भाग – 14
“माझ्याकडे बघ इकडे. मी काय सांगतेय बघ… ऐक!” रेवती तावातावाने बोलू लागली तशी जुईली दचकली.
“काय गं काय म्हणतेय मी, स्वतःकडे बघितलंयस का कशी झालीयेस ती? काही होतंय का तुला? काय चाललंय तुझं हे सगळं? स्वतःविषयी काही वाटतं की नाही तुला? की त्याच्या हातचं खेळणं आहेस? हवं तेव्हा जवळ केलं, हवं तेव्हा लांब… आणि तुला काही अक्कल? स्वतःचं असं करू द्यायचं दुसऱ्या कुणामुळे? हे बघ… आरसा बघ हा. यात कोण दिसतंय? ही तू आहेस? ही अशी??” रेवतीचा स्वर तीव्रच होत चाललेला. तिला उत्तर देण्यासारखं आत्ता तरी जुईलीकडे काहीच नव्हतं आणि ती गप्प राहतेय ते बघून रेवतीचा अजूनच पारा चढत होता.
“तू उठ… इथून आधी उठ आणि चल माझ्यासोबत. ये केस बांधून देते, तोंडावर पाणी मार जरा, कपडे बदल आणि चल माझ्यासोबत तू. त्याशिवाय व्हायचं नाही तुझं हे सगळं नीट. चल जरा मोकळ्या हवेत जाऊया.” रेवतीने जुईलीला हाताला धरून उठवलं आणि तिला खुर्चीत बसायला सांगून आपण कंगवा हातात घेतला. जुईलीचे अस्ताव्यस्त झालेले केस तिने सोडवले. केसांचा रब्बर मनगटात घालून तिने तिच्या केसांचा गुंता सोडवायला घेतला.
“बघ कसे झालेयत केस. तेल वैगेरे काय घातलेलं दिसत नाहीये, कितीतरी दिवस. नुसत्या वाफा झाल्यात डोक्याच्या. शेगडी झालीय शेगडी!”
काहीही उत्तर न देता कितीतरी वेळापासून जुईली तिचं बोलणं ऐकत होती.
“अगं घुमे आता बोलशील की नाही? काही गिळलंयस का? आज मौनव्रत आहे का? की बोलणार नाहीयेस माझ्याशी? त्याने हात फिरवलाय का डोक्यावरून? अप्लाय अप्लाय नो रिप्लाय?”
“रेवू, तुला माहीत आहे केकी मूस?” अचानक दगड फेकून मारावा तसा जुईलीने रेवतीला प्रश्न केला. अनपेक्षित प्रश्नाने रेवती जरा हबकली.
“कुठल्या केकचा ब्रँड की काय?”
“केकी मूस… तीनशेहून अधिक सुवर्णपदकं मिळवलेला हा विश्वविख्यात छायाचित्रकार. मात्र याला आवड ती फक्त ग्रे शेड्सची. वेगवेगळे ग्रे शेडस आणि त्या ग्रेमधून गडद होत जाणारा काळा रंग. हा माणूस अगं काळ्या रंगाला कवटाळून बसलेला. त्याचे सगळे फोटो फक्त काळे, पांढरे आणि ग्रे.”
हेही वाचा – घुसमट… मेसेजला श्रीकडून रिप्लायच नाही!
“मग त्याचं काय आता मधेच?”
“हा केकी ना रोज रात्री दोन वाजता येणाऱ्या कलकत्ता मेलची वाट बघत बसायचा. ती ट्रेन आली की, दरवाजापर्यंत जायचा. रोज ‘तिच्या’ स्वागताला तयार व्हायचा आणि कलकत्ता मेल गेली की, तिच्या न येण्याने रोज तीळ तीळ तुटायचा… रोज… रोज आतल्या आत मरायचा. रात्र सरली की, दुसर्या दिवशी पुन्हा नव्या जोमाने जगायचा.”
“हां का? हा आवडलाय का तुला?”
“काय माणसं असतात ना गं रेवा एकेक… प्रेमात आकंठ बुडणारी… आणि या बुडण्यात आनंद मानणारी. मला मात्र गुदमरायला होतंय गं… असं का? माझं चुकतंय की त्याचं? हळूहळू माझा पण आता केकी होणारेय असं वाटतंय मला!”
“तुला एक सांगू का जुई, मला ना नको कुणाचं सांगूस काही. मला तू हवी आहेस, जशी होतीस तशी. लॅपटॉपवर तू असतीस तर अन-डू केलं असतं तुला. रिफ्रेश बटण दाबत राहिले असते पुन्हा पुन्हा… तू या वेडातून उठेपर्यंत! झोपलेल्या माणसाला एकवेळ उठवायला बरं, पण झोपेचं सोंग घेतलेल्याला कसं उठवायचं?”
“कळतंय गं मला सगळं. पण अचानक असं एकाएकी बोलणं चालणं बंद केलं म्हणजे कसं होणार गं माझं? काय झालंय नक्की ते कळू तरी दे… जायचंच होतं तर सांगून जायचं होतंस. अचानक काहीही न कळवता वागणं बदलतं, एकाएकी बोलणं बदलतं, एकाएकी सगळंच बदलतं…”
“आता काय करूयात? जाऊया पुण्याला? गाठून घेऊयात का त्याला? कॉलरला धरून विचारूया का? की कानफाडवूया? काय करायचं? तू सांग.”
“तुला माहीत आहे, माझं डोकं फुटायला आलंय विचार करून करून… मला कळतच नाहीये मी काय करू?”
“आता सध्या उठ. केस विंचरले बघ मी. किती छान दिसलीस! जा पाणी मार चेहऱ्यावर जरा. कपडे पण बदल… आणि चल माझ्यासोबत. चल उठ!” रेवतीने जुईलीला बळेच उठवलंच आणि तिची वाट बघत ती गॅलरीत उभी राहिली.
गॅलरीत तिला बाहेर बघताना जाणवलं, जुईलीने एकाही झाडाला नीट पाणी दिलं नव्हतं. तिने जाऊन आतून पाणी आणलं आणि मगातून ती झाडांना पाणी घालू लागली. ही जास्वंदी अगदी कशी वाळून गेलेली. तिला तिने कुरवाळलं. नाजूकपणे पाणी घातलं. ही सदाफुली. अगदी जुईलीसारखी. सदानकदा फुललेली. आता कशी मलूल झालीये. अगदी जुईसारखीच! अरे यार, काय करून घेतलंय जुईलीने स्वतःचं… जीवापाड जपायची या झाडांना ती. सावर गं बाई स्वतःला…
एवढ्यात तिला जुईलीची चाहुल लागली. “ए जुई, हे काय गं केलंयस त्या झाडांचं? त्यांचा काय दोष म्हणून अशी वागतेयस त्यांच्याशी?”
“दोष नाही गं… कुणाचाच दोष नाही. दोष माझाच. मीच जीव लावला…”
“हां चल, झालं सुरू तुझं. कपडे कर आणि चल माझ्यासोबत आता.”
बादली घेऊन रेवती घरात गेली. जुईलीच्या आईकडे किचनमध्ये बोलत बसली. जुईलीने बेडरूमचं दार लावून घेतलं. काही वेळात तयार होऊन ती आली. तयार म्हणजे फक्त टीशर्ट पॅन्ट बदलून आली.
हेही वाचा – वाढत चाललेला गुंता अन्…
“ओ मॅडम, सूतकी चेहरा करून फिरू नका. हसा जरा,” रेवतीने तिला बघताच क्षणी म्हटलं. जुईलीचा चेहरा तरीही मख्ख!
“चल काकी, आम्ही जाऊन येतो गं. घेऊन जाते जरा हिला माझ्यासोबत. छान फिरवून आणते.”
“जा जा गं बाई… बरं वाटेल पोरीला…” आईने संमती दिली तसे दोघेही दार उघडून बाहेर निघाले.
जिना उतरून खाली आल्यावर रेवतीने आपल्या गाडीकडे जाताना जुईलीला सांगितलं, “आपण आता जरा सुपरमार्केटला आधी जाऊयात. तिथून मग आपल्या कट्ट्यावर. माझ्या डोक्यात ना एक सुचलंय काहीतरी. सांगते तुला चल कट्ट्यावर बसल्यावर. आज बोलूयात खूप हां.”
“हं…”
एवढंच बोलून जुईली तिच्या मागे बसली. स्टार्ट बटण दाबून रेवतीने गाडी स्टार्ट केली आणि दोघेही दिसेनासे झाले.
