद पिवळसर प्रकाश होत होता — ना फार उजळ, ना फार गडद. त्या प्रकाशात आराध्या शर्वायसाठी कपडे उघडून ठेवत होती, आणि बाजूला ठेवलेला टॉवेल उचलून ती त्याचं डोकं हलक्याने पुसत होती… शर्वाय काही बोलत नव्हता. त्याचे डोळे तिच्याकडे स्थिर होते… आराध्याचं मन मात्र क्षणाक्षणाला धडधडत होतं… तरीही तिचे हात कोमलतेने काम करत होते. “इतकं भिजून  का आलात?” ती पुटपुटली. शर्वायने मंद स्मित केलं आणि म्हणाला… “तू समोर होतीस… आणि पाऊस होता. दुसरं काही सुचलंच नाही.” त्याच्या त्या एका वाक्यानं आराध्याचा श्वास अडखळला… त्या दोघांच्या नजरा एकमेकांना विचारत…

भाग – 34 फोन ठेवताना तिने नंदिनीकडे पाहिलं, आणि दोघींमध्ये एक समजूतदार हसू उमटलं. “आईचं काय?” नंदिनीने डोळ्यांनीच खुणावलं. आराध्याने डोळे मिचकावत उत्तर दिलं, “नेहमीसारखी काळजी, पण आज ती फार समाधानात होती… बहुधा मी शांत आवाजात बोलले म्हणून.” त्या क्षणी, नंदिनीच्या हातात असलेल्या फोनवर एक मेसेज हलकासा चमकला — “Safe arrival confirmed. Good work. – S” आराध्याने घरी आईला कॉल केला  होता तेव्हा… तिचा आवाज शांत होता, पण शब्दांतून एक नकळतपणे काळजी दिसत होती… “आई… हो गं, मी पूर्णपणे सुरक्षित आहे. नंदिनी सोबत आहे मी. तू काळजी करू नकोस. काही दिवस इथेच राहणार आहे…” ती पुढे काही सांगणार, इतक्यात तिच्या…

भाग – 33 आराध्या गाडीच्या खिडकीतून बाहेर पाहात होती, पण तिच्या मनात फक्त शर्वाय होता. त्याने तिच्यावर दाखवलेला विश्वास, त्याची ती सावलीसारखी साथ, आणि नजरेतला निरलस जिव्हाळा… तिचं मन पुन्हा पुन्हा त्याच्याकडे खेचलं जात होतं. शर्वायसाठी आराध्या आता केवळ एक सहकारी नव्हती, ती त्याच्या आयुष्यात नकळत स्थिरावलेली एक भावना होती — शांत, सच्ची आणि अनमोल. त्या दोघांनी एकमेकांना न स्पर्श करता, न सांगता, काहीतरी मौल्यवान गवसलं होतं — विश्वासाचं, आपुलकीचं, आणि निर्माण होणाऱ्या प्रेमाचं एक हळवं नातं. त्या मौनातही एक संवाद होता, आणि त्या क्षणात — त्या दोघांनी जगातली सर्वात मौल्यवान गोष्ट शोधून काढली होती…  ती म्हणजे प्रेम जे एकमेकांच्या…

भाग – 32 “आपला बॉस खरंच बदलतोय…” शर्वायच्या सहकाऱ्यांपैकी एक म्हणतो, “बदल नाही रे दत्ता… प्रेमाच्या झुळुकीने माणूसही फुलतो असं म्हणतात ना, अगदी तसंच काहीसं वाटतंय.” दत्ता डोळे मिचकावतो, “म्हणजे हे सगळं आराध्या मॅडममुळे?” तो फाइल हातात घेतो आणि स्वतःशीच हसतो — “बॉस, तुम्ही कुणाचं ऐकत नाही म्हणता… पण यावेळी मनाचं ऐकायला लागलात असं दिसतंय!” हळूहळू दत्ताच्या मनातही आदर निर्माण होतो — शर्वायच्या बदलासाठी आणि त्याच्या त्या शब्दात न मांडलेल्या, पण स्पष्ट उमटणाऱ्या भावना पाहून… आजपासून दोन दिवसांच्या कॉन्फरन्सकरिता शर्वायला निघायचं होतं… पण आज का कोणास ठावूक मन अस्वस्थ झालं होतं. त्या मनाला अस्वस्थ असण्याचं कारण कळलं आणि डोक्यात वीज…

भाग – 31 “मी माधवला म्हणाले खरी की, मी शर्वायशी बोलेन… पण  अजूनपर्यंत मला त्याच्याशी बोलायला जमलं नाही… आणि तुम्हीही टूरवर गेला होता…” आनंदीला शर्वायच्या लग्नाची कल्पनाच सुखावणारी वाटली. ती कल्पनेत हरवली — आपली सून, घरात लगबग, आनंदी क्षण… तिच्या डोळ्यांत चमक दिसू लागली… दिवाकर ते शांतपणे पाहात होते… मात्र आनंदीचे समर्थन मिळवणाऱ्या माधवचा आत्मविश्वास वाढला होता. तो स्वतःशीच म्हणाला… “आराध्या आणि शर्वायच्या नात्यात फूट पाडण्यासाठी पहिली चाल यशस्वी ठरतेय. आता फक्त शर्वायचं मन वळवायचं आहे!” आनंदीचं बोलणं ऐकून दिवाकर थोडे गोंधळले. पण आनंदीच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र उत्सुकता दिसून येत होती. ती आराध्याबाबत फारसे काही म्हणत नाही, उलट माधवने दाखवलेल्या…

भाग – 30 माधवने ऑफिसमधल्या काही कर्मचाऱ्यांना गुपचूप बोलावून घेतलं. माधव ने  तत्काळ आपला सुप्त कट रचायला घेतला. आराध्या नवीन असल्यामुळे समारंभात काहीतरी चूक करेलच, याची त्याला खात्री होती. म्हणून त्याने त्या  कर्मचाऱ्यांना सांगितलं, “तुम्ही तिला मदत करत असल्याचं दाखवा आणि तिच्याकडून काही चूक घडेल असं बघा…” माधवने तिच्या नवखेपणाचा वापर करून, तिच्याच विरोधात कट आखला… समारंभ सुरू होण्याअगोदरच समारंभाच्या मुख्य टेबलावर ठेवलेला महत्त्वाच्या फाइल सेट गायब झाल्याचं ध्यानात आलं. ही बातमी ऐकून शर्वाय गंभीर झाला… “हा फाइलचा सेट कुणी हलवला?” त्याने तिथे उपस्थित असलेल्या ऑफिसमधल्या माणसांना विचारलं. माधव  जणूकाही या गोष्टी करताच तयार होता… “शर्वाय, मला वाटतं, आराध्या तिथे गेली…

भाग – 29 माधव विचार करू लागला, “शर्वाय आराध्याला  काहीच कसं बोलला नाही? उलट तिच्यावर विश्वास दाखवला… हे असं झालंच कसं?” कामात जराही चूक झालेली जराही चालत नसणारा  शर्वाय तिला काहीच  बोलला नाही, याचेच त्याला आश्चर्य  वाटत होते. माधव मनातून नुसता चरफडत होता. आपला  हा डाव फसला, आता अजून एका डावाची योजना करावी लागेल, अशाच विचारात तो होता. शर्वायच्या त्या शांत राहण्यामुळे आणि विश्वासामुळे आराध्याच्या मनात शर्वायविषयीची ओढ वाढू लागली. तिला आता वाटू लागतं की, शर्वाय फक्त एक यशस्वी व्यावसायिकच नाही, तर एक आदर्श प्रमुख आणि उत्तम माणूसही आहे. माधवला शर्वाय आणि आराध्या यांच्या नात्यात काहीतरी खास फुलू लागतंय, हे…

भाग – 28 शर्वायने आराध्याच्या डोळ्यांत पाहत उत्तर दिलं, “कारण कदाचित हेच खरं आहे. तुझं साधं हसणं, तुझी कष्टाळू वृत्ती… सगळंच वेड लावतं. तुझ्याभोवती असणारी निरागसता मला माझ्या आयुष्याच्या गुंतागुंतीतून दूर नेते.” आराध्याच्या गालावर हलकीशी लाली आली. “शर्वाय… मला हे सगळं नवीन आहे. कधीच असं वाटलं नव्हतं की, माझ्या साध्या आयुष्यात असा कुणी येईल जो मला इतकं महत्त्व देईल.” शर्वायने तिचा हात घट्ट पकडला आणि म्हणाला, “माझं मन सांगतंय की, तुझा माझ्यावर एक हक्क आहे. तुझं सुख, तुझी सुरक्षितता, सगळी  माझी जबाबदारी आहे.” त्या पावसात दोघंही न बोलता एकमेकांच्या नजरेत हरवून गेले. पाऊस त्यांना चिंब करत होता, पण त्या क्षणी…