भाग – 1
कोमातून आश्चर्यकारकरीत्या बाहेर आल्यावर मोडक आजोबांची प्रकृती झपाट्याने सुधारली आणि बघता बघता घरी परत जाण्याचा दिवस उजाडला. सुधीरने म्हणजे आजोबांच्या नातवाने मला फोन करून ही आनंदाची बातमी दिली. आमच्या सोहोनी कुटुंबांतील प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर समाधान काठोकाठ भरलेले दिसले. एक वेगळाच उत्साह सगळ्यांच्या अंगात संचारला होता. त्याचं कारणही तसंच होतं.
दोन मराठी यशस्वी व्यावसायिक कुटुंब अशी मोडक आणि सोहनी कुटुंबाची ओळख होती संबंध शहरात. दोन्ही कुटुंबांचे पिढीजात व्यवसाय होते. माझे आजोबा आणि सुधीरचे आजोबा घनिष्ठ मित्र. त्यामुळे व्यवसायाची घडी सुरळीतपणे बसल्यावर दोघांनीही त्या काळी गावाबाहेर असलेल्या परिसरात बाजूबाजूची जमीन विकत घेऊन त्यावर ऐसपैस बंगले बांधून घेतले होते. आमचा बंगला आधी लागायचा आणि त्यानंतर पाठोपाठ सुधीरचा बंगला होता. दोन्ही बंगल्याच्या मधोमध असलेली सामाईक भिंत एवढाच काय तो अडसर होता. दोन्ही बंगल्यामध्ये ये-जा करण्यासाठी छोटी पाऊलवाट देखील करून घेतली होता. पुढच्या दोन-तीन पिढ्यांच्या संसाराची सोय बंगला बांधताना विचारात घेतली होती. मोठ्या कल्पकतेने बारीक बारीक गोष्टींचा सारासार विचार करून बंगल्यांचे नकाशे आर्किटेक्टकडून बनवून घेतले होते दोघांनी. दोघेही बुद्धीने तल्लख होते. मोडक आजोबा मात्र जास्त अहंकारी होते. माझे आजोबा मैत्री आणि दोन्ही घरांतील येणं-जाणं पिढ्यानपिढ्या टिकून रहावं म्हणून कायम पडती बाजू घेत आले.
सगळं व्यवस्थित सुरू असताना मोडक आजोबांचे सल्ले न जुमानता माझ्या आजोबांनी घेतलेल्या काही निर्णयांमुळे अचानक आजोबांचे व्यावसायिक आडाखे आणि ठोकताळे सपशेल चुकले आणि त्यांनी सपाटून मार खाल्ला. त्यामुळे व्यवसायातील नुकसानातून बाहेर पडणं आजोबांना मुश्किल होऊन बसले होते. बॅंकांची देणी वाढत चालली होती. त्याचा गंभीर परिणाम आमच्या घरी झाला, असं मी बाबांकडून ऐकून होतो. शेवटी आजोबांनी मोडक आजोबांचं मन वळवून त्यांना देणेकऱ्यांची देणी फेडण्यासाठी आवश्यक ती रक्कम द्यायला भाग पाडले.
हेही वाचा – रमेश वेटर अन् न दिलेली टीप
इथेच मोडक आजोबांचा अहंकार दुखावला. मदत करतेवेळी त्यांनी एक विचित्र अट माझ्या आजोबांसमोर ठेवली. ती म्हणजे, जेव्हा माझे आजोबा घेतलेले सर्व पैसे मोडक आजोबांना परत करतील, त्या दिवसांपासून त्या दोघांची मैत्री संपुष्टात येईल!
आज या गोष्टीला कित्येक वर्षे उलटून गेली. आजोबांकडून पैशांची परतफेड झाल्यामुळे जरी मोडक आजोबांचा अबोला असला तरी, दोन्ही बंगल्यात गुपचूप का होईना, पण जाणं-येणं सुरू होते. त्याचाच एक भाग म्हणजे माझी आणि सुधीरची घट्ट मैत्री…
मोडक आजोबांचं आजारपण आणि नंतर कोमात जाणं माझ्या आजोबांनी फार मनांवर घेतलं होतं. आजोबांचं बोलणं कमी झालं होतं. जास्तीत जास्त वेळ ते त्यांच्या खोलीमध्ये बसून असायचे. धार्मिक पुस्तकांचं पठण सुरू केले होते त्यांनी. प्रसिद्ध देवस्थानांना पैसे पाठवून मोडक आजोबांच्या प्रकृतीला आराम पडो म्हणून ते नवस बोलले होते. आजोबांचं हेच वागणं आमच्या दोन्ही बंगल्यात कौतुकाचा विषय झाला होता. काही झालं तरी कित्येक वर्षांची त्यांची ओळख होती. आयुष्याच्या संध्याकाळी तरी मोडक आजोबांनी त्यांचा हट्ट सोडून त्यांना एकदा कडकडून मिठी मारावी, अशी इच्छा आजोबांनी सुधीरजवळ व्यक्त केली होती. सुधीरने ही गोष्ट मोडक आजोबांच्या कानांवर घातली होती. म्हणूनच मोडक आजोबा याबाबतीत काय निर्णय घेतात, याकडे दोन्ही बंगल्यात कमालीची उत्सुकता होती.
हेही वाचा – मानसिक आधार देणारा सलाइनचा स्टँड!
…आणि आज मोडक आजोबा घरी येणार होते. सुधीर आणि मोडक काका-काकू त्यांना आणण्यासाठी हॉस्पिटलमध्ये सकाळीच पोहोचले होते. घड्याळाचा काटा जसजसा पुढे सरकत होता, तसतशी आमच्या मनातील धाकधूक वाढत चालली होती.
रस्त्यावर चाहूल लागते का, याकडे आमचं लक्ष लागून राहिले होते. आजोबा देखील सकाळपासून जास्त टवटवीत दिसत होते. अंगणातील झोपाळ्यावर बसून ते पुढे काय होणार, याची वाट बघत होते.
