Author: प्रणाली वैद्य

भाग – 27 शर्वायचा नवा प्लॅन सुरू होतो — आतल्या माणसाला शोधणं. त्याच्या कॉर्पोरेट सिस्टममध्येच कुणीतरी माहिती लीक करत होतं. तो आराध्याला न सांगता, तिच्यावर नजर ठेवण्याचा आणि तिला सावध ठेवण्याचा निर्णय घेतो. ट्रेनिंगदरम्यान आराध्याला एक फाइल सापडली… जी आजवर कोणाच्याही हाती लागली नव्हती आणि पूर्वकल्पना नसताना तिच्या हाती ती सहज लागली होती आणि इथेच सुरुवात झाली एक नवा गूढ धागा वीणायला… ती फाइल पहिल्यांदा पाहिल्यावर आराध्याला काहीच विशेष वाटलं नाही. पण जसजशी तिने  ती फाइल वाचण्यास सुरुवात केली, तिच्या कपाळावर आठ्या पडू लागल्या. फाइलमध्ये काही पुरावे  होते — अशा प्रोजेक्ट्सचे संदर्भ, जे अधिकृतपणे कंपनीमध्ये सुरूच नव्हते. काही नावं, काही…

भाग – 26 त्या रात्री, ट्रेनिंगनंतर थकून आराध्या बसलेली होती. शर्वाय तिच्या शेजारी येऊन बसतो. “तुझ्या डोळ्यांत मी ते वादळ पाहिलंय, आराध्या… आणि ते वादळ जेव्हा योग्य दिशेने वाहतं, तेव्हा इतिहास घडतो.” तेवढ्यात, शर्वायच्या फोनवर एक मेसेज झळकला — “माधव काहीतरी हालचाल करत आहे. निशाला आराध्याच्या मागे लावलं आहे.” शर्वायचे डोळ्यांत क्षणभर कठोर भाव उमटतात. तो स्वतःशी म्हणतो, “खरा डाव आता सुरू होतोय…” त्याच्या हातात एक जुना, पोतडीत गुंडाळलेला फोटो होता… “आराध्या, तुझ्या डोक्यात अनेक प्रश्न असतील… मी कोण आहे, का मदत करतोय आणि तुला हे सगळं का शिकवतोय? तुला उत्तरं मिळणं गरजेचं आहे.” तो फोटो  त्याने आराध्याच्या हातात दिला.…

भाग – 25 संध्याकाळचे साडेसात वाजले होते. ऑफिसमधल्या इनफॉर्मल मीटिंगसाठी ठरवलेली जागा म्हणजे शहराच्या एका नामांकित स्काय लाऊंजचा टॉप फ्लोअर. मोठ्या काचांमधून वेगवेगळ्या दिव्यांच्या प्रकाशाने न्हालेला मुंबईचा नजारा दिसत होता. हलकासा संगीताचा स्वर, टेबलांवर टप्प्याटप्प्याने मांडलेले स्नॅक्स, आणि हलकीशी उत्साही कुजबूज वातावरणात भर घालत होती. आराध्या थोड्या संकोचानेच तिथे पोहोचली. आज तिच्या पोशाखातही थोडासा बदल होता – एक सॉफ्ट पिच कलरचा कुर्ता, खाली स्ट्रेट फिट पँट आणि हलकीशी लिपस्टिक आणि झुमके – साधं, पण उठावदार. शर्वाय तिला लांबून पाहतो आणि थोडसं आश्चर्य वाटल्यासारखा तिच्याकडे येतो. माधव आणि निशा लांबूनच त्यांच्याकडे नजर ठेवून असतात. निशाच्या डोळ्यांत स्पष्ट असूया आणि चिडचिड मिसळलेली…

भाग – 24 समोर स्क्रीनवर प्रेझेंटेशन सुरू होतं आणि आराध्या ते लक्षपूर्वक ऐकत होती… कृत्तिकाने तिला काही मुद्दे लिहून घ्यायला सांगितले, तेवढ्यातच दरवाजा उघडल्याचा आवाज झाला. दरवाज्यातून माधव आत आला… माधव तिच्याकडे पाहतो… पण चेहऱ्यावर ओळखीचा कोणताही भाव नाही. तो अगदी व्यावसायिक थाटात, शांतपणे बोलतो, “या टीमसोबत मी काम करणार आहे. मी नवीन COO – माधव राजाध्यक्ष!” आराध्याचं मन क्षणभर सुन्न होतं… पण तिने संयम राखत सहजपणे ‘नमस्कार’ केलं. माधवने फक्त मान हलवली. तिच्या मनात प्रश्न गडद होतो – हा इथे का आहे? आणि त्याचं उद्दिष्ट नक्की काय आहे? तिचा चेहरा तसा शांत… पण डोळ्यांमध्ये एक गूढ अस्वस्थता होती. कॉन्फरन्स…

भाग – 23 काहीतरी चुकल्याचे आराध्याला जाणवले… एक लहर गेली — निशा काकी नसावी तेव्हाच का मी घरात आले? चेहऱ्यावरील भाव जरी स्थिर असले तरी तिच्या मनात विचारांची साखळी सुरू होती… निशा खरोखर काकाकडेच गेली आहे की…? आणि का? तिला आता जाणवत होतं – निशा एकटी नाही आणि खेळ अजून गडद होत चालला आहे. रात्रीचे नऊ वाजून गेले होते. घरात शांतता होती, पण आराध्याच्या मनात वादळ होतं… ती आपल्या खोलीत असली तरी, तिचं लक्ष सतत दाराकडे लागलं होतं… निशा अजून आली नव्हती… आई प्राजक्ता, शांताबाई, सुशांत — सगळ्यांनी तिच्या जॉबबद्दल आनंद व्यक्त केला होता, थोडा वेळ गप्पाही झाल्या होत्या, पण…

भाग – 22 तो तिला आतल्या खोलीत घेऊन गेला, आणि एका सुंदरशा सोफ्यावर बसायला सांगितलं. ती अजूनही सावध होती, कानासमोर कुठलाही आवाज आला की दचकायची… तो तिच्यासमोर शांतपणे बसला… पण नजरेत एक वेगळीच उत्सुकता होती – कसली असेल ती उत्सुकता तिला फसवण्याची की, तिला समजून घेण्याची? तो तिच्यासमोर बसलेला, हातात पाण्याचा ग्लास घेत हलक्या आवाजात म्हणाला, “आता थोडं बरं वाटतंय का? घाबरू नकोस, मी इथे आहे. पण मला सांग, नक्की काय झालं?” आराध्याने त्याच्याकडे पाहिलं. त्याच्या नजरेतला संयम, काळजी आणि कोणताही अडथळा न आणणारा संयोजित शांतपणा तिच्या मनाला हळूहळू आधार देऊ लागला. तिने थोडा खोल श्वास घेतला, थरथर थोडी कमी…

भाग – 21 समुद्राच्या लाटा लांबवर किनाऱ्यावर आदळत होत्या. सूर्यप्रकाश त्या लाटांवर चमकत होता, आणि तिच्या डोळ्यांत एक अनामिक चमक निर्माण करत होता. तिचं मन क्षणभर सगळी शंका, सगळं अस्वस्थतेचं सावट विसरून त्या दृश्यात हरवून गेलं… पण हाच क्षण, जिथून गोष्टी अचानक कलाटणी घेणार होत्या! आराध्याचं अंतर्मन तिला काहीसं सावध करायचा प्रयत्न करत होतं, पण त्या भव्यतेच्या मोहात ती हलक्याच सुरात हरवलेली होती… आराध्या फ्रेश होण्याकरिता म्हणून बाथरूममध्ये गेली. नाही म्हणायला दीड तास प्रवास करून ते इथे आले होते… थोड्या वेळाने ती बाथरूममधून बाहेर आली… चेहऱ्यावर पाण्याचे थेंब, कपाळावरची बट अलगद बाजूला करत ती हसतच बोलू लागली — “अन्वी, शेखर,…

भाग – 20 “आई, मला बोलावणं आलंय एका मोठ्या कंपनीत इंटरव्ह्यूला जायला!” ती उत्साहाने ओरडली. “बापरे, मोठ्या कंपनीत! वा गं अन्वी…” प्राजक्ता आनंदाने म्हणाली. पण निशाच्या डोळ्यांत एक विचित्र चमक दिसली… ती लगेच अन्वीच्या पाठीवर हात ठेवत म्हणाली, “खूप छान गं! आता आपल्यालाही अभिमान वाटेल… एक काम कर, उद्या इंटरव्ह्यूला जाताना आराध्यालाही घेऊन जा.  तुझ्याबरोबर तिचाही इंटरव्ह्यू होतो का बघ!” बोलताना तिचा सूर अगदी सहज होता, पण आतल्या आत तिचा डाव शिजलेला होता — आराध्याला सोबत नेताना काही तरी घडवायचं होतं… एक असं जाळं पसरायचं होतं जिथून आराध्या सहज बाहेर पडू शकणार  नाही… निशा अन्वीला म्हणाली, “उद्या तू इंटरव्ह्यूला जातेस…

भाग – 19 निशा हळूवारपणे आराध्याच्या उशाखाली हात घालण्याचा प्रयत्न करत होती… तेवढ्यात एक विचित्र गोष्ट घडली! खिडकीतून अचानक थंड वाऱ्याचा जोरदार झोत खोलीत घुसला, आराध्याच्या बेडशेजारी ठेवलेला दीपस्तंभासारखा एक मोठा दिवा अचानक खाली कोसळला — जोरात आवाज झाला! निशा घाबरली, ताडकन मागे झाली… आणि तितक्यात आजींच्या कुत्र्याच्या भुंकण्याचा आवाज येऊ लागला… ती घाबरून धावतच बाहेर पडली… निशा आणि माधव दोघंही त्या रात्री गुपचूप भेटले. कॉफीचे कप हातात घेऊन, ते वाड्याच्या मागच्या अंगणातल्या अंधाऱ्या झाडाखाली बसले होते. माधवने कप खाली ठेवत निशाकडे त्रासिक चेहरा करत पाहिलं. “काय मूर्खपणा केलास गं निशा?” तो पुटपुटला… “झोपलेली वाटली म्हणून तुझी घाई झाली… पण…

भाग – 18 आराध्याने आपल्या हातातला बॉक्स दादा गुरुजींसमोर धरला. गुरुजी म्हणाले, “तू कुणालाही या बॉक्सबद्दल काहीही सांगायचं नाही. जरी विश्वासू वाटले तरी नाही. काहीही झालं, कोणी कितीही विचारलं, भीती घातली तरी… शांत राहायचं. वेळ आली की, मी स्वतः तुला सांगेन — कधी, कसे आणि कुठे हा बॉक्स शर्वायच्या हाती द्यायचं.” आराध्या गप्प झाली. गुरुजींच्या चेहऱ्यावरचा गहन गंभीर भाव तिला समजावून सांगत होतं की, हा खेळ फार मोठा आहे! गुरुजींनी तिच्या डोक्यावर हात ठेवला आणि शांत आवाजात आशीर्वाद दिला… “देव तुझं रक्षण करो. तुला धैर्य आणि चातुर्य देवो.” आराध्याने डोळे मिटले. त्या क्षणी तिला जाणवलं — आता तिचं आयुष्य आधीपेक्षा…