एका गावात दोन भाऊ राहत होते — अमोल आणि अनिल. दोघेही लहानपणापासून खूप प्रेमाने वाढले होते. आई-वडिलांनी त्यांना नेहमी एकच शिकवण दिली होती —
“पैसा कितीही कमवा, पण माणसं गमावू नका. आपण किती पैसा कमावला हे नाही, तर आपण किती माणसं मनापासून जोडली, हे महत्त्वाचं असतं.”
काळ पुढे गेला. दोघांची लग्नं झाली. अमोल शहरात नोकरीला गेला, तर अनिल गावातच राहिला. सुरुवातीला दोघांचा रोज फोन व्हायचा…
“काय रे, जेवलास?”
“हो. तू जेवलास का?”
“आईची औषधं आणलीस?”
“हो, काळजी करू नकोस.”
अशा छोट्या-छोट्या संवादातून त्यांचं नातं घट्ट होतं.
पण हळूहळू अमोलच्या नोकरीचा व्याप वाढला. मीटिंग, काम, प्रवास… फोन कमी झाले. अनिललाही वाटू लागलं, “आता त्याला गावची आणि आमची गरज राहिली नाही.”
एकेदिवशी आईच्या औषधांवरून दोघांमध्ये किरकोळ वाद झाला. अमोलने रागाच्या भरात म्हटलं,
“सगळ्या जबाबदाऱ्या माझ्याच आहेत असं समजू नकोस!”
अनिलच्या मनाला ते शब्द लागले. त्याने फोन ठेवला. त्यानंतर दोघांनी एकमेकांशी बोलणं जवळजवळ बंद केलं.
काही महिने गेले. एकेदिवशी अमोलला गावातून फोन आला — “आईची तब्येत खूप बिघडली आहे.”
अमोल ताबडतोब गावाकडे निघाला. रस्त्यात त्याच्या मनात विचार सुरू होते —
“आईला भेटल्यावर तिच्याशी खूप बोलायचं… तिच्यासोबत वेळ घालवायचा… आणि अनिलचीही माफी मागायची.”
हेही वाचा – घरासमोरची रांगोळी आणि बरेच काही…
तो घरी पोहोचला. आई हॉस्पिटलमध्ये होती. तिथे जाऊन अमोल तिच्याजवळ बसला. आईने डोळे उघडले आणि हळूच त्याचा हात हातात घेतला. ती म्हणाली,
“अमोल… अनिलशी बोललास का?”
अमोल काहीच बोलला नाही.
आई पुन्हा म्हणाली,
“तुम्ही दोघं लहान असताना भांडायचात… पण पाच मिनिटांनी पुन्हा एकत्र खेळायचात. आता मोठे झालात आणि भांडणंही मोठी झालीत का रे?”
अमोलच्या डोळ्यात पाणी आलं. आईने त्याचा हात घट्ट धरला आणि म्हणाली,
“माझ्यानंतर तुम्ही दोघं एकमेकांसाठी आई-बाबांसारखे असाल. एकमेकांना सोडू नका.”
त्या रात्री अमोलने अनिलला फोन केला.
फोन वाजत होता… एकदा… दोनदा… तीनदा…
अनिलने फोन उचलला नाही.
अमोलने पुन्हा फोन केला. यावेळी अनिलने फोन उचलला. दोघेही काही क्षण शांत.
शेवटी अमोल म्हणाला,
“अनिल…”
समोरून आवाज आला,
“हं…”
अमोलचा आवाज भरून आला.
“मला माफ कर रे.”
अनिल काही बोलला नाही.
अमोल म्हणाला,
“आपण आईसाठी भांडलो… पण आईला तर आपण दोघं एकत्र हवे होतो.”
हेही वाचा – पंखात बळ आणणारी पाठवणी!
फोनच्या दुसऱ्या बाजूला अनिल रडत होता. तो एवढंच म्हणाला,
“भाऊ, उशीर करू नकोस… नाती जिवंत असताना जपायची असतात.”
दोघे दुसऱ्या दिवशी आईच्या जवळ बसले. आईने दोघांचे हात एकत्र ठेवले. तिच्या चेहऱ्यावर समाधान होतं.
काही दिवसांनी आई गेली. पण तिच्या जाण्यानंतरही दोन्ही भावांनी एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवली —
नातं तुटत नाही एका मोठ्या भांडणाने; ते तुटतं जेव्हा आपण पुन्हा बोलण्याचा प्रयत्न सोडून देतो.
