तर ही गोष्ट मी सरकारी क्वार्टरमध्ये राहत होतो तेव्हाची. आमच्या फ्लॅटच्या शेजारचे साठेकाका रिटायर होऊन त्यांच्या फ्लॅटमध्ये नवीन पटेल आणि अवनी पटेल हे जोडपे राहायला आले. लग्नाला बहुतेक 1-2 वर्षेच झाली असणार. अवनी दिसायला सुंदर. मराठी अस्खलित बोलायची. कदाचित इंटरकास्ट लग्न असावे. अर्थात, या वयात मला फक्त दृष्टीसुख. अधूनमधून ‘Hi’, ‘हॅलो’ चालायचे. नवीन सकाळीच जायचा तो थेट संध्याकाळी यायचा.
माझीही सकाळी लवकर ड्युटी असायची. मी पण सकाळी आठेक वाजता निघायचो. स्कूटरवरून जायचो. काही दिवसांनी माझ्या लक्षात आले की, मी सकाळी ड्युटीसाठी स्कूटरवरून घराबाहेर पडलो की, अवनी तिच्या फ्लॅटच्या बाल्कनीत येऊन मला बघायची… मी जाईपर्यंत! सुरुवातीला वाटले, योगायोग असेल… तिची गॅलरीत कपडे वाळविण्यासाठीची वेळ आणि माझी वेळ एकच असेल. पण नंतर बघितले तर ती कपडे कधीच गॅलरीत वाळत टाकत नसे. म्हणजे, फक्त मला बघायला ती गॅलरीत येतं असे. म्हणजे?…
माझी धडधड वाढली. अजूनही मी इतका देखणा दिसतो? या वयात? मी आरशात पाहिले. अजूनही मेंटेन होतो. चेहराही आकर्षक होता. माझी छाती अभिमानाने भरून आली. पुढचे दोन दिवस मी बरोबर लक्ष ठेवले. माझी स्कूटर मी बिल्डिंगच्या बाहेर काढली की, ती गॅलरीत यायची. दुसऱ्या दिवशी मी सहज मागे बघतो, असे दाखवून बघितले तर, ती माझ्याचकडे बघत होती. माझ्या नसानसातून उत्साहाचे कारंजे उसळत होते. मी स्कूटर नसून बुलेट 350 चालवत असल्याचे फीलिंग मला आले.
दुसऱ्या दिवशी मी मुद्दामच बिल्डिंगच्या बाहेर पडताना स्कूटर हळू केली आणि मागे वळून पाहिले. अवनी माझ्याकडेच पाहत होती. अचानक ती हसली आणि घाईघाईत आतमध्ये पळून गेली. माणसाला अजून काय हवे?
हेही वाचा – ती म्हणाली, “काळाप्रमाणे update होत नाही तो…”
दुसऱ्या दिवशी रविवार होता. ही मंदिरात गेलेली. सकाळीच अवनी घरी आली. बहुदा हिने काही खाण्याचा पदार्थ पाठवला असेल, तर रिकामा डबा द्यायला आली. मला उगाचेच धडधडून आले. आज छान संधी होती, तिला विचारायची. घरात आम्ही दोघेच. तिने डबा माझ्याकडे दिला आणि परत जाण्यासाठी वळणार तोच मी हिम्मत करून विचारले.
“अवनी, मी ऑफिसला जातो तेव्हा तू गॅलरीत का येऊन उभी राहते?”
“ते होय… सांगते. पण तुम्हाला राग तर नाही येणार ना?”
“नाही नाही. राग कसला…” माझ्या मनातला मोर नाचू लागला.
“हे बघा. तुम्ही सकाळी ऑफिसला जाता तेव्हा कोवळे ऊन पडलेले असते. आपल्या बिल्डिंगच्या बाहेरच पूर्वेकडे तोंड असलेले बाहेरून पूर्णपणे काच लावलेले कॉर्पोरेट ऑफिस आहे.”
मी आता गोंधळात पडलो… “त्याचं काय?”
“सूर्याची किरणे त्या काचेवर पडून परावर्तीत होऊन आपल्या बिल्डिंगच्या बाहेरच्या रस्त्यावर पडतात.”
“मग काय?” आता मला काही म्हणजे काहीच समजेना. हिच्या डोक्यावर परिणाम झालाय का? काचेची बिल्डिंग काय? परावर्तीत किरणे काय?”
हेही वाचा – प्रेम म्हणजे, प्रेम म्हणजे प्रेम असते…
“सांगते ना,” आपले हसू कसेबसे आवरत अवनी पुढे म्हणाली, “वैद्यकाका तुम्ही त्या किरणामधून गेला ना की, तुमचे टक्कल चमकायला लागते. अगदी एखादी दिव्याची माळ कशी चमकते चम चम… तशीच! तेच पहायला मी रोज बाहेर येते.”
आणि अवनी मोठमोठ्याने हसायला लागली…
तिच्याबरोबर मीही हसलो ओढूनताणून..
तर ते असो..
दुसऱ्या दिवसापासून अवनी माझ्या ऑफिसच्या वेळी गॅलरीत दिसायची बंद झाली…
आणि मीही त्या दिवसानंतर ऑफिसला कॅप घालून जायला लागलो.
0000
आता मी रिटायर झालो. गावी राहायला आलो. अवनीशी अजूनही नाते टिकून आहे. एका गोड मुलीची ती आता आई आहे. तिच्याकडून थोडेफार गुजराती मीही शिकलो.
अधूनमधून तिचा फोन येतो आणि ती विचारते, “वैद्यकाका, केम छो?”
आणि माझ्या टकलावरून हात फिरवत मी म्हणतो, “बस्स! मज्जामा.”
