Author: सुरेखा मोंडकर

हल्ली ते तिघे सारखे एकत्रच असायचे. आई-बाबा आणि त्यांची एकुलतीएक पियू! लग्न आठवड्यावर आलं होतं. उद्या पियूची आत्या येणार होती आणि त्यानंतर बाहेरगावी राहणाऱ्या नातेवाईकांची रीघ लागणार होती. कुटुंबातलं पहिलं-वहिलं आणि ते देखील लाडक्या पियूचं लग्न! उत्साहाला उधाण आलं होतं. सगळी तयारी झाली होती. हॉल, कॅटरर, ब्युटीशिअन, मेहंदी, खरेदी… सगळं अगदी काटेकोरपणे जय्यत होतं. पियू कुठे दूर जाणार नव्हती, गावातल्या गावातच तिचं सासर होतं. तरीही मन असं का उचकलं होतं; तिला कळत नव्हतं. मुलगी लग्न करून जाणार म्हटल्यावर अशी अनामिक हुरहूर दाटून येत असणार! पण तिच्या ममतेच्या चाणाक्ष नजरेला काहीतरी विपरीत जाणवत होतं. मुलगा देखणा, कर्तबगार, उच्यशिक्षित… कुटुंब पण मर्यादाशील,…

रोजची भाजी ‘अहो’च आणतात. नेहमीप्रमाणे बाहेर जाताना विचारलंच, “भाजी कोणती आणू?” (अत्यंत आज्ञाधारक आहेत बरं का!) “कोणती आणाल बरं? आणा झालं नेहमीचीच!” “पालेभाजी आणू एखादी?” “मुळ्ळीच नक्को हं! कंटाळा आलाय अगदी पालेभाजीचा!” जरा उसळूनच. “बरं बरं! मग… हं…  फ्लावर आणतो!” “परवाच तर झालाय फ्लावर!” “मग, काय आणू?” “तुम्हाला स्वत:ला काही सुचतच नाही काय हो?” “वांगी आणू का?  भरली वांगी कर मस्तपैकी!” मग तिच्या आठ्याळ चेहऱ्याकडे बघून, एकदम गडबडून, “म्हणजे… करूया… करूया! आपण भरली वांगी करूयात!” (हुश्श!) “मला आता अगदी मसाला वाटायचा कंटाळा आलाय! त्यापेक्षा ती आणा ना!” “कोणती?” “ती हो… आपण नेहमी आणतो ती!” हेही वाचा – …असाही विचार करता येतो!…

दोघांनाही एका समारंभाला जायचं होतं. त्यासाठी लगबग सुरू होती… विशेषत: तिची! त्याने घालण्यासाठी काढलेले कपडे तिने पुन्हा कपाटात ठेवून दिले. तो दाखवत असलेला प्रत्येक शर्ट नाकारत ती म्हणाली, “आहेत ना भरपूर नवीन शर्ट… मग त्यातला घाला ना एक!” तिने कपाटातून एक छानसा शर्ट काढला आणि समोर ठेवून म्हटलं, “हं… हा शर्ट घाला!” नंतर, स्वतःच्या तयारीसाठी ती तिच्या खोलीत गेली. त्याला सरप्राइज देण्यासाठी कालच एक ड्रेस विकत आणला होता… त्याला न दाखवता तिने कपाटातच लपवून ठेवला होता. तो ड्रेस तिने कपाटातून बाहेर काढला. त्यावरील टॅग वगैरे काढून, ड्रेस घालून चार चारदा आरशासमोर ठुमकून, मनपसंत जामानिमा करून ती बाहेर आली. हेही वाचा…