आई मुलांसाठी फक्त त्याग करत नाही; ती मुलांच्या स्वप्नांना स्वतःच्या स्वप्नांपेक्षा मोठं मानते. पिठोरी अमावस्येला माता आपल्या लेकरांच्या सुखासाठी प्रार्थना करतात. पण प्रत्येक आईच्या मनात एक स्वप्न असते… “माझं लेकरू मोठं होऊ दे, पण त्याचबरोबर चांगलं माणूसही होऊ दे.”
म्हणून मुलांनीही आईच्या कष्टांची जाणीव ठेवावी. आईला मोठी भेट देण्याची गरज नाही. कधी तिच्या हातात हात घ्या. कधी तिच्यासोबत बसा. कधी तिच्या कष्टांसाठी “धन्यवाद आई” म्हणा.
कारण —
“आईने आपल्या आयुष्यासाठी जे दिलं आहे, त्याची परतफेड पैशांनी नाही; तर आपल्या चांगल्या कृतींनी करता येते.”
आणि म्हणूनच —
“आईची स्वप्नं पूर्ण करणं, हीच मुलाच्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर गुरुदक्षिणा आहे. हे सांगणारी ही गोष्ट…
एका छोट्याशा गावात सुजय नावाचा मुलगा आपल्या आईसोबत राहत होता. त्याचे वडील लहानपणीच गेले होते. आई शेतात मजुरी करून सुजयला शिकवत होती. सुजय अभ्यासात खूप हुशार होता. त्याला डॉक्टर व्हायचे होते. एकदा शाळेत शिक्षकांनी विचारले,
“सुजय, तुला मोठं होऊन काय व्हायचं आहे?”
हेही वाचा – चला तोंड गोड करू या…
सुजय म्हणाला, “मला डॉक्टर व्हायचं आहे… पण माझ्या आईसाठी!”
सगळे हसले.
शिक्षकांनी विचारले, “आईसाठी का?”
सुजय म्हणाला, “माझी आई रोज शेतात काम करते. तिच्या हाताला नेहमी दुखतं. ती आजारी पडली, तरी डॉक्टरांकडे जात नाही. मला डॉक्टर होऊन सगळ्यात आधी माझ्या आईवर उपचार करायचे आहेत.”
हे ऐकून शिक्षकांच्या डोळ्यांत पाणी आले.
सुजयने खूप मेहनत केली. पण एक दिवस त्याच्या शिक्षणाची फी भरण्यासाठी पैसे कमी पडले. आईने आपल्या कपाटातून एक जुनी वही काढली. सुजयने विचारले,
“आई, ही वही कशाची?”
आई हसली आणि म्हणाली, “बाळा, यात मी रोज थोडे थोडे पैसे साठवले आहेत.”
सुजयने वही उघडली. प्रत्येक पानावर छोटी छोटी रक्कम लिहिलेली होती… कधी 20 रुपये, कधी 50 रुपये, तर कधी 100 रुपये…
शेवटच्या पानावर लिहिले होते — “माझ्या मुलाच्या शिक्षणासाठी.”
सुजयच्या डोळ्यांत पाणी आले. तो आईला म्हणाला, “आई, तू स्वतःसाठी कधी पैसे साठवले नाहीस?”
आई म्हणाली — “माझ्यासाठी? माझं सगळं काही तर तूच आहेस!”
सुजयने आईला मिठी मारली.
त्याने आणखी मेहनत केली. काही वर्षांनी तो डॉक्टर झाला. गावात त्याचा सत्कार आयोजित करण्यात आला. मंचावर त्याला मोठा सन्मान देण्यात आला. त्याला पुष्पगुच्छ दिला गेला. पण सुजयने तो सत्कार स्वीकारण्याआधी आपल्या आईला मंचावर बोलावले…
हेही वाचा – लक्ष्मी आणि गृहलक्ष्मी
आई साध्या साडीत मंचावर आली. सुजयने तिच्या हातात तोच जुना वहीचा गठ्ठा दिला आणि म्हणाला —
“आज माझ्या नावापुढे ‘डॉक्टर’ लिहिलं आहे; पण त्या नावामागे माझ्या आईच्या कष्टांची सही आहे.”
संपूर्ण सभागृह टाळ्यांनी दुमदुमून गेले.
सुजय पुढे म्हणाला — “माझ्या आईने मला पैसा दिला नाही, पण स्वप्न पाहायला शिकवलं. तिने मला सुख दिलं नाही, पण संघर्ष करण्याची ताकद दिली. तिने माझ्यासाठी स्वतःची स्वप्नं बाजूला ठेवली, म्हणून आज मी माझं स्वप्न पूर्ण करू शकलो.”
आईच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू होते.
