Author: प्रणाली वैद्य

भाग – 8 “आराध्या,” त्याने हलक्याच आवाजात म्हटलं, “आपण जिथे त्या तळ्यावर बसतो, तिथे उद्या तुला काही दाखवायचंय…” तिने डोळे उघडून त्याच्याकडे पाहिलं… “काय?” तो फक्त हसला. “तुझ्यासारख्या एखाद्या लढवय्याला काय दिलं जाऊ शकतं, ते सांगणं अवघड आहे… पण प्रयत्न करतो.” …आता ही कहाणी एका नवीन दिशा घेणार होती. नातं, जे दया किंवा सवयीवर नव्हे, तर समजुतीवर उभं राहत होतं. सकाळी आराध्या जरा लवकरच उठली होती. तिने झोपेतून उठताच अंगावर स्वच्छ शाल चढवली आणि आजूबाजूला नजर टाकली. झाडांमधून येणारा धुरकट सूर्यप्रकाश, पक्ष्यांचे आवाज आणि थोडक्याच अंतरावरून ऐकू येणाऱ्या पाण्याच्या सळसळीत एक वेगळीच ओढ होती. आज काही वेगळं घडणार आहे, हे…

भाग – 7 प्राजक्ता (आराध्याची आई) सासरी आल्यानंतर अगदी घरात मिसळून गेली. कामांची रेलचेल, नणंदेचा हट्ट, मोठ्या वहिनीच्या नाजूक मनाचा समतोल… या साऱ्याचा भार तिच्या खांद्यावर अलगदपणे टाकला गेला. शांताबाई (सासू) तिचं कौतुक करत असल्या तरी, मुलीच्या वाढत्या अस्वस्थतेचा त्यांना अंदाज येत होता. पण मग एक दिवस, मोठ्या भावाने आपला संसार वेगळा केला. मुळातच त्याच्या बायकोला एकत्र कुटुंब नको होतं. भांड्याला भांडं लागत होतंच, हे निमित्त ठरलं. दुसरीकडे नणंद, सुमती. तिच्याही मनात ‘आपलं वेगळं घर’ हे स्वप्न होतंच. ती सतत कुरकुर करत होती. “मुलीचं घर असायला हवं… वडिलांकडे तर मी राहणार नाही.” शांताबाईंना तिच्या बाळांची तगमग पाहवत नव्हती. पैशांची चणचण…

भाग – 6 आराध्याच्या घरच्यांचा विषय काढला, पण… शिवा शांत झाला. त्याला जाणवलं की, त्याच्या बोलण्याने तिच्या मनात खळबळ उडाली आहे. क्षणभर त्या दोघांत नीरव शांतता होती… फक्त आजूबाजूचा निसर्ग आणि मनातल्या उसळणाऱ्या भावना… आराध्याने अलगद श्वास घेतला आणि नजर न उचलता फक्त एवढंच पुटपुटली — “शिवा, काही वेळ शांत बसू शकतोस का? मी सांगेन… पण थोडा वेळ लागेल…” शिवाने फक्त मान हलवून होकार दिला. आता त्या गुहेबाहेर, त्या शांत निसर्गात, एक हळवं… पण थरारक सत्य उलगडण्याच्या उंबरठ्यावर होतं. आराध्याचं मौन आता झाकोळलेल्या आभाळासारखं होतं… क्षणभर ती फक्त त्याच्याकडे पाहात राहिली, त्या नजरेत अपराधगंड नव्हता. पण त्यात काहीतरी खोल, जखमी……

भाग – 4 त्या अज्ञात व्यक्तीने मग एकदा तिच्याकडे नजर टाकली, एक गूढ शांतता तिच्या चेहऱ्यावर पाहिली… आणि मग सावधपणे गुहेच्या झडपेकडे वळला. त्याने ती झडप नीट बंद केली, बाहेरच्या कोणत्याही आवाजांच्या कर्कशपणाचा थेट आत प्रवेश होऊ नये याची खात्री करून घेतली. गुहेच्या आत एक गूढ आणि सुरक्षित रात्र उतरू लागली होती… आणि त्या दोघांच्या अनोख्या भेटीची पहिली रात्र होती ती… मध्यरात्रीच्या त्या भयगर्भ शांततेत गुहेबाहेरून येणाऱ्या श्वापदांच्या घरघराटांनी, गुरगुराटांनी आणि अधूनमधून येणाऱ्या सादांनी ‘आराध्या’ची झोप चक्क मोडली. झोपेतून जागी होताच क्षणभर तिला आपण कुठे आहोत, हेच लक्षात आलं नाही. भोवती अंधाराचा भस्मासूर… नीरव शांतता आणि त्यामध्ये धडधडतं मन… पण…

भाग – 2 त्याच्या छातीत धडधड अजूनही सुरूच होती… प्रत्येक श्वास खोल, घाईघाईचा होता आणि शरीर घामाने डबडबलेले… त्या अनोळखी, पण आश्वासक व्यक्तीने ते जाणलं… आणि मग त्याने हळूहळू गुहेच्या प्रवेशद्वारावरचं मजबूत आच्छादन, जणू काळजीपूर्वक लपवलेला दरवाजा, अलगद बाजूला केला आणि गुहा उघडीली… थोडासा बाहेरचा प्रकाश दिसला… पण आता तोही झपाट्याने कमी होत चालला होता. सूर्य मागे सरकून अंधार आपली चादर पसरण्यास सिद्ध झाला होता. युवक पटकन उठून उभा राहिला. चेहरा विचारांमध्ये हरवलेला… तो बाहेर पडून थांबला… समोर फक्त काळोख आणि गूढ झाडांची रांग. जंगल आता दिवसाच्या ओळखीचं नव्हतं, ते परकं, पण जिवंत वाटणाऱ्या अस्तित्वाने व्यापलेले होते. “आता काय? इथून…

भाग – 1 घनदाट जंगलात एक प्रकारची रहस्यमय शांतता पसरलेली आहे. सूर्यकिरण झाडांच्या गर्द फांद्यांतून झिरपत जमिनीवर सोनेरी छटा निर्माण करत आहे. आजूबाजूला कुठेही मानवी हालचाल नाही… सर्वत्र निसर्गाचीच सत्ता. पानांमधून हवेच्या मंद झुळकीने हलकासा आवाज होतोय. पक्ष्यांचा किलबिलाट आणि अधूनमधून एखाद्या प्राण्याचा आवाज या शांततेला अजून जिवंत करतोय… कधी एखादा वानर टाळ्या वाजवतो, तर कधी एखादे हरण आवाज करून आपल्या टोळीला सावध करते… थोडे पुढे गेल्यावर नदीच्या खळखळाटाचा आवाज ऐकू येतो. त्याच नदीवर एक छोटा, पण सुंदर असा धबधबा कोसळतोय. पाण्याचे थेंब हवेत उडत असून त्या थेंबांमध्ये इंद्रधनुष्याच्या रंगांची हलकीशी झलक दिसतेय. संपूर्ण परिसर निर्मनुष्य असून, फक्त निसर्ग आणि…

भाग – 13 “अरे, यांना आताच कोणी सांगितलं, असं इथे येऊन जगभर ढिंढोरा पिटायला! त्यात आज पौर्णिमा… कोणत्याही वेळी काहीही होऊ शकतं!” मीडिया प्रतिनिधी चंदन नगरमध्ये आल्याचे समजताच डॉक्टर देवदत्त जरा चिडलेच होते. “चला टीम आपल्याला निघायला हवं… आज आपल्या या मिशनचा शेवटचा दिवस… जे काही घडेल, त्या साऱ्याला सामोरं जाऊया परमेश्वर आणि महाराणी संघमित्रा आपल्या पाठीशी आहेत…” डॉक्टरांनी आपल्या टीमला सज्ज केले. आपलं रोजच सामानसुमान उचलून सगळे तयार झाले. डॉक्टरांनी स्वतःसोबत ती भविष्यवाणीची गुंडाळीही घेऊन ठेवली होती. निघायच्या आधी शाल्मलीबरोबर त्यांनी थोडी चर्चा केली आणि सगळे बाहेर पडले. वाळवंटात तर या न्यूजवाल्यांची जत्राच लागली होती. सगळे अगदी मसाला लावून…

भाग – 12 प्रत्येकाला नेमून दिलेल काम सुरू झाले… उजेडाची सगळी तजवीज करून सगळे पुढे जाऊ लागले… आधीच्या प्रवासाच्या खुणा न्याहाळत सगळे काल सापडलेल्या सभागृहसदृश्य भागात आले… समोर अहंकाराचा पुतळा होताच. डॉक्टर देवदत्त यांनी शाल्मलीला जवळ बोलावले… “शाल्मली तुला ठाऊक आहे ना, आज तुला महाराणी संघमित्राची खोली शोधून काढायची आहे…” डॉक्टरांच्या बोलण्यावर तिने एकदम चमकून पाहिलं… “डॉक्टर काल महाराणी प्रत्यक्ष दिसल्या मला… मला मदत करतील सांगून त्यांनी आश्वस्त केलं… मला असं वाटतंय, ती खोलीही इथे आसपासच असावी…” तिने आपल्या मेंदूवर जोर देत सांगितलं. “महाराणींनी एक सांगितलं… ती खोली मला मिळेल, पण कुठे आहे, ते मात्र त्यांनी सांगितलं नाही… डॉक्टर त्यादिवशी…

भाग – 11 सर्व टीम गावात पोहचली होती. गावकरीही त्यांची आतुरतेने वाट बघत होते… आजच्या अनुभवानंतर कार्याच्या घडामोडींना वेग आला होता. डॉक्टर देवदत्त यांनी फॉरेन्सिक टीमशी संपर्क साधून मानवी देहाच्या अवशेषांबद्दल माहिती दिली… आता ती टीमही उद्याच चंदन नगरमध्ये दाखल होणार होती… जमिनीखाली काम करताना उजेडाची आवश्यकता होती. त्यामुळे गावकऱ्यांनी जनरेटरची सोय करून दिली… आजच्या अनुभवानंतर सगळ्यांचाच उत्साह दुणावला होता, त्यामुळे अजून काही लोकांची टीममध्ये भर पडली… डॉक्टर आणि विश्वासरावांनी पुरातत्व खात्याकडून अजून काही कुमक मिळेल का? यावर विचारविनिमय केला… पण तूर्तास ही सर्व माहिती मीडियासमोर येऊ नये, याची काळजी घ्यायला हवी. पुढे काय होईल, याचा नक्की अंदाज येणं कठीण…

भाग – 10 डॉक्टर देवदत्त यांचं बोलणं ऐकून मुलं भारावून गेली होती… एक वेगळ्याच ऐतिहासिक रहस्यमयी घटनेची उकल होणार होती आणि त्याचे आपण साक्षीदार होतोय, याची जाणीव त्यांना झाली… आज चंदन नगरच्या वातावरणात सुद्धा फरक पडला होता… एक उत्साही, आश्वासक असं काही होणार असल्याचं वाटत होतं… मुंबईवरून काही लोक इथं येणार आहेत, याची वर्दी मिळाली होती… एक नवा आशावाद फुलला होता… उजाडताच सर्व कामाला लागले. लवकर आवरून सर्व सामान बसमध्ये भरले गेले आणि प्रवासाला सुरुवात झाली… शौनक डॉक्टरांच्या शेजारीच बसला होता आणि शाल्मली पुढे तिचे बाबा विश्वासरावांसोबत… डॉक्टर देवदत्त यांनी तिला न्याहाळले… तिचा चेहरा आज काही वेगळंच सांगत होता… एक…