भाग – 20
“जुये अगं थंडी असेल तिकडे या दिवसांत, स्वेटर घे आठवणीने.”
“अगं आई आपल्यासारखाच पाऊस आहे तिकडे सुरू. पुणं असलं म्हणून काय झालं… तिकडेही पाऊसच!”
“अगं होय का… मग छत्री घे.”
“घेतलीये…”
“खायच्या वस्तू ठेव गं या बॅगेत… पाठीला असेल ना ही…”
“होय आई, ठेवते.”
“मोजे कशाला हवेयत पाऊस आहे तिकडे तर?”
“अगं आई मला झोपताना लागतात माहीत आहे ना…”
“होय बाई घे. पण बाहेर घालू नकोस.”
“आई! घरात घालायचे मोजे आहेत ना हे. बाहेर कशाला घालीन!” जुईली वैतागली तशी आई गप्पच झाली. जुईलीने ते बघितलं आणि तिच्या गळ्यात पडून म्हणाली, “आयू… अगं नीट व्यवस्थित जाईन मी. अज्जिबात काळजी करू नकोस. मी वन वुमन आर्मी आहे. स्ट्राँग अगदी. कळलं?”
हेही वाचा – जुईलीचा चकवा… फिरून पुन्हा त्याच जागेवर!
“होय गं बयो… कळलं… काय करणार… आईचं काळीज…”
“तू आई होशील तेव्हा कळेल तुला…” जुईली पटकन म्हणाली. “बरोबर ना? हेच ना पुढे?”
त्याबरोबर आई खुदकन हसली. आणि जुईलीही तिच्यात सामील झाली.
जुईलीची एक सॅक आणि एक लगेज बॅग असे दोन बॅग्ज तयार झाले. सगळं सामान तयार ठेवून जुईली रेवतीची वाट बघत बसली. बाबा रेवतीच्या बाबांना कॉल करत होते, इतक्यातच त्यांच्या गाडीचा बिल्डिंगखाली हॉर्न वाजला. रेवतीच्या गाडीचा हॉर्न घरातल्या सर्वांनाच परिचयाचा होता. त्यामुळे लगबगीने बाबा उठले. त्यांनी जुईलीची लगेज बॅग आपल्याकडे घेतली. “बाबा एक मिनिट! चार्जर राहिला माझा आणि इअरफोन पण!”
“अगो बाई! तो आणि कसा विसरलीस? सलील कसा कानात गायचा मग तुझ्या!” आईने हसत म्हटले.
“चला बाबा, घेतलं सगळं…”
जुईली लगबगीने चार्जर आणि इअरफोन घेऊन बाहेर आली.
“आयो, घाबरू नकोस तू… सलील मेरे कान में गायेगा. इअरपॉड्स पण आहेत घेतलेले, इअरफोन नसले तरी चालले असते,” जुईलीने सॅक घेत म्हटलं आणि बैठकीच्या खोलीतल्या गणपतीला नमस्कार केला.
“येते गं आई…” म्हणून ती जायला निघाली. बाबा बॅग घेऊन आधीच जिना उतरू लागले होते.
खाली रेवतीचे बाबा ड्राइव्हर सीटवर बसून वाट पाहत होते. मागे रेवती बसलेली. जुईलीचे बाबा आणि रेवतीचे बाबा दोघेही लहानपणापासूनचे मित्र. त्यामुळे दोघांचेही गुळपीठ चांगलेच जमायचे. जुईलीच्या बाबांनी गाडीची डिकी उघडून त्यात हातातली बॅग ठेवली आणि येऊन समोरच्या सीटवर बसले. जुईली रेवतीच्या शेजारी जाऊन बसली.
“निघायचं का?” रेवतीच्या बाबांनी विचारलं.
“गणपती बाप्पा मोरयाsss” म्हणून जुईलीच्या बाबांनी संमती दिली आणि गाडी निघाली.
गाडी रेल्वे स्टेशनला पोहोचली तेव्हा कुठलीतरी ट्रेन प्लॅटफॉर्मला लागलेली होती. कदाचित आत्ताच आली असावी म्हणून लोकांचा लोंढाच लोंढा स्टेशनमधून बाहेर येत होता. गर्दी ओसरू दे म्हणून सगळे थोडावेळ गाडीतच थांबले आणि प्लॅटफॉर्मवरची ट्रेन सुटल्यानंतर सगळे गाडीतून उतरले. जुईलीच्या बाबांनी डिकी उघडून जुईलीची आणि रेवतीची बॅग काढली. रेवतीची बॅग तिच्या बाबांनी हातात घेतली आणि सगळे स्टेशनच्या इमारतीकडे निघाले.
“राजेश मी प्लॅटफॉर्म तिकीट काढून आणतो आपले. तू जा पुढे यांना घेऊन,” जुईलीच्या बाबांनी रेवतीच्या बाबांना म्हटलं आणि ते तिकीट घ्यायला काऊंटरवर गेले. काही वेळाने त्या तिघांजवळ आले. प्लॅटफॉर्मवरच्या बाकड्यावर दोघीही बसल्या आणि त्यांचे बाबा एकमेकांशी गप्पा करण्यात दंग झाले.
“रेवू, मला अजूनही नर्व्हसनेस वाटतोय गं…”
“नको का जायला? सांगते थांब काकांना तुला घेऊन जायला. काकाssss” रेवतीने जुईलीच्या बाबांना हाक मारल्यामुळे बाबा तिच्याकडे बघू लागले. एवढ्यात जुईलीने रेवतीला कोपराने ढुशी दिली.
“काही नाही काका… चहा आणू का म्हणत होते,” रेवतीने पटकन काहीतरी बोलून वेळ मारून नेली. बाबांनी हातानेच नकार दिला आणि ते पुन्हा तिच्या वडिलांशी बोलू लागले.
“गप्प ना रेवू… आयत्या वेळी अशी कशी मस्करी करतेयस तू. मी माझं सांगतेय ना तुला. कसली घाई तुला! चालली लगेच काकांना सांगायला काकांची मांजर!”
“ए… ठरलंय ना एकदा. मग परत परत काय ते तुणतुणं? गप्प बैस आता. पुरे कर तुझी कुरबुर. आता ठरलं तर ठरलं. जायचंय तर जायचंच!” रेवती रागावून म्हणाली, तशी जुईली गप्प बसली.
हेही वाचा – श्रीने जुईलीला दिवाळीच्या शुभेच्छा दिल्या, पण…
“आले थांब…” म्हणून रेवती स्टॉलवर चॉकलेट्स आणि काजू शेंगदाण्याचं पॅकेट आणायला गेली. जुईलीने मोबाइल उगीचच चेक केला. श्रीचं एकही नोटिफिकेशन नव्हतं. ती अजूनच उदास झाली.
एवढ्यात रेल्वे अनाऊन्समेंट ऐकू आली –
“सर्व प्रवाशांना सूचित करण्यात येते की, मडगाव येथून पुणे येथे जाणाऱ्या गोवा एक्सप्रेस रेल्वे क्र. 12779 गाडीच्या आगमनामध्ये आणि प्रस्थानामध्ये दोन तास विलंब झाला आहे. ही गाडी निर्धारित वेळेपेक्षा दोन तास उशिराने येणार आहे. या विलंबाबद्दल आम्ही दिलगीर आहोत. प्रवाशांनी कृपया प्लॅटफॉर्मवर थांबून आपल्या गाडीच्या अद्ययावत वेळेसाठी रेल्वे सूचना फलकाचे निरीक्षण करावे… धन्यवाद.”
रेवतीने स्टॉलवर जिथल्या तिथे रागाने पाय आपटला आणि इथे जुईली अजूनच तोंड पाडून बसली! दोघांच्याही बाबांनी माना हलवत आपली बसायची सोय बाजूच्या बाकड्यावर केली आणि आता त्यांच्या पुन्हा तेवढ्याच जोमाने गप्पा सुरू झाल्या.
क्रमश:
चला, प्रवासाची सुरुवात तर झाली. पण ट्रेन तर अजून दोन तास उशिराने येणार आहे. काय होतंय… बघूयात पुढच्या भागात
