आज खूप महिन्यांनी माझ्या आवडत्या रेस्टॉरंट मध्ये जाण्याचा योग आला. हमरस्त्यापासून लांब असलेल्या या रेस्टॉरंटची मी नेहमी निवड करायचो ती तेथील शांत वातावरण बघून. वरचेवर तिथे जाण्यामुळे माझी तिथल्या वेटर्स आणि मालकांसोबत छानपैकी ओळख झाली होती.
जेवण झाल्यावर बिल घेऊन आज वेटरऐवजी मालक आल्याचे बघून मला आश्चर्य वाटले.
“अरे सर, तुम्ही का घेऊन आलात बिल?” मी त्यांना विचारले.
माझ्याकडे मंद स्मित करत, “त्याला कारणच तसं आहे,” असं म्हणत मालकांनी एक बंद लिफाफा माझ्या समोर धरला.
“हे काय आहे?” मी न राहवून विचारले.
त्यावर मालकांनी खुलासा केला, “रमेश वेटर इथली नोकरी सोडून गेला. पण जाताना तुमच्यासाठी हा लिफाफा देऊन गेला आहे. म्हणाला की, जेव्हा तुम्ही याल तेव्हा आठवणीने तुम्हाला द्यायला.”
“ठीक आहे. मी घरी गेल्यावर वाचीन,” असं म्हणून बिल देऊन तो लिफाफा घेऊन मी रेस्टॉरंटच्या बाहेर पडलो. पार्किंगमधली माझी गाडी सुरू करून मी हमरस्त्याला आलो. गाडी चालवताना मला माझी रमेशशी झालेली पहिली आणि वादळी भेट आठवली.
जवळच्या नात्यातील एक घरगुती समारंभ साजरा करायला मी पाच वर्षांपूर्वी इथे आलो होतो. त्यासाठी मी एक भलामोठा केक ऑर्डर केला होता. रेस्टॉरंटच्या फ्रीजमध्ये तो केक काही काळ ठेवला होता. पण एक वेटर तिथून तो आमच्या टेबलावर आणत असताना, घाईगडबडीत असलेला रमेश त्या वेटरवर आदळला, अचानक लागलेल्या धक्याने केक खाली पडून त्याचे तुकडे झाले. माझ्या नजरेसमोरच हे झाल्याने मी रमेशला खूप ओरडलो… पण मालकांनी परिस्थितीचे गांभीर्य ओळखून लगोलग मध्यस्थी करून तसाच दुसरा केक मागवला… आमचा कार्यक्रम थोडा उशिरा सुरू झाला. क्षणभर सगळ्यांचा मूड ऑफ झाला होता, पण सगळे जण समंजस असल्याने झाला प्रकार जास्त ताणला न जाता आमचा कार्यक्रम ठरल्याप्रमाणे पार पडला.
हेही वाचा – मुलाचं परदेशी शिक्षण अन् मातृत्वाची परीक्षा!
त्यानंतर मात्र जेव्हा जेव्हा त्या रेस्टॉरंटमध्ये मला रमेशने सर्व्ह केले, तेव्हा तेव्हा मी तो प्रसंग आठवून त्याला टीप नाही द्यायचो. तो आशेवर असायचा. पण मी माझा निर्णय बदलला नाही.
…आणि आज अचानक हा लिफाफा माझ्या हाती आला होता.
घरी जाऊन फ्रेश झाल्यावर मी आधी तो लिफाफा उघडला आणि आतल्या कागदावरचा मजकूर मी वाचू लागलो…
“सर, सर्वप्रथम तुम्ही माझं पत्र वाचत आहात यासाठी मी तुमचा मनापासून आभारी आहे. माझ्या धांदरटपणामुळे पाच वर्षांपूर्वी तुमच्या कार्यक्रमात विघ्न आले, याबद्दल आज परत एकदा मी तुमची माफी मागतो. हे घडले त्याच्या काही महिन्यांपूर्वी मी तिथे कामाला लागलो होतो. तेव्हा मी 12वी पास होतो. पण पुढील शिक्षणासाठी गावाकडे सोय नव्हती. म्हणून सरपंचांच्या ओळखीने मुंबईत एके ठिकाणी रहायची सोय झाली होती. जिथे रहायचो त्यांच्याच ओळखीने या हॉटेलात नोकरी मिळाली. दोन वेळच्या मोफत जेवणाची सोय झाली होती. संध्याकाळी तीन तासांची मोकळीक मालकांनी दिली होती, नाइट कॉलेज करण्यासाठी! ते संपलं की, मी परत यायचो… रात्री सर्व साफसफाई करून झोपण्यापुरता घरी जायचो.
सर, त्या दिवशी माझ्या चुकीबद्दल आणि त्या घटनेनंतर तुम्ही मला जे काही बोललात, तेव्हा त्याक्षणी मला तुमचा खूप राग आला. पण मी शांतपणे ऐकून घेतले, कारण चूक माझीच होती. त्यानंतर जेव्हा जेव्हा तुम्ही आलात आणि मी तुमची ऑर्डर घेतली, तेव्हा तेव्हा तुम्ही मला टीप दिली नाही. पण याच मुद्दाम न दिलेल्या टिपेमुळे माझा स्वाभिमान डिवचला गेला. तिथेच मग एक गोष्ट मी मनाशी पक्की केली की, आता काहीही होऊ दे, पण या साहेबांना काहीतरी बनवून दाखवायचंच!
हेही वाचा – मनीऑर्डर… आण्णांच्या आत्म्यास समाधान देणारी!
नाइट कॉलेजमध्ये झटून अभ्यास केला आणि बीकॉमची पदवी पहिल्या श्रेणीत मिळवली. गावाकडे आई आणि बा जणूकाही मी मोठी लढाई जिंकल्यागत गावभर सांगत फिरले ही बातमी. नाईट कॉलेजच्या सरांनी सुचवल्याप्रमाणे मी बॅंकेच्या परीक्षा दिल्या आणि अखेर तीन महिन्यांपूर्वी स्टेट बँकेत कारकून म्हणून रूजू झालो. मी नंतर रेस्टॉरंटमधली नोकरी सोडून दिली. फक्त मालकांना विनंती केली होती की, हा लिफाफा तुम्हाला देण्यासाठी…
सर तुम्ही न दिलेल्या त्या प्रत्येक टिपचा मी आयुष्यभर ऋणी आहे, कारण त्यामुळेच माझा स्वाभिमान डिवचला जाऊन रात्रंदिवस मेहनत करून मी आजचा दिवस बघू शकलो. तुम्ही त्या दिवशी रागाच्या भरात जे जे काही बोललात, त्याने मला जगण्याची ताकद आणि नवीन उमेद दिली. ते मोठ्या आवाजातले बोलणे माझ्या आयुष्यात दिशादर्शक ठरले.
कधी बोलावंसं वाटलं तर, जरूर संपर्क करा. माझा मोबाइल नंबर आणि बॅंकेचा पत्ता खाली देत आहे…”
माझ्या हातून रमेशचे पत्र गळून पडले आणि मी नि:शब्द झालो.
लवकरात लवकर रमेशला भेटून त्याचं अभिनंदन करून त्याला भरभरून शुभेच्छा देण्याचे ठरवून मी डोळे मिटून घेतले आणि झोप येण्याची वाट बघू लागलो.
