भाग – 3
प्रणिता नांदेची फेसबुक पोस्ट पाहून वंदनाने एस ए (Struggler Actors) हा व्हॉट्सॲप ग्रुपच्या ॲडमिन मनीषला फोन केला आणि नंतर व्हॉट्सॲप ग्रुपवर याची माहिती पोस्ट केली. तेव्हा तिचा मोबाइल नंबर मिळाला. तिने फेसबुक पोस्टमध्ये लिहिले होते – “आज माझा या जगातील शेवटचा दिवस, मी पुरती निराश झाले आहें, आईवडिलांशी भांडून मी मुंबईत आले… पण माझा लोकांनी गैरफायदा घेतला. कामे मिळत नाहीत, माझ्याकडे पैसे नाहीत…. अलविदा!”
याची माहिती पोलिसांना दिल्यावर त्यांनी मोबाइल नंबरवरून तिचा पत्ता शोधला. वाशीच्या सेक्टर 20मध्ये ती रहात होती. पोलिसांनी तिची चाळ शोधून काढली. घराचे दार आतून बंद केलेले होते. पोलिसांनी धक्के मारून दार उघडले. कॉटवर अस्तव्यस्त अवस्थेत पडलेल्या प्रणिताची लेडी पोलीस कॉन्स्टेबलने नाडी चेक केली आणि सर्वांकडे वळून ती म्हणाली, “नाडी संथ आहे, पण लागते आहे. तिला हॉस्पिटलला तातडीने न्यायला लागेल.”
तिला गव्हर्मेंट हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट करण्यात आले. तिला तपासल्यानंतर डॉक्टर वंदनाला म्हणाले, “खूपच क्रिटिकल कंडिशन आहे. बहुतेक हिने भरपूर ड्रग्ज घेतले असण्याची शक्यता आहे. वाचण्याची शक्यता कमी आहे. हिचे जवळचे नातेवाईक असतील तर त्यांना बोलावून घ्या.”
मग तिच्या आईचा नंबर शोधून काढला. आई-वडील साताऱ्याला रहात होते. घरच्यांना तिचा अपघात झाल्याचे सांगितले. नंतर तिची मैत्रीण आरतीला फोन केला. तीही साताऱ्याचीच होती. तिला आईला घेऊन यायला सांगितले. तिनेच प्रणालीच्या भावाचा नंबर दिला. मनीषने भावाला फोन लावला… आपल्या बहिणीचा नंबर दिसला म्हणून त्याने उचलला नाही. मग मनीषने आपल्या फोनवरून त्याला कॉल केला. त्यालाही प्रणिताचा अपघात झाल्याचे सांगितले आणि ठाण्याला यायला सांगितले.
“मनीष, आपण आता वाशीमध्ये असताना तू तिच्या भावाला ठाण्याला ये असे का सांगितलेस?” असे वंदनाने विचारले.
मनीष – याचे कारण म्हणजे या हॉस्पिटलमध्ये तिची व्यवस्थित ट्रीटमेंट होईल असे मला वाटत नाही. तेव्हा आपण तिला पोलिसांची परवानगी घेऊन ठाण्याच्या मोठ्या हॉस्पिटलमध्ये शिफ्ट करावे, हे बरं.
वंदना – हो, हे खरे आहे… पण आपल्या ग्रुपच्या सर्व मेंबर्सचे मत घ्यायला हवे.
मनीषने एस ए ग्रुप मेंबर्सना जवळ बोलावले.
मनीष – ग्रुप मेंबर्स, प्रणिताची कंडिशन अजून क्रिटिकल आहे. या हॉस्पिटलमध्ये फरशा सुविधा नाहीत… तेव्हा आपण तिला ठाण्यात ज्युपिटर हॉस्पिटलमध्ये शिफ्ट करू. तुमचे काय मत आहे?
श्याम – होय, बरोबर आहे. लवकर हालचाल करायला हवी.
संगीता – त्या हॉस्पिटलमध्ये माझा मावस भाऊ सर्जरीमध्ये डॉक्टर आहे. तो या वेळेस ड्युटीवर असेल. मी त्याला फोन करून लक्ष देण्यास सांगते.
संगीताने आपल्या मावस भावाला फोन लावला. मनीष आणि वंदना तिथल्या डॉक्टर्सना इथून डिस्चार्ज मिळविण्यासाठी भेटायला गेले. मनोज ॲम्ब्युलन्स शोधू लागला. त्याला सुसज्ज ॲम्ब्युलन्स मिळाली. पंधरा मिनिटांत वाशीच्या हॉस्पिटलमधून डिस्चार्ज घेऊन प्रणिताला ठाण्यात शिफ्ट केले गेले. ॲम्ब्युलन्स पाठोपाठ एस ए ग्रुप्स मेंबर्स स्कूटरं, मोटरसायकल घेऊन जात होते.
हेही वाचा – एसए ग्रुप… एफबीवर प्रणिताची ‘ती’ पोस्ट
संगीता आपल्या मावसभावाच्या संपर्कात होती. ॲम्ब्युलन्स हॉस्पिटलमध्ये पोहोचायच्या आधी प्रणिताचा बेड तयार होता. मनीषने लगेच सर्व कागदपत्रं हॉस्पिटलच्या ऑफिसमध्ये नेऊन दिली. दोन मिनिटांत प्रणिता स्पेशल रूममध्ये ॲडमिट झाली. मग भराभर सर्व टेस्ट घेतल्या गेल्या. ऑक्सिजन सिलिंडर जोडला गेला, भराभर इंजेक्शन दिली गेली… सलाईनमधून औषधं दिली गेली.
रात्री दहाच्या सुमारास मनीषच्या मोबाइलवर प्रणिताच्या भावाचा फोन आला. मनीषने त्याला ज्युपिटर हॉस्पिटलजवळ बोलावले. तिचा भाऊ हॉस्पिटलकडे आला… त्याची आणि मनीषची ओळख झाली. मनीषने त्याला आपला एस ए ग्रुपमधील मंडळींची ओळख दिली.
भाऊ – कशी आहें तिची तब्येत? आणि कोठे अपघात झाला आणि कसा?
वंदना – तिचा अपघात झाला नाही, पण ती सकाळी फोन उचलेना म्हणून मी तिच्या घरी गेले, तेव्हा ती बेशुद्ध पडली होती. मी लगेच आमच्या ग्रुपवर ही बातमी कळवली आणि तिला दुपारी वाशीमधील सरकारी हॉस्पिटलमध्ये आणि आता सायंकाळी या हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट केले.
तिचा फेसबुकवर पाहिलेला फोटो आणि पोलिसांनी फोडलेले दार या सर्व गोष्टी तिच्या भावापासून लपविल्या.
भाऊ – मग डॉक्टरांचे काय म्हणणं आहे?
मनीष – सध्या आम्हाला कोणाला तिला भेटायला देत नाहीत… त्यामुळे डॉक्टरांचे म्हणणे एवढ्यात कळणार नाही. ती शुद्धीवर आली की, सर्व काही कळेल. तिची आई येते आहे का?
भाऊ – हो, आरती माझ्या आई, बाबांना घेऊन येत आहे. एवढ्यात पुण्यापर्यंत आली आहे.
संगीता – तिचे बाबा पण येत आहेत का! बरं झालं…
तोपर्यंत प्रणिताच्या बाबांचा फोन भावाच्या मोबाइलवर आला. तिच्या भावाने आपण हॉस्पिटलजवळ पोहोचल्याचे सांगितले. तिची सर्व मित्रमंडळी म्हणजेच त्यांचा एस ए ग्रुप तिच्यासाठी धडपडत आहे, त्यामुळे तुम्ही सावकाश या असा निरोप त्याने दिला.
आत डॉक्टर्स प्रणिताच्या ऑक्सिजन लेवलवर लक्ष ठेऊन होते. ब्लडप्रेशर वर वर येण्यासाठी धडपडत होते.
बाहेर एस ए ग्रुपचे शंभराहून जास्त मेंबर्स चांगल्या बातमीची वाट पहात होते. तसेच प्रणिताच्या आई-वडिलांचीही वाट पहात होते.
पहाटे चार वाजता हॉस्पिटलकडून सांगण्यात आले, प्रणिताची ऑक्सिजन लेव्हल 90पर्यंत आली आहे. ब्लडप्रेशर नॉर्मल होत आहे. एस ए ग्रुपच्या मेंबर्सनी आनंदाने जल्लोष केला.
प्रणिताच्या भावाच्या डोळ्यात अश्रू आले. कोण कुठलीही अनोळखी मुले, नाटक-सिनेमाच्या वेडापोटी इकडे जमा झाली आहेत, अजून पाय स्थिर नाहीत, आज काम आहे तर, उद्या नाही अशी परिस्थिती… पण प्रेमाने एकमेकांना धरून राहिले आहेत.
पहाटे साडेचार वाजता आरती प्रणिताच्या आई-बाबांना घेऊन हॉस्पिटलजवळ आली. प्रणिताचा भाऊ बाहेर होताच. काळजीत पडलेल्या तिच्या आई-बाबांना त्याने धीर दिला, तसेच ती संकटातून बाहेर पडल्याचे त्याने त्यांना सांगितले. “ही सर्व मुलं प्रणिताची मित्रमंडळी, तिच्यासारखी नाटक-सिनेमा-मालिकाच्या वेडापायी घरदार सोडून येथे रहात आहेत. कधी जेवण मिळते, कधी नाही… कधी काम असते, कधी नसते… पण सर्वजण एका ग्रुपवर मैत्री सांभाळतात. सकाळपासून हीच मंडळी प्रणिताच्या आजूबाजूला आहेत. या मंडळींना कळले की, ती रूममध्ये बेशुद्ध पडली आहे. त्यावेळेपासून ही मुलं ती बरी होण्यासाठी धडपडत आहेत…” भावाने आई-वडिलांना सांगितले.
प्रणिताच्या आईने सर्वाकडे प्रेमाने पाहिले, बाबा पण सद्गतीत झाले. त्यांनी मनीषच्या खांद्यावर थोपटले. एवढ्यात हॉस्पिटलमधून बातमी आली, प्रणिता शुद्धीवर आली आहे. एस ए ग्रुपने आनंदोत्सव सुरू केला.
सकाळी सहा वाजता प्रणिताच्या आईला तिला भेटायची परवानगी मिळाली. आईला बघितल्यावर प्रणिता पुन्हा रडू लागली. मग तिचे बाबा, भाऊ आत गेले. प्रणिताच्या लक्षात येत नव्हते, आपण कुठे आहोत? आजूबाजूला सलाइन, ऑक्सिजन मॉनिटर दिसतो आहे… म्हणजे आपण हॉस्पिटलमध्ये असणार! मग आपल्याला इकडे कुणी आणले?
सकाळी नऊ वाजता डॉक्टरांची टीम तपासण्यासाठी आली. त्यांनी तिला तपासले आणि आता ती संकटातून बाहेर आल्याचे तिच्या आई-बाबांना सांगितले. बाबांनी डॉक्टरांना विचारले,
“पण ती बेशुद्ध का झाली?”
डॉक्टर – तिला ड्रग्जचे व्यसन आहे. ड्रग्जचा जास्त डोस तिच्या शरीरात गेला होता. आता ड्रग्जपासून तिला लांब ठेवायला हवे. ती वेळेत या हॉस्पिटलमध्ये पोहोचली म्हणून… अन्यथा तिचा कालच अंत झाला असता.
प्रणिताचे आई-बाबा सुन्न झाले. काय आपल्या या मुलीची परिस्थिती? प्रणिताच्या बाबांच्या मनात आले, आपण सुद्धा तिच्या या परिस्थितीला जबाबदार आहोत. तिची आवड-निवड आपण लक्षात घेतली नाही. तिच्याशी संबंध तोडले. तिच्या आईला पण तिला भेटायला बंदी केली. जर तिच्या आवडीला आपण सुद्धा प्रोत्साहन दिले असते, तर ती एकटी पडली नसती.
प्रणिताची आई गप्प बसून होती, तिचा भाऊ पण गप्प बसून होता… ड्रग्जचे व्यसन लागलेल्या आपल्या या बहिणीला त्यातून कसे बाहेर काढायचे, याचा तो विचार करत होता.
प्रणिताची आई मनात म्हणत होती, ‘आपल्या घरी किंवा माहेरी कुणाला सुपारीचे सुद्धा व्यसन नाही. उलट, तिचे बाबा कोण व्यसनी दिसला तर, त्याचे व्यसन कसे सुटेल, यासाठी धडपड करतात, आणि आमची मुलगी…’
दुपारी प्रणिताची ड्रग्ज घेण्याची वेळ झाली होती, त्यामुळे ती रेस्टलेस होऊ लागली… आळोखेपिळोखे देऊ लागली… तिची बुबूळं वर-खाली होऊ लागली… पुन्हा डॉक्टर धावत आले, त्यानी तिला झोपेचे इंजेक्शन दिले, तशी ती झोपी गेली.
प्रणिताचे बाबा आणि भाऊ बाहेर आले, बाहेर एसए ग्रुपचे मेंबर्स उभे होते. एवढ्या कडकडीत दुपारी सुद्धा 50पेक्षा जास्त मंडळी बाहेर उभी असल्याचे पाहून बाबांना गहिवरून आले. बाबांनी मनीषला जवळ घेऊन सांगितले,
“डॉक्टर म्हणतात, तिला ड्रग्जचे व्यसन लागले आहे. मघा ती जागी झाली, पुन्हा तिचे शरीर ड्रग्ज मागू लागले, ती रेस्टलेस झाली. डॉक्टरनी झोपेचे इंजेक्शन देऊन झोपून ठेवले आहे, पण पुढे काय? या ड्रग्जच्या विळख्यातून ती बाहेर कशी पडणार?”
एस ए ग्रुपमधील पूर्वा बोलू लागली, “अंकल, याकरfता तिला व्यसनमुक्ती केंद्रात ठेवायला हवे. माझा मामेभाऊ असाच ड्रग्जच्या विळख्यात अडकला होता, पण पुण्यातील डॉक्टर अवचटांच्या व्यसनमुक्ती केंद्रात त्याच्यावर योग्य उपचार झाले आणि तो ड्रग्जच्या व्यसनातून बाहेर पडला. तुम्ही जर हो म्हणालात तर. मी माझ्या भावाकडे चौकशी करून थोड्या वेळात तुम्हाला सांगते.”
प्रणिताच्या बाबांनी होकार देताच तिने त्वरित आपल्या भावाला फोन लावला. त्याच्याकडून व्यसनमुक्ती केंद्राचा फोन नंबर घेतला आणि तेथूनच व्यसनमुक्ती केंद्राला फोन लावून प्रणिताची केस सांगितली. व्यसनमुक्ती केंद्राने प्रणिताला आपल्या केंद्रात आणण्याची परवानगी दिली.
हेही वाचा – प्रणिताबद्दल मनीषने भावाला खोटं का सांगितलं?
चार दिवसांनी प्रणिता ठणठणीत बरी झाली आणि आई-बाबा, भाऊ यांनी तिला व्यसनमुक्ती केंद्रात नेण्याची तयारी केली. प्रणिताचे आई, बाबा एस ए ग्रुप मेंबर्सना भेटले, तुमच्यासारखी धडपडी प्रेमळ मुलं आहेत, म्हणून जगात माणुसकी शिल्लक आहे… असे म्हणताना ते भावूक झाले.
“या एसए ग्रुपमुळेच माझी मुलगी मला मिळाली… असेच एकत्र रहा, एकमेकांसाठी धावा, एकमेकांना मदत करा. तुमचे उपकार न फेडण्यासारखे…” प्रणिताची आई सर्वाना सांगलीत येण्याचे आमंत्रण दिले.
शेवटी प्रणिता ग्रुप मेम्बर्सना भेटली… विशेष करून वंदना आणि मनीष यांनी धावपळ करून घर फोडून आपल्याला हॉस्पिटलमध्ये नेले नसते तर….
प्रणिता व्यसन मुक्ती केंद्रात जाताना पुन्हा सर्व एस ए ग्रुप हजर होता. सर्वांनी तिला निरोप दिला.
त्या व्यसन मुक्ती केंद्रात ती दीड वर्ष राहिली पेशंट म्हणून, व्यसनातून पूर्ण बाहेर पडली आणि त्याच व्यसनमुक्ती केंद्रात मार्गदर्शक म्हणून काम करू लागली. पण तिच्या मनात एस ए ग्रुपबद्दल कृतज्ञता कायम राहिली…
