Author: प्रदीप केळुस्कर

जयवंत देसाईंची गाडी ‘हसमुखराय अँड कंपनी’ समोर थांबली. साठ वर्षांचे देसाई खाली उतरले आणि पेढीच्या पायऱ्या चढले. त्यानी पाहिले शेठजी आपल्या खुर्चीवर नव्हते. शेठजीच्या बाजूच्या खुर्चीवर हरीभाऊ बसत. हरीभाऊ हे शेटजींचे दिवाणजी… व्यवहारावर लक्ष ठेवणारे! हरीभाऊ आतबाहेर करत होते… पेढीतील नोकरांवर ओरडत होते… हातातील ऑर्डर्स पुऱ्या करत होते… हमाल धान्याची पोती उचलत होते… बाहेर नेऊन ढकलगाडीवर ठेवत होते. विजय कॅशिअर पैसे, चेक घेत होता, बिल फाडून देत होता.. नेहेमीचे पेढीवरचे दृश्य होते हे!    देसाईच्या समोर हरीभाऊ येताच देसाई म्हणाले, “शेटजी दिसत नाहीत आज?” “त्त्यांचा मुलगा यायचा आहे आज पॅरिसहून… त्याला आणायला विमानतळावर गेलेत… काय ऑर्डर आहे तुमची?” “शनिवारी तुम्ही माल…

भाग – 2 कार्यालयात मी अग्रलेख लिहित असताना दुबईच्या अमला शेखचा मला फोन आला. ती कोल्हापुरच्या लिंगनूरला राहणारी गंगू होती. चार-पाच वर्षांची असताना गंगी निपाणीच्या उरूसमध्ये हरवली होती. तिला पळवून नेले होते. तिला आई-वडिलांचा शोध घ्यायचा आहे. मग मीच त्या शोधमोहिला निघालो. सोबत कार्यालयातील जुना कर्मचारी आणि एकदम विश्वासू असलेल्या भगवानला घेतलं होतं. निपाणीत लहानसे हॉटेल चालवणाऱ्या हरीभाऊंची मदत घेतली. ते कथा-कादंबऱ्या लिहिणारे लेखक होते. ते मला घेऊन लिंगनूरला आनंदरावांकडे आले. हरीभाऊंनी ओळख करून देताना सांगितलं, “हे संपादक प्रवीण कागलकर…” मी त्यांना अमला शेखची माहिती सांगितली. त्यांनी लगेच ओळखलं… “लक्षुमी आणि सद्या यांना गंगी नावाची लेक व्हती, लक्षुमी सारखी देखणी…