Author: शोभा भडके

भाग – 24 शिवने पुढे होऊन सियाला मिठीत घेतलं, तसं तिला जास्तच भरून आलं. आरू त्याच्याकडेच पाहात होती आणि आता आपल्या राम दादाचा चेहरा पाहून तिलाही वाईट वाटू लागलं… वहिनी रडतेय म्हणूण दादाला त्रास होतोय ते पाहून तिने स्वतःचं रडणं आवरतं घेतलं आणि सियाजवळ आली… “ओ, काय चाललंय तुमचं? आमच्या वहिनीला रडवताना काहीचं कसं वाटत नाही तुम्हाला?  लई झालं, व्हा बाजूला… वहिनी बास हां आता, अजिबात रडायचं नाही… तुम्हाला रडताना पाहून माझा दादा पण रडेल काही वेळाने!” आरू सियाचे डोळे पुसत हसत म्हणाली. आरूने सियाचा मूड तर फ्रेश केला… वरून सगळयांना हसवलंही! तिने स्वतःला तर केव्हाच सावरलं होतं. आता भावूक झालेल…

भाग – 23 आरू रडत होती, सगळ्यांना दिसत होतं… रामने जवळ घेण्याची ती वाट पाहत होती आणि राम तिच्याकडे पाठ फिरवून उभा होता! आरूला रडताना पाहून शिवला रामचा रागच आला. “राम काय चाललंय? आरू रडतेय, बघा ना तिच्याकडे…” सिया रामला ऐकू जाईल अशा आवाजात त्याच्या जवळ जात म्हणाली. “दादा, सोड ना तुझा राग आता… थांबव ना तिला!” पवन पण त्याला समजावत म्हणाला. “ए पोरी बास कर की आता! आसं किती येळ रडणार हाईस… पोरी एक ना एक दिस सगळ्याच पोरींना सासरी जायलाच लागतं, रीतच हाय ती. त्यातून कोन बी नाय सुटलं. आता तुझं लगीन झालंय तर तुझं हे लहान लेकरागत…

भाग – 22 खूप वेळ आरू रडत होती. बऱ्याच वेळानंतर भावनाने तिला उठवून बेडवर बसवलं आणि तिला पाणी पाजलं. भावनाच्या मांडीवर डोक ठेवून आरू तशीच शून्यात नजर लावून बसली होती… भावना तिच्या केसांत हात फिरवत होती… कधीतरी उशिरा तिला तशीच झोप लागून गेली… आज लग्न होतं. सगळ्यांची घाईगडबड सुरू होती. मंडप सजला होता. सनई चौघड्याचे सूर सगळीकडे घुमत होते. डीजेवर गाणी वाजत होती. लहान-मोठी मुले त्यावर नाचत होती… राम आणि शिवची वाजतगाजत वरात निघाली होती, घोड्यावर बसून… ते मारुत च्या मंदिरात दर्शन करून लग्नमंडपात येणार होते. इकडे आरू आणि सिया, त्यांच्या त्यांच्या खोल्यांमध्ये तयार होत होत्या… “वॉव दि! खूप सुंदर…

भाग – 21 आरूने राम आणि पवनचं बोलणं पुन्हा एकदा ऐकलं होतं… ज्या व्यक्तीमुळे तिची पूर्ण गावात बदनामी झाली, ज्या व्यक्तीमुळे तिला शिक्षण… तिचं स्वप्न… सगळं सगळं अर्ध्यावर सोडून द्यावं लागलं… अशा व्यक्तीसोबत ती आयुष्यभरासाठी जोडली जाणार होती! ती जितकी अलड्ड होती, समजदारही तितकीच होती. वेळप्रसंगी भावनिक तर, राग आल्यावर कोणाचीच भिड ठेवत नव्हती… आणि आता तिला शिवचा खूप राग आला होता आणि त्याची झळ शिवला बसणार होती. सगळे हॉलवर पोहचले होते… शिव आणि त्याची फॅमिली देखील पोहोचली होती… सिया आणि आरू त्यांना दिलेल्या रूममध्ये थांबल्या होत्या. हॉलमध्ये हळदीची तयारी सुरू होती… सगळे एकत्र जमले होते… “मी काय म्हणते कलावती…

भाग – 20 “आरं, आवर की पटापट… हळदीसाठी पोहोचायचं लवकर,” कलावती  रामला ओरडत होत्या. आज हळदीचा कार्यक्रम होता. आरू तयार होऊन बसली होती. हळद हॉलवर होणार होती. त्यामुळे सगळे तिकडे जाण्याच्या तयारीत होते. प्रत्येक जण काही ना काही कामात होता. काही सामान घ्यायचं होतं, काही घेतलं होतं. गावाकडचे बरेचसे पाहुणे हे उद्या डायरेक्ट लग्नालाच येणार होते. हळदीसाठी भावकीमधले काही मोजके लोक, जवळचे नातेवाईक, जसे मामा मावशी वगैरे… असे थोडेच पाहुणे आज हजर होते. एकतर, गावाकडचे लोक असं दोन-दोन दिवस काम टाकून येऊ शकत नव्हते आणि त्यात आत्याचं घर तसं लहानच होतं. तरी शेजाऱ्यांनी बरीच मदत केली होती. राम हळदीसाठी तयार…

भाग – 19 राम  जाता जाता मधेच थांबला आणि मागे वळत पुन्हा शिवच्या समोर आला… त्याच्या खांद्यावर हात ठेवत त्याला म्हणाला, “एकुलते एक जावई आहात तुम्ही असं दारातून जाणं बरं दिसत नाही, आत चला… तुमची आई आणि बहीणही आहे… त्यांनाही सोबत घेऊन जा,” असं म्हणून तो पुढे निघून गेला. “बरं, आता आम्ही निघतो. तसं तर सगळी तयारी तुम्हीच करताय, आम्हालाही आमच्या सुनेच्या स्वागताची तयारी करावी लागेल ना!” सुधा आत येणाऱ्या आरूकडे प्रेमाने पाहात म्हणाल्या. घरात आल्यावर समोर भावी सासूबाईंना आपल्याकडे हसताना पाहून फास्ट चालत आलेल्या आरूची चाल आपोआपच मंदावली आणि ती नजर झुकवत, हळू चालत त्यांच्याजवळ आली. सुधा आणि सिया…