भाग – 25
आरू आणि शिव घरी पोहचले होते. त्यांची गाडी गेटच्या आत दारात उभी राहिली त्यातून ते दोघे खाली उतरले होते. “आपलंच घर आहे ते… आणि मी तुला घरीच घेऊन आलोय,” असं शिवने तिला सांगितलं.
“कायSSS काहीही… वेड्यात काढत आहात का?” आरूचे डोळे आश्चर्याने विस्फारले होते. समोरच्या घराला पाहून थक्क झाली होती ती! तिचा विश्वास बसला नाही, त्याच्या बोलण्यावर…
“आरू, काय चाललंय तुझं?” भावना तिला समजावत हळू आवाजात, पण जरा चिडून म्हणाली.
“अगं बघ ना किती मोठं घर… नाही, नाही… खूप मोठा असा बंगला आहे. मी कधी लांबून पण बघितला नाही, असा हा महाल! …आणि हे म्हणत आहेत आपलंच आहे. कोण विश्वास ठेवील? वेड लागलंय का मला? हां, मला महितीय की, हे लई श्रीमंत आहेत… पण एव्हढे! काहीही…” समोरच्या दिव्यांनी झगमतगत असलेल्या त्या बंगल्याला पाहून आरू म्हणाली.
“यावर नंतर चर्चा करत बसलात तरी चालेल… आत जाऊ या,” शिव शांतपणे म्हणाला.
“नाही…” आरू एकदम म्हणाली.
“नाही?” तिच्या बोलण्याचा अर्थ न समजून शिवने एक भुवई उडवत आश्चर्य व्यक्त केले.
“नाही… म्हणजे मी ते… म्हणजे एवढं मोठं… म्हणजे… खूपच मोठं… म्हणजे मी… म्हणजे मला काय म्हणायचंय… अरे, देवा काय होतंय मला… मला काय बोलायचं ते मलाच कळणार!” ती गोंधळून काय बडबडत होती, तिचं तिलाच कळत नव्हतं.
हेही वाचा – आरूने शिवला सियापासून दूर करताच सर्व अवाक् झाले…
भावनाचं ऐकून… समोर एवढं मोठं घर पाहून ती भांबावली होती. स्वप्नातही तिने विचार केला नसेल की, आयुष्यात एवढ्या मोठ्या घराची एक झलकदेखील पाहायला मिळेल… आणि आज अशाच मोठ्या घरात ती सून म्हणून आली होती! समोर दिसणाऱ्या महालासारख्या घरात, त्या घरची लक्ष्मी म्हणून पाऊल टाकणार होती. आता ती समोरच्या घराकडे पाहात थिजल्यासारखी जागेवरच स्तब्ध उभी होती…
“चल…” शिव तिचा हात पकडून म्हणाला.
पण ती जागीच उभी होती. तिचं पाऊलच उचललं जात नव्हतं. दडपण… भीती की, त्याच्या हाताच्या स्पर्शाने? माहीत नाही कशाने… पण शरीरभर मुंग्या आल्यासारखं झालं तिला… हृदयाची धडधड कैक पटीने वाढली… पोटात काहीतरी घुसळल्यासारखं झालं तिला.
शिवला तिची अवस्था समजली. ती काही इतक्यात सावरणार नाही लक्षात आल्यावर मागचा पुढचा विचार न करता डायरेक्ट तिला आपल्या दोन्ही हातांवर उचलून घेतलं…
भावना त्याच्या या कृतीने डोळे मोठे करून त्या दोघांकडे पाहू लागली…
अचानक आपण हवेत असल्यासारख आरूला जाणवलं आणि ती तिच्या तंद्रीतून बाहेर आली आणि आपल्याला कोणी तरी उचलून घेतलंय हे लक्षात आल्यावर तिने मान वर करून ज्याने उचलून घेतलं त्याच्याकडे पाहिलं तर, नजरेला, तिच्या चेहऱ्याच्या एकदम जवळ शिवचा चेहरा दिसला. जो समोर पाहून निर्विकरपणे पुढे चालत होता. त्याने तिच्याकडे पाहिलं नाही किंवा मुद्दाम टाळलं… त्याच त्यालाच माहीत!
“ओ… ओ… का… काय करताय? मला उचलून का घेतलं? मी… मी चालत येते ना… मला चालता येतं ना!” ती शिवला पाहून अडखळत म्हणाली.
ते दोघे आता दरवाज्यापर्यंत पोहचले होते… आणि आरूने समोर पाहिले तर दारात आकाश, समर… अजून कोणीतरी स्त्री आणि सुधा हातात आरतीचं ताट घेऊन उभ्या अन् या दोघांकडे आश्चर्याने थक्क होऊन पाहात होत्या… त्यांची ती नजर पाहून आरूला लाज वाटत होती. त्यामुळे ती अवघडून गेली होती… आणि आता त्याने खाली सोडावं म्हणूण झटापट करत होती… पण शिवने तिला गच्च पकडून ठेवलं होतं.
दारात पोहोचल्यावर शिवने तिला व्यवस्थित खाली उतरवलं आणि तिच्या बाजूला उभा राहिला.
“क्या बात है मिस्टर शिवराज सरपोतदार! तुम्ही तर खूपच रोमँटिक निघालात… आमच्या वहिनी साहेबांना डायरेक्ट उचलून घेऊन आलात… एकच नंबर हां!” असं म्हणत आकाशने त्याला डोळा मारत एक जोरदार शिट्टी वाजवली.
त्याचं ऐकून सगळे त्या दोघांकडे पाहून मिश्किल हसू लागले… बिचाऱ्या आरूने तर मानच खाली घातली. तिला खूपच लाज वाटत होती…
“आकाश जास्त आगाऊपणा करू नकोस… विसरू नकोस, मी तुझा बॉस आहे ते!” शिवने आता ओळखलं होतं की, आरू कुठल्याही क्षणी रडेल… आरूला रडणं खूपच जवळ होतं… कशालाही ती रडत होती… अगदी समोरच्याला तिच्या रडण्याचा कारणही कळणार नाही असं काहीही… आतापर्यंत त्याला या गोष्टीचा खूप अनुभव आलेला म्हणून तो आकाशला ओरडला… की बास आता मस्करी करू नको!
“ओ… बॉस तू ऑफिसमध्ये… इथे नाही!” आकाश त्याचं बोलणं उडवून लावत म्हणाला. शिवने त्याच्याकडे खुन्नस देऊन पाहिलं… त्याचा आकाशवर काहीच परिणाम झाला नाही.
“…आणि नाव घेतल्याशिवाय घरात प्रवेश नाही तुम्हा दोघांना! पूर्वी आणि सिया दिने निक्षून सांगितलं आहे… ही जबाबदारी आम्हा दोघांवर दिली आहे… काय समर?” आकाश त्यांच्यासमोर आडवा हात करत म्हणाला.
“यू आर राइट… आकाश ब्रो! दादा-वहिनी चला घ्या पटकन उखाणा.”.
“नाव? आणि ते कोणाचं? डोन्ट टेल मी, तुम्हाला माझं नाव माहीत नाही…” शिव त्या दोघांना टफ लूक देत म्हणाला. त्याचं बोलणं ऐकून खाली मान घातलेल्या आरूला हसू आवरता आलं नाही आणि ती खळखळून हसू लागली…
ज्या काही चालीरीती आहेत, त्या लवकरात लवकर कराव्यात, असे शिवला वाटत होतं. त्यामुळे त्याची घाई सुरू होती… पण सुधा देखील निवांत उभ्या होत्या… उलट, आकाशची मस्ती एन्जॉय करत हसत होत्या… त्यामुळे शिव जास्तच वैतागला होता.
पण आता आरूला असं मनमोकळं हसताना पाहून त्याचा तणाव क्षणात गायब होऊन त्याच मन फुलून आलं… कालपासून तिचा उदास आणि निर्विकार चेहरा पाहून त्याच्या मनाला असंख्य वेदना होत होत्या. त्या वेदना क्षणात गायब झाल्या… तिचं निखळ हास्य पाहून, हरवून गेला तो आणि एकटक तिच्याकडे पाहू लागला! ती अजूनही हसत होती… तिच्या हसण्यात बाकीचे पण सामील झाले…
“बरं बास… खूप झाली मस्ती! आणि नव्या नवरीने, घरच्या सुनेने एवढं मोठ्याने हसणं शोभत नाही… सुधा सुनेला रीतिभाती समजावून सांग…” लीला आजी कडक आवाजात दरडावून म्हणाल्या.
हेही वाचा – शिवच्या बंगल्याबाहेर गाडी उभी राहिली… पण आरू घरात येईना!
हे ऐकल्यावर आरू हसायची थांबली आणि आत डोकावून पाहू लागली… आणि थोडा राग पण आला… तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव देखील बदलले होते. ती काही बोलणार, तोच मागून भावनाने तिचा खांदा हाताने दाबत तिला शांत राहायला खुणावलं.
शिवला पण त्यांचा राग आला… पणं तो काही बोलला नाही. तो कधीच घरातल्या गोष्टींमध्ये सहभाग घेत नव्हता. फक्त गोष्टी त्याच्या सिया दिबद्दल असतील तर तो मधे बोलायचा…
“हो… आई…” म्हणत सुधा यांनी वेळ मारून नेली.
“… आणि शिव नाव घ्यायचं म्हणजे आराधनाचे नाव. शब्दांची गुंफण घालून त्यात घ्यायचं असतं. त्याला उखाणा असे म्हणतात,” सुधा यांनी त्याला नीट समजावून सांगितलं.
“ओह… असंय का!” तो चेहऱ्यावर समजल्यासारखे भाव आणून म्हणाला. त्यावर आरू पुन्हा गालात हसली… आणि त्याने तिच्याकडे भुवई उडवत पाहिलं.
“हो असंच आहे… आरू वहिनी तुमचं हसून आणि शिव तुझं त्यांच्याकडे पाहून झालं असेल तर घ्या आता नाव!” आकाश पुन्हा त्याला चिडवत म्हणाला.
क्रमशः
