भाग – 19
आतापर्यंत आपण पाहिलं की, श्री अचानक जुईलीशी बोलायचा बंद झाल्यामुळे जुई अस्वस्थ झाली. तिच्या मैत्रिणीने, रेवतीने, तिला श्रीला भेटायला जायची कल्पना सांगितली आणि जुईलीला ती आवडली. दिवाळीनंतर दोघांचंही गोव्याहून श्रीला भेटायला पुण्याला जायचं ठरलं. म्हणता म्हणता दिवाळी आली…
दिवाळी येणार, आनंद फुलणार,
अंगण सजणार, घरोघरी
आमच्या घरी अन् तुमच्या घरी…
आईने पहाटे गाणं लावलेलं आणि जुईली बाहेर बसून रांगोळी काढत होती. जुईलीने पिंटरेस्टवरून काही दिवाळीचे रांगोळी डिझाईन्स ‘सेव्ह’ करून ठेवलेले. त्यातली एक निवडून ती रांगोळी घालायला बसलेली खरी, पण आज हवी तशी रांगोळीच जमत नव्हती… का कोण जाणे माहीत नाही, पण दिवाळीत पहिल्यांदाच जुईलीला रांगोळी घालताना मन लागत नव्हतं. हातातून मनापासून कलाकुसर निघत नव्हती. त्यामुळे जुईली जरा अस्वस्थ झाली.
“अगं जुये, टेन्शन घेऊ नकोस. आवर पटकन,” आईला जुईलीची अस्वस्थता लगेच लक्षात आली.
“छान जमतेय गं. हे फूल किती सुंदर दिसतंय इथे…” आईने कौतुक करत म्हटलं.
“आई, आधीसारखा उत्साह नाहीच ना गं आताच्या दिवाळीत! आधी बघ कसं… सगळे आपापल्या परीने सजावट करायचे. आकाशकंदील, पणत्या, रांगोळी, मग फराळ… सगळं कसं आनंदित दिसायचं. मुलांचा तर किती धुडगूस असायचा. आता काहीच उरलं नाही ना गं!”
हेही वाचा – …होई का असे तुलाच स्मरताना?
“अगं, हातात ते यंत्र आलं ना… सगळे त्याच्यातच! दिवाळी पण आता त्यातच साजरी होते. सगळं ‘व्हर्च्युअल’ झालंय बाई… आता आनंद, दुःख, उत्साह, शुभेच्छा सगळं ‘व्हर्च्युअल’… कुठेय तो ओलावा, ते प्रेम…. बघ ना, विचार कर. कुठे बदललं सगळं नेमकं? मोबाइल हातात आल्यापासून… नाहीतर सगळं किती छान असायचं.”
“हो गं आई. दिसतात हल्ली सेलिब्रेट करताना माणसं… पण तेही मोबाइल हातात घेऊनच! मोबाइलशिवाय नाहीच कुणी!! एकतर ‘सेल्फ्या’, ‘फोटो’, नाहीतर व्हिडीओ… त्याशिवाय, साजरे होतायत कुठे हल्ली सण…”
“नाहीतर काय, नकोते एकेक!” ताटातली शेवटची पणती रांगोळीच्या मध्यभागी ठेवून आई आत जायला निघाली.
“अगं आई, तो बघ ना रेशमकाकूंच्या घरातला कंदील कसला भारी वाटतोय ना. अगदी आधी जशा नेवऱ्या नेवऱ्या करायचे, कात्रीचं फूल, त्या फुलात फूल… अगदी ‘अँटिक’!”
“हो गं, काकांनी आणि त्यांच्या मुलांनी बनवलाय म्हणे. पाच दिवस करत होते. पोरं ऑफिसवरून येऊन काम करत बसायची. बघ किती बारीक बारीक काम केलंय. आतला भाग पण फिरतोय तसा बनवलाय बघ.”
“भारीच!”
“आता चल आत. आवरून, पोहे वैगेरे बनवायला मदत कर मला जरा.”
“हो गं आई येते थांब. झालंच…”
आई आत गेली तशी शेवटचं रांगोळीतलं पान बनवून जुईली उठली. रांगोळीचा डबा घेऊन आत गेली. घरात येऊन तिने मोबाइल हातात घेतला आणि व्हॉट्सअॅप चेक केलं…
‘Happy diwali’
‘दिवाळीच्या शुभेच्छा’
‘दीपावलीच्या हार्दिक शुभेच्छा’
‘शुभ दीपावली’
यासारखे मेसेजेस व्हॉट्सअॅपवर येत होते. सर्वांना रीप्लाय करून तिने श्रीचं प्रोफाइल उघडलं. तो ऑनलाइन होता. ‘दिवाळीच्या शुभेच्छा’ तिने टाईप करायला घेतलं, एवढ्यात त्याचाच मेसेज आला. ‘दिवाळीच्या तुला आणि तुझ्या परिवारास खूप खूप शुभेच्छा!’
हेही वाचा – जुईलीचा चकवा… फिरून पुन्हा त्याच जागेवर!
तिची खरी दिवाळी आता सुरू झाली. ‘दिवाळीच्या तुलाही खूप शुभेच्छा!’ तिने रीप्लाय केला. ‘कुठे आहेस रे, किती मेसेजेस करतेय, काय हे वागणं!’ तिने पुन्हा मेसेज केला. तिला वाटलं की, याला सगळे जाब विचारावेत. किती दिवस किती वाट पाहिली याचं सगळं उट्टं काढावं आज. पण दिवाळी असल्याने ती संयमित फक्त एवढंच बोलली.
पलीकडून काहीच रीप्लाय आला नाही. काही वेळाने ब्लू टिक झाला मेसेज आणि ‘मी आहे’ असा मेसेज आला.
‘हे काय आता? मी काय बोलतेय, तू काय बोलतोयस. ‘मी आहे’ म्हणजे? असं असतंय का? मजा बघतोय का हा माझी… आनंद घेतोय. आसुरी आनंद! काय मिळतंय हे करून? का करतोय हे सगळं? मला बाहेर फेकलंय याने? सगळ्यातून, स्वतःच्या जगातून, स्वतःतून? काय वागणं…’
आईची हाक ऐकू आली, तसा जुईलीने डोळे पुसून मोबाइल ठेवून दिला. काही उपयोग नाहीये! काही कुणाला पडलेलं नाहीये. रागातच तिने किचनकडे मोर्चा वळवला. आई पोह्यांना फोडणी देत होती.
“कुकरमधले वाटाणे काढ गं, थंड झालाय बघ कुकर.”
“हो.” म्हणून जुईलीने कुकरला हात घातला. तिने आईला दिवाळी फराळात मदत करायला सुरुवात केली. बाबांचं अभ्यंगस्नान आटोपून ते देवपूजा करायला देवघरात गेले. इकडे आता आई आंबड्याचं सासांव करायच्या तयारीला लागली. जुईलीने तिला आंबाडे तासून दिले. बाबांची पूजा होतेय तोवर सगळा फराळ हा हा म्हणता तयार झाला. रवा लाडू, बेसन लाडू, चकल्या, गोड शंकरपाळे, खारे शंकरपाळे, अनारसे, चिवडा, शेव तयार होतेच. आता बटाटा पोहे, गोड पोहे, रोसाचे पोहे, वाटाण्याची उसळ, आंबड्याचे सासांव सगळं तयार झालं. जुईलीने दोन पाटांभोवती रांगोळी काढली. बाबा आणि जुईली पाटावर बसले, त्यांना आईने औक्षण केलं. फराळाची ताटं पुढ्यात आली आणि तिघेही फराळाला बसले.
जुईलीची दिवाळी आनंद पसरवत होती. पण मनात मात्र एकच ज्योत तेवत होती… एकच ध्यास… श्री, श्री आणि श्री…
क्रमश:
दिवाळी तर झाली, आता पुढे काय? बघुयात पुढच्या भागात…
