Author: प्रणाली वैद्य

भाग – 45 दिवाकर आणि दादांनी सगळं इतकं योजून ठेवलं होतं की, कोणतीही त्रुटी राहिली नव्हती. माधवसारख्या माणसाला कोणतीही पळवाट न मिळावी, यासाठी हा निर्णय अचानक घेतला गेला होता — पण त्यामागे दृढ निर्धार आणि दूरदृष्टी होती. त्या क्षणी आराध्याच्या चेहऱ्यावर एक वेगळं तेज आलं. शर्वायने तिचा हात हातात घेतला आणि दोघेही जणू गूढ, गुंतागुंतीच्या खेळात उतरण्यापूर्वी, एकमेकांच्या डोळ्यांत विश्वासाची आणि साथीची गाठ घट्ट करत होते… “आता… आपण एक आहोत. कायदेशीर, सामाजिक, आणि आत्मिक!” शर्वाय म्हणाला… गुरुजींचा आशीर्वाद घेतल्यानंतर आश्रमाच्या त्या दिव्य, शांत परिसरात वाऱ्याची एक शांत झुळूक वाहत होती… प्रत्येकाच्या मनात समाधान होतं, पण त्याबरोबरच नव्या मार्गाच्या वाटेवर उभं…

भाग – 44 शर्वाय पुढे आला, त्याने आराध्याचा हात हलकेच धरला. ते दोघे गुरुजींसमोर उभे राहिले — गुरुजींच्या डोळ्यांत अश्रू आणि आशीर्वादाचं मिश्रण होतं… प्रेम, विश्वास आणि नियतीचा स्वीकार करत आज अमृतसिद्धी योगाने त्या दोघांना नव्या प्रवासासाठी जोडलं होतं. आज कमी होती ती फक्त शर्वायच्या आईची! आपल्या मुलाच्या आयुष्यातील एवढ्या मोठ्या घटनेपासून ती अनभिज्ञ होती… आणि या क्षणाला शर्वायला त्याची जाणीव होत होती. शर्वायच्या मनातले विचार दिवाकर यांनी ओळखले. त्याच्या जवळ जात त्याच्या पाठीवर त्यांनी थोपटलं, ते काही बोलणार तोच दादांनी आवाज दिला… ते दोघंही त्यांच्याजवळ गेले… “शर्वाय तुला आईची आठवण येणं स्वाभाविक आहे, पण आज इथे तिला बोलवून घेणं…

भाग – 43 शर्वाय आणि आराध्या — आता केवळ प्रेमात नव्हते, ते दोघं  आता एका खऱ्याखुऱ्या लढाईत उतरले होते. त्यांची ही लढाई त्यांना आता फक्त लढायची नव्हती तर ती जिंकायचीही होती… आपल्या शत्रूचा… व्यक्तीपेक्षा त्या विचारांचा  खात्मा करायचा होता. तेही एकमेकांना उत्तम साथ सोबत करत… ठरल्याप्रमाणे पहाटे लवकरच सगळे तयार झाले. शर्वाय आणि दिवाकर तयार होऊन हॉलमध्ये आलेच होते, तो समोरून येणाऱ्या आराध्याने त्यांचं लक्ष वेधलं… शर्वाय काही क्षणांसाठी थबकला. आराध्याचं ते रूप — क्रीम आणि लाल रंगात नटलेलं — इतकं नाजूक, तरीही विलक्षण प्रभावी होतं. तिच्या साडीतल्या लाल काठावर सुरेख नक्षी होती… केस हलकेसे मोकळे ठेवले होते आणि कपाळावर…

भाग – 42 उद्यापासून नव्या योजनेला प्रारंभ करायचा होता आणि त्याआधी गुरुजींना भेटणं आणि त्यांचा आशीर्वाद घेणं गरजेचं होतं… “आपण पहाटे लवकरच गुरुजींना भेटायला निघतोय… आज इथेच रहा, इथूनच एकत्र निघू…” “पण माझ्याजवळ दुसरे कपडे नाहीत… मी ऑफिसमधून इथेच आलेय…” आराध्याच्या चेहऱ्यावर तो अवघडलेपणा  आणि प्रश्न होताच… “बस इतकंच ना… नंदिनीला सांग ती तयार करून ठेवेल… आपला माणूस जाऊन घेऊन येईल…” क्षणात त्याने प्रश्न सोडवला. आराध्याला आता यावेळी घरी पाठवणे आणि उद्या तिच्या राहत्या घरातून सोबत घेणे त्याला योग्य वाटले नाही… न जाणो कोणाची पाळत असेल तर… त्याला सध्या कोणतीच रिस्क घ्यायची नव्हती… इथे दिवाकरही गुरुजींशी कॉलवर बोलत होते. पण…

भाग – 41 आराध्या शांतपणे उठून उभी राहिली. ती समोरच्या खिडकीजवळ गेली. मनात नवनवीन गुंतागुंतीचं काहूर होतं… शर्वाय तिच्याजवळ येत हलक्या स्वरात म्हणाला, “माझ्या आयुष्यात जर कोणाला मी माझ्या पत्नीचा दर्जा देईन, तर ती फक्त एकच व्यक्ती आहे — आणि ती माझ्या समोर उभी आहे.” दिवाकर त्या दोघांनाही जवळ घेत ते म्हणाले, “तुमचा पुढचा काळ युद्धाचा आहे. या रणभूमीवर दोघांनी एकमेकांच्या साथीने लढायचं आहे. एकमेकांच्या वरचा विश्वास कधी कुठे डळमळला,  तर सावरून घ्यायचं आणि पुढे जात रहायचं आहे…” त्यांनी  त्या दोघांसमोर एक योजना  मांडली… दिवाकर यांनी थोडं थांबून, दोघांकडे पाहत गंभीरपणे बोलायला सुरुवात केली, “शर्वाय, आराध्या… तुम्ही दोघं जसं मला सगळं प्रामाणिकपणे…

भाग – 40 त्या क्षणी व्हिलाच्या शांततेत एक निर्धार उमटलेला होता — एक संघर्ष उडण्याच्या आधीची निश्चिंती, आणि दोन मनांची एकवटलेली ताकद उद्दिपीत झाली होती. प्रोजेक्ट क्षितिज 9 आता केवळ एक फाइल नव्हती — ती दोघांच्या एकत्र लढाईची सुरुवात ठरली होती. शर्वायला आनंद वाटतं होता, पहिल्यांदा भेटलेली आराध्या  आणि आताची आराध्या वेगळी जाणवत होती. इथे पहिली आराध्या असती तर, आपल्या नशिबाला कोसत बसली असती, हार मानून घेतली असती. आता मात्र तिला लढताना पाहून त्याला बरं वाटलं. ती नुसती लढायला तयार नव्हती तर तिने कल्पकतेने, एकटीने स्वतः पुढे होऊन अगदी बारीकसारीक सगळे तपशील जाणून घेऊन ते जसेच्या तसे शर्वायसमोर मांडले होते.…

भाग – 39 आराध्याने खिडकीबाहेर पाहिलं, थोडं पुढं वाकून… “हां… हाच तो व्हिला?” — तिच्या मनात विचार आला. शहराच्या बाहेरून जाताना दिसणारा हा व्हिला… नेहमी प्रश्नच पडायचा — कोण राहत असेल इथे? इतक्या उंचीवर, इतक्या एकांतात? आज मात्र तिची कॅब थेट त्या व्हिलाकडे जात होती. क्षणभर तिला असंही वाटलं, की कदाचित चुकून ही वाट निवडली गेली आहे. पण समोरच बसलेला कॅब ड्रायव्हर शांत होता. गेटजवळ गाडी येताच सेन्सरवरून ते आपोआप उघडलं. कॅब आत गेली आणि तिच्या छातीत एक अनाम धडधड सुरू झाली. व्हिलाच्या दरवाज्यापाशी येताच कॅब थांबली. आराध्या बाहेर उतरली — कदाचित काही बोलण्याच्या आधीच, दार उघडलं गेलं आणि समोर…

भाग – 38 शर्वाय तिच्या समोर आला, त्याच्या नजरेत प्रश्न नव्हता — फक्त एक ओळखीचा विश्वास होता. “मला माहिती आहे, तू नाहीस यामागे. पण माझ्या सावलीतून चालणाऱ्यांनी ही चूक का केली, हे शोधण्यासाठी आपल्याला एकत्र येऊन करावं लागेल, आराध्या.” ती त्याच्याकडे पाहत राहिली… तो शर्वाय होता — रागात असलेला, पण अजूनही तिच्यावर विश्वास ठेवणारा! त्या क्षणी तिच्या मनात उमटलेलं फक्त एकच वाक्य होतं… “ज्याने आपल्यावर एवढा विश्वास दाखवलाय, त्याच्यासाठी मी आता स्वतःला सिद्ध करणारच…” ती पुन्हा आपल्या डेस्कवर परतली. शर्वायनं एकदा सांगितलं होतं – “जे घडतं त्याच्या पाठीमागे कारणं असतात, पण ती शोधणं आपल्याच हातात असतं.” संपूर्ण प्रोजेक्ट ‘क्षितिज 9’…

भाग – 37 दिवाकर उठून त्याच्या शेजारी येऊन बसले. तेव्हा शर्वाय विचारांच्या तंद्रीतून बाहेर आला. त्यांनी शर्वायच्या खांद्यावर हात ठेवत विचारलं — “आराध्या तयार आहे का? आणि या निर्णयाच्या परिणामांची कल्पना आहे ना तुम्हाला?” शर्वाय ठामपणे म्हणाला, “तिला मी कधीच जबरदस्तीने काहीच सांगितलं नाही. तिचं मत, तिचा आदर — हे माझं पहिलं कर्तव्य आहे… आणि परिणाम… तो स्वीकारायला मी तयार आहे. तिच्यासोबत असल्यास काहीही कठीण वाटणार नाही.” दिवाकर आणि आजींचा नजरेचा एक छोटासा संवाद झाला — जणू काळजाच्या एका कोपऱ्यात आधीच त्यांनी हे नातं मान्य केलं होतं, फक्त वेळेची वाट पाहत होते. “मग एक करा,” आजी म्हणाल्या, “तिच्या घरीही तुम्ही…

भाग – 36 सुमित्रा आजी आणि वडील दिवाकर यांनी शर्वाय आणि आराध्याचं नातं मान्य होते. शर्वाय आता एकटा नव्हता. त्याच्या पाठीशी त्याच्या माणसांची मान्यता होती — आणि त्याचं प्रेम, आराध्या… त्याची ताकद होती. त्याला ती रात्र पुन्हा डोळ्यासमोर आली… त्या रात्री आराध्याने हळूच हात पुढे केला. तिच्या मुठीत एक छोटी चांदीची डबी होती… “ही… मी खूप दिवसांपासून देणार होते तुम्हाला,” ती म्हणाली. शर्वाय डबी पाहतो — ती अगदी जुनी, कोरलेली, अनेक वर्षांपूर्वीची वाटली… “कुठून मिळाली ही?” त्याने शांत स्वरात विचारलं. “मी सुमित्रा आजीसोबत त्यांच्या घरी गेले होते तेव्हा…”  आराध्या सांगू लागली… मी पुस्तक वाचत बसली होती. इतक्यात तुमच्या आई घाईघाईने…