Author: डॉ. विवेक वैद्य
डॉ. विवेक वैद्य
General practitioner असून ते नंदुरबार येथे राहतात. गेल्या काही वर्षांपासून स्वतःच्या FB वॉल वर तसेच साहित्यिक ग्रुप आणि वेबसाइटवर कथा लिहित असतात. नुकताच त्यांचा ‘काही कथा काही व्यथा’ हा कथासंग्रह प्रकाशित झाला आहे. त्यांच्या कथा सामाजिक तसेच खासकरून स्त्रियांविषयी असतात. स्त्रियांची घरात होणारी घुसमट आणि हतबलता... तसेच शरीरविक्रय करणाऱ्या स्त्रियांच्या शोषणाविषयीही त्यांनी लिहिले आहे. कोरोना काळात त्यांनी अनेक अलकही लिहिल्या.
मित्राच्या भावाच्या लग्नाला गेलो होतो. संकेत आणि मी एकाच कॉलेजमध्ये चार वर्षे रूमपार्टनर. त्यामुळे घट्ट संबंध. आता दोघेही नोकरीमुळे वेगवेगळ्या गावी. तरीपण त्याच्या आग्रहामुळे गेलो लग्नाला. लग्न एका छोट्या तालुक्याच्या गावी होतं. गाव छोटं असलं तरी व्यवस्था उत्तम होती. तर, मुख्य मुद्द्यावर येतो. तिथे एक निळा ड्रेस घातलेली चटपटीत मुलगी होती. भराभर काम करत होती. नवरीच्या सोबत राहायची. नवरीची जवळची नातेवाईक असावी. बहुतेक सगळे तरुण तिच्या सौंदर्याने, उत्साहाने, दिलखुलास हास्याने घायाळ झाले. त्यात अर्थात संकेतही होता. लग्न लागल्या लागल्या संकेत मला बाजूला घेऊन म्हणाला, “यार, त्या निळ्या ड्रेसवालीचा काही ट्रेस लागतं नाही. नवरीकडची असल्याने एकदम विचारणेही बरोबर नाही. तू तिचे नाव…
मी, आई आणि बाबा दरवर्षी आठ दिवस सुट्टीमध्ये गावी जातो. मी यावर्षी नववीत गेलो. आमच्या गल्लीच्या पुढच्याच गल्लीत तात्याकाका राहतो. तो बऱ्याच वेळा माझ्याशी गप्पा मारतो. मीही त्याला खूप प्रश्न विचारतो. तात्याकाका एकटा राहतो. काकू वारल्या कधीच… म्हणजे मला तर आठवतच नाही. त्याचा एकुलता एक मुलगा साकेत शहरात नोकरी करतो. यावेळी काय झाले कोणास ठाऊक, पण आई गावी आल्या आल्या मला म्हणाली, “कौस्तुभ, तात्याकाकाने काहीही सांगितले तर, त्याला उलट प्रश्न विचारायचे नाहीत. तो जे सांगेल ते निमूट ऐकून घ्यायचे.” “का पण?” “मी सांगते म्हणून.” आईही काहीही सांगते… आता विचारायला काय हरकत आहे? पण आईने सांगितलेले मी ऐकतो. आईचे नेहमीच बरोबर…
बाहेर विजा कडाडत आहेत… वातावरण कुंद… पाऊस भरून आलेला… शकुताई त्यांच्या रूममध्ये होत्या. शाल पांघरून पडल्या होत्या. आज त्यांचा मुलगा कुणाल आणि सून रितू घरीच होते. दुपारचे साधारण चार वाजले असावेत. अचानक त्यांना रितूचा आवाज ऐकू आला आणि त्यांनी कान टवकारले. “कुणाल, तू जातो की नाही नाश्ता घ्यायला? किती दिवस झाले, पण तू ऐकतच नाहीस.” “अगं, बाहेर तर बघशील? किती भरून आलं आहे. रस्त्यात मीच पावसात सापडेन!” “असू दे. भिजलास तरी चालेल. पण आज जाच.” शकुताई आश्चर्यचकित झाल्या. एवढ्या पावसाळी वातावरणात कुणालला नाश्ता आणायला पाठवते आहे रितू? त्यांनी पुन्हा कान टवकारले. “उद्या आणला तर नाही चालणार का?” “नाही. आजच आणायचा…
तिचे ऑपेरेशन होऊन सात दिवसानंतर तिला सुटी मिळाली. घरी आल्यावर रात्री पहिल्यांदाच तिला खूप शांत झोप लागली… ना बेलचा आवाज, ना नर्सेसची धावपळ… सकाळी बऱ्याच उशिरा जाग आली. तेही कुकरच्या शिट्यांनी… स्वयंपाकांची बाई आलेली दिसते… ती मनात म्हणाली. तेवढ्यात तिच्या नणंदेचा आवाज आला. “वहिनी उठते ना?” तिने एकदम डोळे उघडून बघितले तिची मोठी नणंद तिच्या कॉटजवळ उभी होती. “अगं बाई, ताई तुम्ही?” तिने उठण्याचा प्रयत्न केला. हेही वाचा – सुमी अन् रंगलेला काचापाणी खेळ! तिला हाताने थांबवत नणंद म्हणाली, “हळूहळू उठ, चहा घेऊन फ्रेश हो. मी छान गरम भात लावला आहे, तो मेतकूट तूप टाकून खा. छान वाटेल.” “पण ताई? अनुपची…
सकाळची वेळ. आल्हाददायक वातावरण असतं. तो आणि ती बाइकवरून जात असतात. बाइकचा वेग फार नसतो. सकाळ असली तरी, रस्त्यावर देखील फारशी गर्दी नसते. तिची ओढणी खांद्यावरून घसरून खाली आलेली… काही समजण्याच्या आत अचानक ती ओढणी बाइकच्या चाकात अडकते… बाइकस्वाराचा ताबा सुटतो अन् बाइक वेडीवाकडी होत खाली पडते… पण त्या अगोदरच ती खाली पडून ओढणीमुळे बाइकच्या मागे फरफटत जाते… थोडा पुढे जाऊन तोही पडतो… गाडी वेगात नसल्याने दोघांना खूप लागत नाही, थोडंफार खरचटतं आणि मुका मार लागतो. पण… फरफटत गेल्याने तिचे कपडे फाटतात… मांडीवर… छातीजवळ… ती तोल सांभाळत उठते. काहीशी बधिर झालेली असते… पण परिस्थिती लक्षात येताच फाटलेल्या ठिकाणी हात ठेवून…
माझ्या वडिलांच्या दवाखान्यापासून मुसलमान वस्ती काही अंतरावर होती. त्यामुळे त्यांच्याकडे अनेक मुस्लीम रुग्ण यायचे. अनेक रुग्णांशी त्यांचे घरोब्याचे संबंध होते. त्याकाळात वडील माफक फी घ्यायचे… अर्थात, तेव्हा पैशाचे स्तोमही नव्हते! वडिलांची चांगली प्रॅक्टिस असूनही बरेचदा आम्हालाही कोणाकडून उसने पैसे घ्यावे लागायचे. वडिलांकडचे सर्वच रुग्ण हातातोंडाशी गाठ असलेले असल्याने अनेकदा कमी पैसे किंवा अगदी मोफत देखील उपचार करावे लागायचे. त्याकाळी उपकाराची जाण असायची, त्यामुळे वडिलांनी पैसा कमी, पण आदर जास्त मिळवला. दवाखान्यात गर्दी झाली आणि मी रिकामा असलो तर, वडिलांना मदत करायला जायचो. केसपेपर काढणे, गोळ्यांच्या पुड्या बांधून देणे अशी कामे करायचो. त्यामुळे अनेक पेशंट मला ओळखायचे. रजियाबी या कायम यायच्या.…