संशय

पाहिजे ‘एम्प्लॉयी कोऑर्डिनेटर (फीमेल)’ अशा एका कंपनीने दिलेल्या जाहिरातीला खूप छान प्रतिसाद मिळाला. बऱ्याच मुलींनी ॲप्लिकेशन केले. कंपनीने शॉर्टलिस्ट करून दहा मुलींना इंटरव्ह्यूला बोलावले.

शनिवार म्हणजे तसा सुट्टीचा दिवस. कंपनीने शहराच्या मध्यवर्ती भागातून एका वातानुकूलित मिनीबसची व्यवस्था केली. “ही बस खास तुमच्यासाठी,” म्हणत गणवेशधारी ड्रायव्हरने सर्व मुलींचे गुलाबाचे फूल देऊन स्वागत केले आणि प्रत्येकीला तिच्या नावाचे कार्ड देऊन कोणत्या सीट नंबरवर बसायचे ते सांगितले.

बस निघाली आणि लगेचच ड्रायव्हरने बस थांबवून एका अतिशय साधे कपडे घातलेल्या तरुणाला बसमध्ये घेतले. “हा कोण? कशासाठी येतोय? या इंटरव्ह्यू स्पेशल मुलींच्या बसमध्ये याला का घेतले?” असे प्रश्न अनेक जणींनी विचारले. “यांना मी ओळखतो, खूप चांगले आहेत आणि हे आपल्या कंपनीजवळच राहतात,” ड्रायव्हरने सांगितले.

“माझा मेकअप खराब होईल, माझा ड्रेस खराब होईल, डर्टी फेलो,” अशी कारणे देत पुढील सीटवरील तरुणींनी त्या तरुणाला बसण्यास जागा दिली नाही. तेवढ्यात मागून गोड आवाज आला, “अहो, इथे बसा.” थोडासा संकोचून आणि अंग चोरूनच तो तरुण बसला. “मी नेहा,” अतिशय आकर्षक पंजाबी ड्रेस परिधान केलेल्या त्या सुंदर तरुणीने सांगितले. “तुमचे नाव काय?”

“राज,” तो तरुण म्हणाला.

हेही वाचा – इंटरव्ह्यूसाठी नेहा ऑफिसमध्ये पोहोचली खरी…

ड्रायव्हरने अचानक ब्रेक दाबून गाडी थांबवली. “बाजूच्या गल्लीत आमच्या मोठ्या साहेबांची गाडी बंद पडलीय. मी जाऊन पाहतो,” म्हणत तो पटकन बसमधून बाहेर पडला. गाडी थांबवून एसी बंद केल्यामुळे आतील वातावरण असह्य झाले होते. तेवढ्यात राज पुढे गेला, त्याने गाडी चालू केली आणि एसीही चालू केला. सगळ्यांनी सुटकेचा श्वास सोडला. हँड ब्रेक ऑन करून राज परत नेहाच्या बाजूला येऊन बसला. पंधरा मिनिटे झाली तरीही ड्रायव्हर परत आला नाही. कंपनीत पोहोचायला उशीर होईल, मुलींची चिवचिव सुरू झाली.

“राज, तुम्हाला गाडी चालवता येते का?” नेहाने विचारले.

“हो, येते, परंतु माझ्याकडे लायसन्स नाही. पोलिसांनी पकडले तर हजार रुपये फाइन होईल,” राज म्हणाला.

“फाइन झाला तर आपल्या प्रत्येकीला शंभर रुपये द्यावे लागतील, आहे का तयारी?” नेहाने विचारले. अनेक जणींनी नकारार्थी मान हलवली.

“राज, तुम्ही गाडी चालवा. फाइन झाल्यास सर्व पैसे मी देईन,” नेहा म्हणाली.

निघण्यापूर्वी नेहाने इंटरव्ह्यूच्या मेलमध्ये दिलेल्या ड्रायव्हरच्या नंबरवर फोन करून त्याला विचारले की, “उशीर होऊ नये म्हणून आम्ही राजबरोबर गेलो तर चालेल का?”

“हरकत नाही, तुम्ही जा,” ड्रायव्हर म्हणाला.

नेहाने राजला सांगितले, “मी ड्रायव्हर दादांशी बोलले. त्यांनी आपल्याला जायला परवानगी दिली आहे.”

थोडे पुढे गेल्यावर राजने अचानक गाडी थांबवली.

“पुढे पोलीस आहेत. आपण या छोट्या रस्त्याने जायचे का?” राजने विचारले.

“हो, चालेल,” एक सुरात सर्वांनी सांगितले. पुढे गेल्यावर रस्ता खूपच अरुंद होता. गाडी पुढे जाऊ शकत नव्हती, मागे फिरणे तर अशक्यच होते. नेहाने दोघींना बरोबर घेतले आणि रस्त्यावरील दोन-तीन दुचाक्या बाजूला करून राजला गाडी पुढे नेण्यास मार्ग करून दिला. कुठलाही फाइन न लागता गाडी कंपनीच्या गेटपाशी येऊन थांबली. नेहाने पटकन पुढे होऊन राजला 100 रुपये बक्षीस दिले.

“कुणीतरी गाडीतून उतरून सिक्युरिटी रजिस्टरमध्ये एन्ट्री करा म्हणजे ते गाडीला आत नेऊ देतील,” राज म्हणाला.

पुढच्या सीटवरील तरुणी खाली उतरली; परंतु सिक्युरिटी गार्ड गाडीला आत नेण्यास परवानगी देत नव्हता.

“मी जाऊन बोलतो,” म्हणत राज गाडीतून खाली उतरला. नेहाने दिलेल्या बक्षिसाने किमया केली होती. परवानगी मिळवून राजने सावकाश गाडी आत नेली. सर्व तरुणींना बसमधून उतरवून गाडी व्यवस्थित पार्क केली. राजचे आभार मानत, त्याच्याकडून बसची चावी घेऊन नेहाने ती सिक्युरिटी गार्डला दिली. एचआर ऑफिसरने मुलींचे स्वागत करून त्यांना कंपनीच्या कॅन्टीनमध्ये नेले.

“येथील चहा, कॉफी, ज्यूस, पोहे, उपमा सर्व फ्री आहे. हवे ते आणि हवे तितके घ्या. बाजूला एक बॉक्स ठेवला आहे. तुमची इच्छा असल्यास अंध मुलांना डोनेशन म्हणून तुम्ही बॉक्समध्ये पैसे टाकू शकता; परंतु हे बंधनकारक नाही. फीडबॅक फॉर्म भरून नाश्त्याचा फीडबॅक, नाव न टाकता, फीडबॅक बॉक्समध्ये टाका. मी पाऊण तासाने येईन,” म्हणत एचआर ऑफिसर निघून गेला.

कॅन्टीन अतिशय स्वच्छ, सुंदर आणि प्रशस्त होते. सर्वांनी मनसोक्त नाश्ता केला. फक्त दोघींनी डोनेशन टाकले. केवळ तिघींनी रिकाम्या प्लेट्स योग्य जागी ठेवल्या आणि चौघींनी फीडबॅक दिला; बाकीच्यांनी फीडबॅक फॉर्म डस्टबिनमध्ये टाकला.

बरोबर पाऊण तासाने परत आलेल्या एचआर ऑफिसरने सर्वांना कॉन्फरन्स रूममध्ये नेले आणि त्यांचा ताबा सीनियर एचआर ऑफिसर ज्युलीकडे सोपविला. ज्युलीने प्रत्येकीला नाव आणि थोडक्यात स्वतःची माहिती देण्यास सांगितले. नेहाने बोलताना राजचा आणि त्याने कंपनीत वेळेत पोहोचण्यासाठी केलेल्या बहुमूल्य मदतीचा आवर्जून उल्लेख केला.

“मी इंटरव्ह्यूचा रिझल्ट सांगण्यासाठी आमच्या एचआर मॅनेजर साहेबांना व्हिडीओ कॉलवर कनेक्ट करते. आणि हो, तुम्हा सर्वांना कंपनीची बस सकाळच्या पिकअप पॉइंटला सोडेल,” ज्युली म्हणाली.

“मॅम, पण आमचा इंटरव्ह्यू अजून व्हायचा आहे,” सर्व तरुणींनी एकसुरात सांगितले.

“ठीक आहे, आपण आमच्या एचआर मॅनेजर साहेबांशी बोलू या. मी त्यांना व्हिडीओ कॉल करते. आपण ऐकूया ते काय म्हणतात ते.”

“मला माफ करा, माझ्या कॅमेऱ्याला काही प्रॉब्लेम असल्याने तुम्ही मला बघू शकत नाही, पण मी मात्र तुम्हाला बघू शकतो. आमचे हार्डवेअर इंजिनीअर कॅमेरा चेक करताहेत. कदाचित, तुमच्याशी बोलता बोलता कॅमेरा सुरू होईल,” असे म्हणत मॅनेजर साहेबांनी सर्वांचे स्वागत केले.

“तुम्ही सकाळी बसमध्ये चढलात त्यावेळी प्रत्येकीला तिच्या नावाचे कार्ड देण्यात आले होते. बसमधील आणि कॅन्टीनमधील तुमचे वागणे आणि बोलणे कॅमेऱ्यात रेकॉर्ड केले गेले आणि त्याच्या आधारावर आम्ही तुमच्यातील एकीचे सिलेक्शन केले आहे. त्या सिलेक्ट केलेल्या मुलीचे नाव घोषित करताना मला खूप आनंद होत आहे,” हे म्हणताना साहेबांचा कॅमेरा सुरू झाला.

सर्वांना आश्चर्याचा धक्काच बसला. ज्याला बसमध्ये घ्यायला अनेकींनी विरोध केला, ज्याला बसायला जागा द्यायला काहींनी नकार दिला, ज्याने ड्रायव्हर बनून सर्वांना कंपनीत सुखरूप पोहोचविले, तोच होता कंपनीचा एचआर मॅनेजर, राज.

“नेहा, तू मला बक्षीस दिलेले 100 रुपये आणि तुझे ऑफर लेटर घ्यायला माझ्या केबिनमध्ये ये,” राजने सांगितले.

ऑफर लेटर घेताना खुललेला नेहाचा चेहरा पडला होता, 100 रुपये परत घेताना. “सर, सॉरी, मी चुकले. मला माहीत नव्हते तुम्ही कोण आहात ते.”

“नेहा, मी तुला घरी सोडतो; पण ड्रायव्हर म्हणून नाही!” दोघेही मनापासून हसले. “चल, निघू या,” राज म्हणाला.

हेही वाचा – नेहाला पाहिजे असलेले पद राजने नाकारले, पण…

गप्पा मारता मारता नेहाला किंचित डुलकी लागली. सर म्हणत होते, “हल्ली मुलांना मुक्त जीवन हवे असते.”

नेहा एकदम दचकली. तिला जाणवले, सरांनी तिच्या खांद्यावर हात ठेवला होता.

“हे मला पटत नाही, सर,” नेहा जोरात म्हणाली.

“हल्लीच्या जमान्यात हे चालतं, नेहा. आपण मोकळेपणाने जगावं आणि इतरांनाही मोकळीक द्यावी,” सरांचे “बोलणे” नि “वागणे” नेहाला अजिबात रुचले नाही.

कसे रिअॅक्ट व्हावे या विचारात नेहा अडकली असताना, आता तर दोन्ही खांद्यांना स्पर्श. नेहा जोरात ओरडणार तेवढ्यात तिच्या लक्षात आले की सरांचे दोन्ही हात तर स्टिअरिंग व्हीलवर होते. परत उजव्या खांद्याला हलकासा स्पर्श आणि आता दोन्ही खांद्यांना स्पर्श. निश्चितच भास नव्हता; पण यात सरांचा हातही नव्हता.

“सर, गाडीत कोणीतरी आहे आणि तो माझ्या खांद्यांना स्पर्श करतोय.”

सरांनी मागे वळून पाहिले आणि ते मोठमोठ्याने हसले. “नेहा, मागे एक नाही तर दोघे आहेत.”

“काय? कोण? आणि तुम्हाला हे माहिती आहे?” नेहाचे प्रश्नामागून प्रश्न.

“हो, हो आणि हो, नेहा. ते आहेत तुझ्या सीटला लटकवलेले माझे रबरी हँड ग्लोव्हज्.” दोघेही खळखळून हसले.

नेहाच्या अपार्टमेंटपाशी सरांनी गाडी थांबवली. “बाय, सर,” म्हणत नेहा गाडीतून उतरत असताना कुणीतरी चक्क नेहाची ओढणी ओढली. संशयाची सुई अर्थातच सरांवर. नेहा परत चुकली होती. हे धाडस केले होते सीट बेल्टने.

सरांची गाडी सावकाश पुढे गेली. गाडीच्या मागच्या बाजूवर लिहिले होते – “संशय नसावा, विश्वास असावा.”

सकाळी कंपनीत जाताना अनोळखी तरुणावर विश्वास ठेवणाऱ्या नेहाने, कंपनीतून परतताना ओळखीच्या सरांवर संशय घेतला होता. नेहा मनातल्या मनात ओशाळली.

घरात शिरताना नोकरी मिळाल्याचा आनंद नक्कीच होता; पण सरांवर घेतलेल्या संशयामुळे डोळेही पाणावले होते.

“राज सर” की “नुसतं राज”?

“अहो राज” की “अरे राज”?

नेहा मनातल्या मनात लाजली.