Author: सुधीर करंदीकर

सकाळी सकाळी कॉलेज मैत्रीण छायाचा फोन आला – “अरे, आज काय खास आहे, ते विसरला का? दरवर्षी तुझा या दिवशी मला पहिला फोन असतो आणि आपण जोरदार हसत सुटतो.” मी : विसरलो मुळीच नाही. आज मे महिन्याचा पहिला रविवार आहे आणि पहिला रविवार म्हणजे ‘जागतिक हास्य दिन’. मी तुला फोन करणार एवढ्यात शाळेतल्या एका मैत्रिणीचा जागतिक हास्य दिन म्हणून फोन आला. मग बराच वेळ आमचे हसणे आणि बोलणे सुरू होते. तो फोन संपला आणि मी तुला फोन लावणार तेवढ्यात तुझा फोन आला… छाया : ठीक आहे. पण पुढच्या वर्षी पहिला फोन आणि पहिलं बोलणं माझ्याशीच झालं पाहिजे. चलो, let us…

बेरोजगारी, कामधंदा न मिळणे हा प्रकार सगळ्याच देशांमध्ये कमीजास्त प्रमाणात असतोच. परिणामी कमीजास्त प्रमाणात चोऱ्यामाऱ्या होणे, हे पण ओघाने येतेच. परदेशामधली एक घटना आहे… ती याच संदर्भातली आहे. हे प्रकरण कोर्टापर्यंत गेले आणि कोर्टाने याबाबत दिलेला निर्णय काय होता, हे आपण पाहूया. एका माणूस रोजगाराच्या शोधात होता. दोन दिवस त्याला काहीही काम मिळाले नाही, त्यामुळे ते दोन दिवस त्यानी उपाशी राहून कसेबसे काढले. काहीतरी काम मिळेल आणि पोटाला काही खायला मिळेल, या आशेवर तिसरा दिवस उजाडला. तिसऱ्या दिवशी पण काम मिळाले नाही आणि दोन दिवस पोटात अन्नाचा कण नाही, शेवटी अनावर होऊन त्याने एका दुकानामधून ब्रेड चोरला आणि भूक थोडी…

आपल्या सगळ्यांकडेच छान छान आठवणींचा छोटा-मोठा खजिना हा असतोच असतो.     माझी अशीच एक आठवण शेअर करत आहे… (‘ही सत्य घटना आहे,’ असा उल्लेख मुद्दाम करतो आहे, कारण माझे बरेच लेख काल्पनिक असतात.) बऱ्याच वेळेला आपण अगदी छोट्या छोट्या गोष्टी करू शकतो की, ज्या समोरच्या माणसाच्या चेहऱ्यावरती आनंद आणू शकतात आणि आपल्या चेहऱ्यावर पण आनंद आणू शकतात… बऱ्याच वेळेला बावधनहून कर्वेनगरला घरी जाताना माझा ऑटो रिक्षेशी संबंध येतो. एक दिवस बावधनहून गुजरात कॉलनीपर्यंत (अंतर साधारण दोन किलोमीटर) मी पीएमटी बसने आलो. गुजरात कॉलोनीमधून कोथरूड भाजी मंडईपर्यंत पाच ते सात मिनिटांचे अंतर चालत गेलो आणि तिथून ऑटो करून घरी जाणार होतो. कोपऱ्यावरच्या…

आज 23 एप्रिल… म्हणजे ‘जागतिक पुस्तक दिन’ (World Book Day). युनेस्कोद्वारा (UNESCO) घोषित हा दिवस वाचनाचा आनंद घेणे, पुस्तकांचे महत्त्व समजून घेणे आणि प्रकाशकांना प्रोत्साहन देणे यासाठी साजरा केला जातो… पुस्तक वाचन ही मानसिक, बौद्धिक आणि भावनिक आरोग्यासाठी अत्यंत फायदेशीर सवय आहे. वाचनामुळे तणाव कमी होतो, ज्ञान आणि शब्दसंग्रहात भर पडते, एकाग्रता वाढते, स्मरणशक्ती सुधारते आणि विचारप्रक्रिया व्यापक होते. पुस्तक वाचनाचे प्रमुख फायदे : तणावमुक्ती (Stress Relief) : फक्त 6 मिनिटे वाचन केल्याने तणाव 68% पर्यंत कमी होऊ शकतो. हे संगीत ऐकण्यापेक्षा किंवा चालण्यापेक्षा अधिक प्रभावी मानले जाते. वाचनामुळे नवनवीन गोष्टी, संस्कृती आणि विचार समजतात, ज्यामुळे ज्ञानाचा परिघ विस्तारतो. नियमित वाचनामुळे…

रोज सकाळी 40 ते 45 मिनिटे फिरणे यासारखा सुंदर आणि सोपा व्यायाम नाही. फिरताना छोटीशी पथ्य पाळायची असतात… ती म्हणजे, फिरताना हातात मोबाइल नाही आणि घरगुती गप्पा नाहीत. फिरताना भेटणाऱ्यांना ‘हाय’ ‘हॅलो’ करत चालत राहिलो, तर चेहेरा आनंदित राहतो, आणि मन पण प्रसन्न राहते… आणि एखादी वेगळी सकाळ अशी पण असते – खरंतर सकाळ ही रोजच वेगळी असते, पण आजची सकाळ जरा हटके, म्हणजे वेगळ्यातली वेगळी होती! आम्ही सकाळी  साधारण 7 – 7:15 वाजता बाहेर पडतो. ही वेळ ऑफिसची असल्यामुळे, रस्त्यावर निरनिराळ्या ठिकाणी कंपन्यांच्या बसचे पिक-अप पॉइंट्स आहेत. काही ठिकाणी कॅबचे पिक-अप पॉइंट्स आहेत. त्यामुळे फिरण्याच्या पूर्ण रस्त्यावर, या वेळेला फुटपाथवर…

नोकरीमधला सगळ्यात मोठा पीरियड मी तेव्हाच्या टेल्कोमध्ये घालवला. चिंचवडला फौंड्री या विभागामध्ये तेव्हा मी काम केले. फौंड्री म्हणजे इथे लोखंडाचा रस तयार करतात आणि तो रस निरनिराळ्या साच्यांमध्ये ओतून गाड्यांना लागणारी कास्टिंग तयार करतात. मी मेंटेनन्स म्हणजे मशीनची दुरुस्ती आणि देखभाल या विभागात काम करत होतो. त्यामुळे माझ्याकरिता 8 तासांच्या शिफ्टची नोकरी असा प्रकार नव्हता. बऱ्याच वेळा दोन किंवा तीन शिफ्ट पण थांबावं लागायचं. एकदा शॉपमध्ये मेजर ब्रेक डाऊन आल्यामुळे, मी सलग पाच शिफ्ट काम केले आहे. म्हणजे, आज सकाळी कामावर गेलो आणि दुसऱ्या दिवशी रात्री 12.30 वाजता घरी आलो. तेव्हा घरी फोन करून काही कळवण्याची सोय पण नव्हती. बायकोला…

विदर्भामध्ये वाशिम या छोट्या गावात आम्ही राहात होतो. आमचं बालपण तिकडेच गेलं. पाचवी ते 11वी म्हणजे मॅट्रिकपर्यंत सरकारी शाळेत शिक्षण झाले. त्यावेळी शाळेची फी, माझ्या आठवणीप्रमाणे, 13 आणे होती. शाळा घरापासून बऱ्यापैकी लांब होती. शाळेत चालत जायचे आणि चालत परत यायचे. सायकल, रिक्षा हे त्यावेळी आटोक्याबाहेरचे होते. स्कूल व्हॅन हा प्रकार तर तेव्हा अस्तित्वातच नव्हता! शाळेत जाण्याकरिता दोन हाफ पॅन्ट आणि दोन बुशशर्ट… आणि इतर वेळी वापरण्याकरिता एक जास्तीची हाफ पॅन्ट आणि शर्ट एवढेच कपडे असायचे. बूट मोजे हा प्रकार देखील आमच्या ऑटोक्यामधला नव्हता. पायात साधी चप्पल असायची. पण यामध्येच आम्ही मस्त असायचो आणि एन्जॉय करायचो… घराच्या आसपास राहणारे मित्र…

जागतिक आनंद दिन (International Day of Happiness) दरवर्षी 20 मार्चला जगभर साजरा केला जातो. लोकांना आयुष्यात आनंदाचे महत्त्व पटवून देणे, मानसिक आरोग्य सुधारणे आणि जगभरात सकारात्मकता पसरवणे हा या दिवसाचा मुख्य उद्देश आहे. भूतान देशाच्या पुढाकाराने, संयुक्त राष्ट्र महासभेने 12 जुलै 2012 रोजी ठराव मंजूर करून 20 मार्च हा ‘आंतरराष्ट्रीय आनंद दिन’ म्हणून घोषित केला. 2013पासून हा दिवस साजरा केला जात आहे. दरवर्षी या दिनाकरिता वेगळी वेगळी थीम असते. यावर्षी थीम होती – ‘Caring and Sharing’. ही थीम आपण कशी आचरणात आणायची ते बघूया – आपल्या आसपास असणाऱ्यांची आणि ज्यांना गरज आहे अशांची नेहमी काळजी करणे, काळजी घेणे आणि आनंद पसरविणे.…