Author: स्नेहा सुतार

भाग – 18 रेवतीचा कॉल दोन वेळा येऊन गेला… दोन मिसकॉल्स! बापरे! धिंगाणा करेल माझ्या नावाचा… म्हणत जुईलीने रेवतीला कॉल करायला घेतला… “अगं, आहेस ना जिवंत? किती कॉल केले?” “पुरे गं! दोनच मिसकॉल्स आहेत पडलेले. श्री सारखं वाढवून सांगू नकोस.” “अय… पुरे तुझ्या श्रीचं. मी म्हणजे तो नव्हे! मला नको म्हणूस त्याच्यासारखं. बघ जरा व्हॉट्सॲप. त्यावर पण कॉल पडले असतील. व्हिडीओ कॉल पण करत होते, तुला मघापासून!” “आयो… अगं मी बाहेर बसलेले. आई-बाबांसोबत. त्यांना सांगितलं आपलं पुण्याला जायचं. फोन सायलंटवरच असतोय गं हल्ली. नाहीतर माझं लक्ष सारखं आपलं फोनवरच राहतं.” “हां बाई कळलं तुझं. बाय द वे काका, काकू काय…

भाग – 17 रेवतीसोबत घरी आलेली जुईली बरीच खुलली होती. घरी आल्या आल्या चक्क हसली! आई-बाबा बघतच राहिले. त्यांना बरं वाटलं खरं, पण एकाएकी झालं काय एवढं… त्यांनाही हा प्रश्न पडला. काही वेळ सर्वांशी गप्पा मारून रेवती जायला निघाली. आईने तिला जेवायला थांबायचा आग्रह केला तरीही, ‘महत्त्वाचं काम आहे,’ असं म्हणून तिने जुईलीला डोळा मारला आणि ती निघालीच. रेवतीचा निरोप घेऊन जुईलीने हात-पाय धुतले आणि स्पीकरवर गाणं लावलं. सलीलनेच संगीत दिलेलं… माझ्या मना रे ऐक जरा हळवेपणा हा नाही बरा ती गुणगुणतच खिडकीत बसून विचार करू लागली… खरंतर, तिला थोडी भीती वाटत होती. असं कसं जायचं ना एकाएकी! ‘हा इतका…

भाग – 16 जुईलीच्या चेहऱ्यावरचं हसू रेवतीला एक आंतरिक समाधान देऊन गेलं. किती दिवसांनी जुईली अशी मोकळी झाली होती! जुईलीने हर्षेजचा एक घोट घेतला आणि रेवतीला कोपरखळी मारली… “अगं वेडे! आता मी जर ‘आयडिया बुरा तो नहीं है’ म्हटलं, तर तू लगेचच प्लॅनिंग सुरू करणार हे मला माहीत होतं.” रेवतीने आपली कॅडबरी बाजूला ठेवली. “तर मग! आता वेळ नाही घालवायचा जुये. बघ, दिवाळीच्या सुट्ट्या परवापासून सुरू होतायत. म्हणजे, आपल्याकडे कमीत कमी पंधरा दिवस आहेत. आता आपण प्लॅन करूया!” रेवती उत्साहाने बोलत होती. तिने हात जुईलीच्या खांद्यावर अलगद ठेवला. “बघ, पुणे म्हटलं की मोठी ट्रॅव्हल आहे. फ्लाइटने जायचं, की ट्रेनने?” “ट्रेन……

भाग – 15 रेवतीने गाडी सुपरमार्केटकडे थांबवली. “आलेच मी, इथेच थांब…” म्हणून तिने गाडी लावली आणि जुईलीला तिथेच थांबायला सांगून ती आत गेली. पाचेक मिनिटात परतली सुद्धा. हातातली कापडी पिशवी तिने गाडीत टाकली आणि गाडीवर बसून गाडी स्टार्ट केली. “बस चल पटकन…” म्हणून जुईली गाडीवर बसताच रेवती निघाली. “जुये, अगं तुला आता सुट्ट्या लागल्या ना दिवाळीच्या, की जरा पणजीत जाऊन येऊयात. लॅपटॉप दुरुस्तीला टाकूयात. जास्त काम नसेल, पण दुरुस्त होईपर्यंत आपण फिरून येऊयात कुठेतरी. नाहीतर मॉलमध्ये जाऊया.” “हं…” “नुसती हं हं करत रहा गो बाई जुई… बरं वाटतं मला. नाहीतर सायलंट मोडवर टाकल्यासारखं तुला.” “ही काय, बोलतेय ना!” “नको गोss…

भाग – 14 “माझ्याकडे बघ इकडे. मी काय सांगतेय बघ… ऐक!” रेवती तावातावाने बोलू लागली तशी जुईली दचकली. “काय गं काय म्हणतेय मी, स्वतःकडे बघितलंयस का कशी झालीयेस ती? काही होतंय का तुला? काय चाललंय तुझं हे सगळं? स्वतःविषयी काही वाटतं की नाही तुला? की त्याच्या हातचं खेळणं आहेस? हवं तेव्हा जवळ केलं, हवं तेव्हा लांब… आणि तुला काही अक्कल? स्वतःचं असं करू द्यायचं दुसऱ्या कुणामुळे? हे बघ… आरसा बघ हा. यात कोण दिसतंय? ही तू आहेस? ही अशी??” रेवतीचा स्वर तीव्रच होत चाललेला. तिला उत्तर देण्यासारखं आत्ता तरी जुईलीकडे काहीच नव्हतं आणि ती गप्प राहतेय ते बघून रेवतीचा अजूनच…

भाग – 13 गुंता वाढत चाललाय जुईली… विसर… हे विसर. गुंतव स्वतःला कशात तरी जुईली… तुला आवडतंय ते कर. चल ब्रश आणि कॅनव्हास उचल… घे हवे ते रंग, हवे तसे, हवे तेवढे… उतरव तुझ्या कॅनव्हासवर… उठ जुईली.. उठ… जुईलीने घड्याळात बघितलं. रात्रीचे दोन वाजलेले. हे आतून कुणीतरी जुईलीला हाका देत होतं. अगदी आतून, तळाशी…! एवढा वेळ या कुशीवरून त्या कुशीवर होत जुईलीने कितीतरी उमाळे गिळले. कितींदा रडूनही घेतलं. नाही, नव्हे… ही जुईली नव्हेच. निखळ हसणारी, इतरांना हसवणारी… सतत कशा ना कशात गुंतलेली… ती ही जुईली नव्हेच… कोण आहेस तू? उठ जुईली, आता बस झाली स्वतःशी स्वतःची बेईमानी, कळतंय ना तुला?…

भाग – 12 “जुईली… ए जुईली…” आईच्या आवाजाने जुईली दचकून जागी झाली. “अगं दिवेलागणीची वेळ आहे, काळोख का केलायस तो… आणि असं झोपू नये यावेळी. ऊठ चल, तोंड धू. देवापुढे बसून नामस्मरण कर जरा वेळ. बरं वाटेल.” असं म्हणून आईने खोलीतल्या लाइटचं बटण चालू केलं. जुईली उठली. छातीवरचं पुस्तक तिने पान क्रमांक बघून झाकून ठेवलं. पुस्तक वाचता वाचताच तिला डोळा लागलेला. आरामखुर्चीत अंगाची मुटकुळी करून जुईली कधी झोपी गेली तिचं तिलाच कळलं नाही. सवयीप्रमाणे तिने मोबाइलवर नोटिफिकेशन बघितलं. आता श्रीचा मेसेज येणार नव्हता. तरीही… कधीपासून अशी मुटकुळी करून राहिल्यामुळे जुईलीच्या पायांना मुंग्या आलेल्या. म्हणून जरा तिने पाय मोकळे सोडून पायांची…

भाग – 11 अशा पावसात सये व्हावे तुझे येणेजाणे उमलते ओले रान रान नव्हे मन तुझे जशी ओली हूर हूर तरारते रानभर    तसे नाव तरारावे माझे तुझ्या मनभर सरीवर सर… सरीवर सर… संदीपचं गाणं सुरू होतं… पावसाच्या सुया नुसत्या मी मी म्हणून समोर गाडीच्या काचेवर आदळत होत्या… आणि श्री जुईलीचा हात गिअरवर ठेवून, आपला हात तिच्या हातावर ठेवून अटल सेतूवरून जात होता… जुईलीचा आनंद त्याच्या एकूण असण्यावरूनच जाणवत होता. ती नेहमीची गंभीर, विचारात असणारी जुईली आज जणू फुलपाखरू झाली होती… आज अगदी मनमोकळेपणाने बोलत होती, हसत होती… “या सेतूवर अगदी आकाशातून उडत जातोय, असं वाटतं नाही रे?” “होय ना, आणि…

भाग – 10 अचानक आकाशात वीज काडाडली आणि जुईली भानावर आली. घाबरलीच ती… थरथरली… पाऊस अचानक धो धो बरसू लागला… गडबडून बावरून गेलेल्या जुईलीला काहीच सुचले नाही. त्याने तिच्याकडे धावत जाऊन तिच्या हातातली छत्री घेतली आणि उघडली. आधी तिला जवळ ओढून छत्रीत घेतलं. तिच्या खांद्यावरचा हात तसाच ठेऊन तिचा खांदा दाबत तिला भानावर आणत तो म्हणाला, “ओय वेडू, मी आलोय!” “अरे, काय हे!!” एवढंच काय ते ती बोलू शकली आणि… वरचा पाऊस आणि डोळ्यातला पाऊस यांची चुरस सुरू झाली. “अरे वेडू, काय असं हे! चल आधी गाडीत बसुयात की, इथेच भिजत राहायचंय?” त्याने तिला गाडीपाशी आणलं. ड्राइव्हरच्या बाजूच्या सीटचं दार…

भाग – 9 कितीतरी वादळं, कामातले फेरफार, नवीन विचारांनी आजची मीटिंग संपली. तिला बरं वाटलं. आज अगदी मनापासून चर्चा, उकल झालेली बैठकीत. तिच्या कामगिरीसाठी तिचं कौतुकही झालं. बैठक संपली आणि गोवर्धन सरांशी बोलायचं म्हणून ती थांबली. काही महत्त्वाचा कंटेन्ट तयार करण्यासाठी तिला मार्गदर्शन लागणार होतं सरांचं. नोटपॅड काढून ती सरांसमोर उभी राहिली. सरांनी बोलता बोलता सहजच अनेक संदर्भ, पुस्तकांची नावे तिला सांगितली. सरांचे शब्द ती कानात आणि नोटपॅडवर भरभर नोंदवून घेत होती. तिच्या मनातील सर्व प्रश्नांची उकल झाल्यानंतर तिने सरांचा निरोप घेतला. सगळं आवरलं. हॅन्डबॅग घेतली. आणि मोबाइलच्या सेल्फी मोडवर एकदा स्वतःवर नजर टाकून ती जायला निघाली. सकाळपासून तिने कित्येकदा…