आज घड्याळ खूप हळू चाललंय, असं वाटत होतं मला. सहा वाजले होते… एव्हाना चिनार घरी परत यायला निघाला असेल. माझ्या डोक्यात तेच विचार सुरू होते. माझ्या मनाची घालमेल सुनबाईने अचूक ओळखून ती मला म्हणाली, “आबा चिनारचा फोन येऊन गेला. तो निघाला आहे ऑफिसमधून, येईल सातपर्यंत. इथे येरझाऱ्या मारण्यापेक्षा तुम्ही थोडावेळ आराम करा तुमच्या खोलीत.” सुनबाईचंही बरोबर होते. मी माझ्या खोलीत गेलो खरा, पण लक्ष मात्र दरवाजाकडे होते. त्याच नादात डुलकी लागल्याचं, मला कळलं देखील नाही.
0000
“राजे आता हळूहळू माझ्या मांडीवर थोडा वेळ झोपायची सवय मोडायला लागा. लग्न ठरलंय तुमचं आता. उद्या माझ्या नातसुनेने तक्रार केली तर मग अवघड होऊन बसेल सगळं…”
“कम ऑन आबा धिस इज नॉट फेअर, लग्न ठरलंय फक्त. अजून व्हायला वेळ आहे. बाय द वे मी तुमच्या नातसुनेला माझी ही सवय ऑलरेडी सांगितली आहे.”
चिनारच्या या उत्तराने मी कपाळावर हात मारून घेत म्हटलं, “अरे तिला काय वाटेल माझ्याबद्दल!”
“वाटू दे काय वाटायचं ते. पण मी तुला आजच सांगून ठेवतोय आबा, ही सवय मी मोडणार नाही. आय कान्ट थिंक ऑफ धिस. दिवसभर कितीही दमलेला असलो मी तरी, घरी आल्यावर फ्रेश होऊन तुझ्या मांडीवर डोकं ठेवून शांत झोपायची सवय झाली आहे मला. आई बाबांना देखील माहीत आहे. आई तर घरी आल्यावर मला काही खायला द्यायच्या भानगडीतच पडत नाही.”
“ते सगळं जरी खरं असलं तरी, काळानुसार आपल्याला आपल्या सवयी बदलाव्या लागतात आणि त्यातच शहाणपण असते.”
“अरे आबा, हे सगळं तुला आजच सांगून टाकायचं होतं का?”
चिनारच्या प्रश्नाने मी तेव्हा निरूत्तर झालो होतो. आजोबा आणि नातवाचं नातं जगावेगळं असतं, पण इथे आमच्या दोघांच्या बाबतीत मात्र ते डोक्यावरून पाणी होतं.
हेही वाचा – बेसनाचे लाडू… माँची आठवण
“तू जगातील सगळ्यात ऑसम आबा आहेस. मला समजायला लागल्यापासून तू सावलीसारखा माझ्या सोबत आहेस. आई बाबांच्या नोकरीच्या बिझी शेड्युलमध्ये माझ्यासाठी खूप कमी वेळ असायचा. कदाचित म्हणूनच तू माझा बेस्ट फ्रेंड झालास. नर्सरीपासून माझी चिमुकली बोटं तुझ्या हातात विसावलेली असताना मला कसलीही भीती वाटत नसे, तीच स्थिती आजही आहे. आजकाल मीटिंग्ज, डेडलाइन्स, स्टॉक पोझिशन, लॉजिस्टिक इश्यूज, डेली रिपोर्ट्स या सगळ्यांत अडकून दिवसभर सतत तणावाखाली काम करताना सुद्धा माझं बँक ऑफ द माइंड म्हणजे तुझ्या मांडीवरची झोप असते. त्यामुळे मी निश्चिंत असतो. माझ्या कामाचा उरक आणि उत्साह बघून माझ्या एमडीने मला याचं रहस्य विचारले होते, तेव्हा सुद्धा मी हेच सांगितले होते.”
आजकाल हे असंच होतंय. हेच सगळं सतत आठवतंय. माझ्या मांडीवर डोकं ठेवून शांत झोपलेला चिनार आठवून मनात कालवाकालव होते आहे, या सगळ्याचे कारण होते, गेल्या महिन्यात चिनारच्या गाडीला झालेला जीवघेणा अपघात. त्याच्या कंपनीच्या कारखान्यात कामगारांनी अचानक पुकारलेल्या संपामुळे कारखान्यातून माल बाहेर पडायला अडचणी यायला सुरुवात झाली होती ज्याचा कंपनीच्या विक्रीवर हळूहळू परिणाम होत होता. मुख्य ऑफिसचे एक शिष्टमंडळ तातडीने कारखान्याला भेट द्यायला गेले होते, कामगारांच्या समस्या जाणून घेऊन त्यावर कायमस्वरूपी तोडगा काढण्यासाठी. चिनारने पुढाकार घेऊन केलेली शिष्टाई फळाला येऊन संप सामोपचाराने मिटला होता. तिथून परत येतानाच द्रुतगती महामार्गावर त्यांच्या गाडीला झालेल्या भीषण अपघातात चिनारला गंभीर दुखापत झाली होती. तो आणि त्याच्या सहकाऱ्यांना जखमी अवस्थेत सुरुवातीला नजीकच्या इस्पितळात दाखल करण्यात आले होते.
कंपनीमध्ये ही बातमी कळताच लगोलग चक्र हलली आणि त्या सर्वांना मुंबईतील नामांकित इस्पितळात हलवून आवश्यक ते उपचार सुरू करण्यात आले. चिनार मात्र उपचारांना पाहिजे तितका प्रतिसाद देत नव्हता आणि म्हणूनच काळजी वाढली होती. मला रहावलं नाही म्हणून मग मी एक दिवस त्याला भेटायला गेलो होतो. तिथल्या बेडवर शांतपणे झोपलेल्या चिनारला बघून मला रडायला आलं. इच्छा असूनही माझ्या मांडीवर त्याचं डोकं मला ठेवता आलं नाही. तो डोळे उघडेल या आशेवर मी कितीतरी तास त्याच्या उशाशी बसून होतो, पण ते झाले नाही. शेवटी भेटायची वेळ संपल्यावर विमनस्क अवस्थेत मी घरी आलो…
चिनार शुद्धीवर आला खूप उशिराने. नक्की काय झाले होते अपघाताच्या वेळी हे त्याला सगळं आठवलं. डॉक्टरांनी घरी जायची परवानगी दिल्यावर तो घरी आला देखील गेल्या आठवड्यात. पण मला भेटायला मात्र टाळत होता तो, ज्याचं मला आश्चर्य वाटत होते. अखेर आज सकाळी उठल्यावर त्याने स्वतःहून मला भेटण्याची इच्छा व्यक्त केली. मी देवाची पूजा उरकून त्याच्या खोलीत शांतपणे प्रवेश केला.
मिनिटभर आम्ही दोघेही एकमेकांना फक्त बघत होतो. पहिला संवाद कोण करणार याची वाट दोघेही बघत होतो. त्याचा हात माझ्या हातात घेऊन दुसऱ्या हातानं मी त्याच्या हातावर शांतपणे थोपटू लागलो. त्याची नजर माझ्यावर रोखली होती, हे मला जाणवलं. पण मान वर करून त्याच्या नजरेला नजर देण्याची हिंमत नाही झाली माझी. शेवटी क्षीण आवाजात त्याच्या तोंडून शब्द बाहेर पडले, “आबा. मला लवकरात लवकर यातून बाहेर पडायला मदत कर प्लीज.” असं म्हणून तो ओक्साबोक्शी रडायला लागला. आता मात्र माझा संयम सुटला आणि त्याच्या बेडवर बसून मी त्याला माझ्या कुशीत ओढून घेतले. काही काळ आम्ही दोघेही निःशब्द होतो. आता मला पुढाकार घेऊन परिस्थिती लवकरात लवकर पूर्वपदावर आणण्यासाठी आटोकाट प्रयत्न करायला लागणार होते.
“बेटा मी आहे ना तुझ्यासोबत चोवीस तास. तू बघच आता किती लवकर तुला यातून मी बाहेर काढतो ते.”
हेही वाचा – आनंदी जीवनाचे रहस्य
…आणि झालं देखील तसंच. पुढच्या काही आठवड्यांत चिनारच्या तब्येतीत झपाट्याने सुधारणा झाली. वजन नेहमी प्रमाणे झाले. गेल्या आठवड्यात डॉक्टरांना भेटून घरी आला तोच उड्या मारत… “आबा, डॉक्टरांनी परवानगी दिली आहे, मला ऑफिसला जायची. आता सोमवारपासून रोजचं आयुष्य सुरू! संध्याकाळी घरी आल्यावर फ्रेश होऊन लगेच तुझ्या मांडीवर डोकं ठेवून शांत झोपायचे आहे मला. बी रेडी फॉर मी टू कम बॅक फ्रॉम ऑफिस.”
0000
“आबा”
चिनारच्या हाकेने मी जागा झालो. समोरच्या घड्याळात पाहिलं. साडेसात वाजले होते.
“तू कधी आलास?”
“झाली काही मिनिटं. पण तू गाढ झोपेत होतास. शेवटी नाईलाजाने तुझी झोपमोड केली मी. आय ॲम सॉरी…”
“अरे सॉरी काय त्यात…” म्हणजे एवढा वेळ झोपेत मी तुझाच विचार करत होतो असं म्हणून माझं मलाच हसायला आलं.
चिनारने माझ्या मांडीवर डोकं ठेवलं. ते थोपटता थोपटता मला आमचं जुनं संभाषण आठवलं…
“राजे आता हळूहळू माझ्या मांडीवर थोडा वेळ झोपायची सवय मोडायला लागा. लग्न ठरलंय तुमचं आता. उद्या माझ्या नातसुनेने तक्रार केली तर मग अवघड होऊन बसेल सगळं.”
“आबा यावर मी तेव्हा तुला दिलेलं उत्तर आजही तेच आहे.”
चिनारचं हजरजबाबी उत्तर ऐकून आम्ही दोघेही हसायला लागलो.
आमच्या दोघांच्या आयुष्याची गाडी अखेर आज पूर्वपदावर आली म्हणून मी परमेश्वराचे मनातल्या मनात आभार मानले.
