I Love You अन् अव्यक्त भावना…

I Love You!

तुम्ही म्हणाल हे काय आहे?

तर, झालं असं की, काल आम्ही सगळे एकत्र बसलो असताना सोनूने म्हणजे माझ्या लेकीने एक व्हिडीओ दाखवला. त्यामध्ये एका किटी पार्टीमध्ये काही गेम्स चालू होते. छान मजेत सगळ्याजणी होत्या. थोड्या वेळाने एक नवीन खेळ खेळायचा ठरला. खेळ होता “आपल्या नवऱ्याला फोन करून ‘I Love You’ म्हणायचे आणि त्याचा काय प्रतिसाद येतो ते बघणे…” तसं पाहिलं गेलं तर, या सगळ्याजणी सामान्य घरातल्या. त्यामुळे सगळ्याजणीच थोड्या भांबावल्या… कारण हे असं सगळ्यांसमोर म्हणणं आणि त्यावर नवऱ्याची प्रतिक्रिया पण बघणं… सगळंच कसं विचित्र. मग काय एकेकीने नवऱ्याला फोन केला. पण हे नवऱ्याला सुद्धा अनपेक्षितच होते, ते कामाच्या ठिकाणी असल्यामुळे त्यांनी त्या फोनला वेगवेगळा प्रतिसाद दिला. तसं तर, हे इथेच संपले होते. खेळ खेळून झाला होता. पण त्यावर नंतर अनेक मत-मतांतर दिसू लागले.

हे सगळे माझे सासू-सासरे आणि आजी-आजोबा बघत होते. त्यांच्यासमोर मला पण थोडे अवघडच वाटले. लेक मात्र आम्हा सगळ्यांकडे “हे आता काय म्हणतात?” म्हणून बघत होती.

त्यावर आजी म्हणाली, “अग I Love You म्हटले म्हणजे झाले का गं?”

हेही वाचा – जरा विसावू या वळणावर…

लेक म्हणाली, “म्हणजे गं काय आजी, ते म्हटल्याशिवाय कसे कळणार समोरचा आपल्यावर प्रेम करतो की नाही!”

आजी-आजोबा हसत होते.

आजोबा म्हणाले, “मी कधी तुझ्या आजीला I Love You म्हटले नाही, म्हणजे काय माझे तिच्यावर प्रेम नाही? तुझे आई-बाबा पण काय सारखे एकमेकांना I Love You म्हणत असतात का?”

आजी – “हे सगळे कृतीमधून, नजरेने करण्याच्या गोष्टी आहेत. आता बघ तू कधीतरी थोडासा छान स्वयंपाक केला की, तुझे बाबा तुझे कौतुक करतात की, लगेच तू तुझ्या बाबाला I Love You म्हणते. हो की नाही?”

सोनू, “हो.”

आजी, “आम्ही स्वयंपाक छान केला की, तुझे आजोबा असो किंवा तुझे बाबा असो ते तो पदार्थ पुन्हा-पुन्हा घेतात आणि आवडीने खातात. त्यावेळी त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसणारे समाधान, आनंद आमच्यासाठी I Love You चेच काम करते. सणाला तर आणतातच पण कधी-कधी कारण नसताना पण गजरा आणला जातो, आवडीचा पदार्थ/ खाऊ आणला जातो. यावरून सुद्धा प्रेमच व्यक्त केले जाते.”

सोनू, “पण आजी हे सगळे बाबा किंवा आजोबा करतात, तुमच्यासाठी! पण मग तुम्ही दोघी काय करता त्यांच्यासाठी? म्हणजे बघ आम्ही I Love You म्हटले तर समोरचा “मी पण” असे म्हणतो ना?”

आता आजोबांना रहावेना.

ते म्हणाले, “सोनू बघ कितीतरी वेळा घरात काही कारण नसताना माझ्या किंवा तुझ्या बाबांच्या आवडीचा स्वयंपाक होतो, कितीतरी वेळेस तुझी आजी, आई आम्हाला आवडणारी साडी नेसतात. मग हे त्यांच्या बाजूने “मी पण” म्हणणे असते. ही सगळी मौनाची भाषा आहे बघ.”

बाबा, “काय आहे ना सोनू आम्ही “इशारो इशारो में दिल लेने वाले, आंखो ही आंखो में इशारा हो गया…” ही गाणी ऐकून मोठे झालो आहोत… आणि हे खूप महत्त्वाचे आहे आमच्यासाठी.”

आई, “सोनू, अशा छोट्या-छोट्या गोष्टी घरात सारख्या होत असतात. त्यामुळे तर आमचे मस्त चालले आहे.”

सोनू, “अरे वा, हे तर फारच भारी आहे.”

हेही वाचा – आठवणींचे कपाट!

बाबा – “सोनू हेच तर आमच्या आनंदी जीवनाचे रहस्य आहे. अनेक कठीण प्रसंगात आम्हाला याच छोट्या-छोट्या गोष्टी मदत करतात. कोणत्या गोष्टींचे टेंशन असेल तर तुझी आजी-आजोबा असो किंवा तुझी आई चेहऱ्यावरूनच समजतात. मग काय मी आणि तुझे आजोबा रात्री जेवल्यावर शतपावली करायला जातो. आजी डोक्याला तेल लावून देते आणि तुझी आई छान कॅाफी करते, जेवण झाल्यावर!”

आई, “मला काही त्रास होत असेल तर आजी माझ्या आवडीचा सगळा स्वयंपाक करते, आणि मला छान गरम गरम जेवायला वाढते.”

आजी, “आम्हाला काही होत असेल तर, तुझे आई-बाबा किती काळजी घेतात, ते तर तुम्ही बघताच की!”

आजोबा, “सोनू एकमेकांना समजून घेणे, एकमेकांची काळजी घेणे, हे महत्त्वाचे आहे. यासाठी आम्ही कधीच कोणाला I Love You म्हटले तर नाही, पण प्रत्येक वेळेस भावना तीच होती.

सोनू, “खरंच, तुम्ही सगळे भारीच आहात आणि म्हणूनच I Love You”