नमस्कार, मी अभिनेत्री हर्षा गुप्ते पुन्हा एकदा तुमच्या भेटीला.
नुकतीच वटपौर्णिमा झाली. माझा भलताच आवडता सण. अगदी लहान असल्यापासून! आईसोबत पूजेचं समान आणणे. तिला पूजेचं तबक भरायला मदत करणे… यात मी पुढे असायची. कधी कधी नव्हे तर, बरेचदा आईचा ओरडा खायची, चापट किंवा धपाटा सुद्धा खाल्ला… ‘सारखी लुडबूड करू नकोस’ असं म्हणून! सकाळ उजाडली की, मी तिला घरकामात मदत करून तयार व्हायचे. आई मात्र वर्षानुवर्षे एकच, मामाच्या मोठ्याईची (तिच्याच आईची) अंजिरी रंगाची (सोन्याची जर असलेली) जरीकाठी नऊवारी नेसायची (तिच्याकडे एकच नऊवारी साडी होती). वडाची पूजा झाल्यावर खेतवाडी आठवी गल्लीमध्ये नाना आजोबांच्या घरी जायचा शिरस्ता होता. तिथे जाऊन मामी आजी आणि बाकीच्या बऱ्याच बायकांना वाण देऊन घरी परत यायचं हा परिपाठ.
नाना आजोबांचा कडक नियम होता, वटपौर्णिमेला घरी वाण द्यायला बायकांनी नऊवारीच नेसायची. त्यामुळे आई वर्षानुवर्षे तीच एक साडी नेसत होती. त्या साडीत तिच्या आईचा स्पर्श, प्रेम, आशीर्वाद पण होताच की! मी सुद्धा ती साडी खूप वेळा नेसली आहे. किती दिवस टिकणार ती बिचारी. माझ्या आजीच्या लग्नातली साडी माझ्या लग्नानंतर आईने तांबा काट्यावर जाऊन मोडली. साडी अगदीच विरली होती…
हेही वाचा – Swami Samarth : स्वामी अन् मुंगळा…
ओह, मी घसरले साडी पुराणावर! तर, अशी असायची माझी लहानपणीची वटपौर्णिमा. नाना आजोबा गेल्यावर मात्र आई वडावर नेहमीची, पण नवीन साडी नेसून जायला लागली. तिथेच हळदीकुंकू करून घरी यायची.
मला मात्र दांडगी हौस. माझ्या लग्नानंतर माझी एकही वटपौर्णिमा हुकली नाही. आजारपण नाही, अडचण नाही काही नाही… कितीतरी वेळा सकाळी 7 वाजताच्या शिफ्टला मी पहाटे 4 वाजता वड पुजला आहे! दरवर्षी नवीकोरी साडी नेसून पूजेचं तबक घेऊन भर दुपारी सुद्धा अगदी अनवाणी पूजेला गेले आहे. कोरोना काळात मनाविरुद्ध तुळशीमध्ये वडाची फांदी खोचून पूजा केली.
एकेवर्षी वटपौर्णिमेला मी साताऱ्यात शूट करत होते. ‘तारा फ्रॉम सातारा’ नावाची हिंदी सीरियल. घरी नवरा खूश. सात जन्मांचं कॉन्ट्रॅक्ट रीन्यू (renew) होणार नाही. मुले पण बाबासोबत खुशीत होती. झालं भलतंच! त्या दिवशी माझं शूट नव्हतं. मी हॉटेल वर एकटीच असणार होते. साताऱ्यात एक कुटुंब भेटलं. माझे फॅन होते ते. म्हणाले, “ताई, उद्या सुट्टी आहे ना तुम्हाला, मग आमच्या घरी याल का?” मी विचारलं की, “तुमच्या घराजवळ वड आहे का? मला पूजा करायला मिळेल का?” ते “हो” म्हणाले… मग मी तयार झाले. त्या वर्षी मी फ्रॉक घालून वड पुजला. फोटो काढून घरी पाठवले. कॉन्ट्रॅक्ट रीन्यू झालंच!
हेही वाचा – Emotional scene : खरे अश्रू अन् खोटे अश्रू!
माझ्या मुलीच्या पहिल्या पूजेला जावई आला होता आमच्याबरोबर, बायकोचे फोटो काढायला. सुनेची पहिली पूजा कोविड काळात झाली. घरासमोर तुळशीमध्ये फांदी खोचून…
यावर्षी विरारमधली पहिली वटपौर्णिमा. अगदी माझ्या बेडरूमच्याच मागे छान फोफावलेला वटवृक्ष… भोवताली पार… सकाळपासून बायकांचे आवाज… लगबग, गप्पा, हसणं… खिडकीतून बघितलं, छान नटून थटून पूजेसाठी आल्या होत्या. सोबतीला नवरे पण! कौतुकाने फोटो काढत होते. पण माझी मात्र पूजा हुकली. सासुबाई गेल्या. अगदी चारच दिवस झाले होते. भडभडून आलं… माझी पहिली पूजा आठवली. आम्ही दोघींनी घरच्या बाल्कनीत पूजा केली होती. यापुढे दरवर्षी आईंची आठवण तर राहणारच प्रत्येक वटपौर्णिमेला!
