गुलकंद

सारिका आणि साहिल सोहोनी यांच्या लग्नाला आता जवळ जवळ 20 वर्ष झाली. सौरभ, त्यांचा मुलगासुद्धा आता पुढच्या महिन्यात 18 वर्षांचा होईल. सासू-सासरे जाऊन आता 5- 6 वर्षं होत आली. काळाच्या पडद्याने त्याचं काम चोख केलंय. तिघेही आता त्या धक्क्यातून बाहेर आलेत. लग्नानंतर काही महिने सोडले तर, साहिल आणि सारिका यांना एकांत असा मिळालाच नव्हता. आधी आईबाबा आणि मग सौरभचे लाड आणि शिक्षण यात दोघेही व्यग्र होऊन गेले. पण आज सारिकाच्या मनात एकच विचार राहून राहून येत होता…

“सगळीकडे प्रेमाचा विषय चालू आहेत. प्रेमाचा महिना म्हणून उदो उदो चालू आहे. पण मला मात्र साहिलने इतक्या वर्षांत एकदाही काही सरप्राइज म्हणून आणलं नाहीये की, प्रेमाने आपलं कौतुक केलं नाहीये. साधं ‘आज तू छान दिसतेयस,’ असं म्हणून पण कित्येक वर्ष लोटली आहेत. काय बाई आपलं नशीब. आणि तो सौरभ… आपला मुलगा म्हणायचा खरा पण तो सुद्धा अगदी साहिलवर आहे. त्यालाही कसलं कौतुक नाही.

परवाच विवियाना मॉलमध्ये अभी भेटला होता… अभिषेक विचारे. अचानक कित्येक वर्षांनी भेटला. कॉलेजनंतर प्रथमच. तोही आता शिफ्ट झालाय ठाण्यातच. इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारून झाल्यावर म्हणाला, ” सारिका तू अजूनही तशीच आहेस. स्लिम ट्रिम… आणि दिसतेस पण तशीच. पन्नासची वाटतच नाहीस गं!” कसले हुरळून गेलो होतो आपण. मनावर हळूवार कुणीतरी मोरपीस फिरवलं असं झालं. ’अभी तो मैं जवान हू!!’ असं वाटून गेलं. पण या दोघांना काय त्याचं…

साहिलने इतक्या वर्षांत काही आणलं नाही तर, आज काय मोठं जगावेगळं घडणार आहे?… असा विचार करत असतानाच दारावरची बेल वाजली आणि सारिका भानावर आली. “आले वाटतं मोठे साहेब,” असं म्हणतच ती उठली. साहिल अगदी दमून भागून आला होता. त्याचा चेहरा जरा पडलाच होता.

“काय रे काय झालं? सगळं ठीक आहे ना? आज काय तुझी बॉसिण ओरडली की काय निघता निघता?” असं म्हणून हसतच सारिका त्याची बॅग घेऊन आत गेली. साहिल डायरेक्टर म्हणून मोठ्या कंपनीत कामाला होता, पण त्याच्या वरच्या पदावर त्याची बॉस खन्ना जरा स्ट्रिक्ट आणि खडूस होती. “नाही गं, आज जरा जास्त थकायला झालं आहे. फिरती होती ना खूप. त्यामुळे पाय दमले. आज पटकन जेवू आणि झोपू.” सारिका त्याच्याकडे पाठ करून तोंड वेंगाडत आत जाताना मनात म्हणाली, “काय मेलं नशीब आहे राव. याला आजच्या दिवसाचं काहीच नाहीये. म्हणे पटकन जेवू आणि झोपू… मी हा येणार म्हणून याच्या यायच्या वेळी इतकी छान तयार झाले आहे. त्याला आवडते अगदी तश्शीच. पण छ्या! आपलं आयुष्य नुसतं दुसऱ्या पुरुषांनी कौतुक करण्यातच जायचं!”

हेही वाचा – आईचं वाण…

सौरभने पण आल्यावर आई छान दिसते आहेस, इतकी साधी कॉम्प्लिमेंट सुद्धा दिली नाही. उलट “आज रात्री जेवण झाल्यावर मी माझ्या एका मित्राकडे जाणार आहे. 11पर्यंत परत येईन,” असं फर्मान सोडलं. सारिकाने रात्री जेवणाचा छान बेत केला होता. तवा पुलाव, टोमॅटो सूप आणि सोबत हार्ट शेपची खमंग कुरकुरीत कटलेट. निदान त्यावरून तरी साहिलची ट्यूब पेटली तर पेटेल, असं तिला वाटत असतानाच सौरभने विचारलं, “आई आज काही स्पेशल आहे का? काय एकदम बाबांच्या आवडीची कटलेट आणि त्याला हार्टचा आकार वगैरे… क्या बात है! मी काही विसरलो तर नाही ना. वाढदिवस वगैरे आहे का कुणाचा.”

त्यावर सारिका म्हणाली, “नाही रे. मला वाटलं आज करावीत. वेळ होता म्हणून केली. बाकी स्पेशल काय असणार? इथे सगळे दिवस सारखेच.” साहिलने ऐकून न ऐकल्यासारखं केलं… आणि सगळ्यांचं जेवण झालं. सौरभ लगेचच जेवून बाहेर गेला. आता सारिका सगळं आटोपून साहिल व्हरांड्यात फेऱ्या मारत होता, तिथे येऊन बसली. बराच वेळ झाला काही बोलली नाही. शेवटी साहिलच म्हणाला, “काय बाईसाहेबांचं काही बिनसलं आहे की काय? आणि आमच्या लक्षातच आलं नव्हतं इतक्या वेळात. काही झालं आहे का?”

त्यावर सारिका त्याच्याकडे बघत डोळ्यातली आग ओकत त्याला म्हणाली, “साहिल तुला अजिबात आजकाल माझ्यासाठी वेळ नसतो. चार प्रेमाचे शब्द तर दूरच पण मी आज इतकी तयार झाले होते. तुझं लक्ष सुद्धा गेलं नाही माझ्याकडे. आज काय आहे माहिती सुद्धा नाही तुला! बरोबर आहे म्हणा इतक्या वर्षांत कुठे आपण सेलिब्रेशन केलं आहे, या दिवसाचं की, तुला आज लक्षात राहील. मलाच आपलं वय झाल्याने म्हातारचळ लागल्यासारखं झालं आहे की, काय कोण जाणे! जाऊदे माझं मेलीचं नशीबच फुटकं…” असं म्हणून ती डोळ्यात पाणी आणून जायला उठली. तेव्हा लगेचच साहिलने तिच्या दंडाला धरून तिला समोर धरलं. तिची हनुवटी वर करत तिच्या डोळ्यातलं पाणी टिपलं आणि हलकेच हसत तिच्यापुढे गुडघ्यावर बसून केव्हापासून शर्टच्या आत लपवून ठेवलेलं गुलाबाचं फूल काढून म्हणाला, “असं कसं… आम्हाला नाही कळणार तर कुणाला कळणार? अगं सरे, तूच माझी व्हॅलेंटाइन आहेस गं, गेली 21 वर्षं! लग्नाआधीचं एक वर्ष आणि आता त्यानंतरची 20 वर्षं.”

आता मात्र सारिका लाजली. तिने त्याच्या हातातल्या गुलाबाचा स्वीकार केला आणि ते फूल हलकेच डोक्यावर मारून म्हणाली, “चल वेडाच आहेस. म्हणजे तुझ्या लक्षात होतं. उगीच लक्षात नसल्याचं दाखवलंस न माझ्यासमोर.” असं तिने म्हणताच त्याने तिला परत एकदा खुर्चीत बसवलं आणि आत गेला. एक छान गिफ्ट तिच्यासमोर धरलं, “एवढंच नाही. हे पण आणलं आहे तुझ्यासाठी. एक सांगू? सरू, तू सौरभच्या मुंजीत हॉलवर येताना नेसलेला डाळिंबी रंगाचा शालू तुला इतका खुलून दिसत होता. अहाहा! त्यात तू एकदम टवका दिसत होतीस… आणि मेधाताईच्या मुलीच्या लग्नात नेसलेली आमसुली रंगाची बारीक काठाची पैठणी तर, लाजवाब… त्यावर तू घातलेले मोत्याचे झुमके आणि तीन पदरी बारीक मोत्याचा नाजूक सर.. वाह काय दिसत होतीस तू! असं वाटत होतं की, जणू तुझंच लग्न होतंय! …आणि आपल्या पहिल्या रात्री तू घातलेला….”

सारिका अजूनच लाजली… तिच्या गालावर गुलाब फुलले, “साहिल पुरे पुरे… काय हे तुझं चहाटळ वागणं. इतक्या जुन्या गोष्टीही लक्षात आहेत तुझ्या? पण कधी एकदाही बोलला नाहीस मला ते. कौतुक केलं असतंस तेव्हाच तर छान वाटलं असतं ना?”

“अगं कसं सांगणार. तुला तर माहितीच आहे आईबाबा सोबत असले की, माझी हिंमतच नाही व्हायची… आणि सगळं सांगायला कशाला पाहिजे. माझ्या डोळ्यांत बघून तुला मठ्ठोबाला काही वाचता आलं नाही, त्याला मी काय करू? अगं, माझ्यासाठी तूच माझी मधुबाला, माधुरी आणि तूच माझी दीपिका पदुकोण! त्यासाठी अशा प्रेमदिवसाची काय गरज.. आपलं प्रेम म्हणजे ना प्रेमाचा गुलकंद आहे. जेवढा जास्त जुना तेवढा जास्त मुरलेला आणि मिट्ट गोड. कशातही मिसळा गोडवा तोच! पण तरी तुला हवं म्हणून हे तुझ्यासाठी…” असं म्हणून त्याने गिफ्ट समोर धरलं… आणि हळूच कानात म्हणाला, ” बाईसाहेब हे आपण हनिमूननंतर आता पहिल्यांदाच दोघेच डिसेंबरमध्ये बाहेर जाणार आहोत ना त्यासाठी आणलं आहे. तेव्हा हे घालायचं. मला 20 वर्षापूर्वीची माझी सरू परत पाहायची आहे. केवढी वणवण केली माहिती आहे यासाठी मी आज.”

त्यावर सारिका त्याच्यापासून बाजूला होत म्हणाली, “इश्श, चल चावट. साहेब जास्तच मूडमध्ये दिसतायत. आपल्याला एक 18 वर्षांचा मुलगा आहे, तो येईल आता. आवर घाला स्वतःला. आणि ऑफिसची फिरती आहे, हे खोटं सांगून जावंच कशाला! म्हणूनच मग पाय दुखतात. आता तुझी पन्नाशी पार झाली आहे विसरू नकोस.”

हेही वाचा – अधिकाचं देणं

साहिल डोळे मिचकावत हसला आणि म्हणाला, “छ्या.. मी तर अजून चाळीस पण नाही… आणि माझा मुलगा त्याच्या मित्र की, मैत्रिणीला भेटायला गेलाय, हे न कळायला तू आई म्हणून डोळेझाक करत असशील, तुझं पुत्रप्रेम उफाळून येत असेल; पण मी बाप म्हणून याकडे दुर्लक्ष नाही करू शकत. पण असूदे! हे वयच असतं मित्र मैत्रिणींना भेटायचं… आपणही गेलो आहोत यातून… फक्त ‘ती’ हद्द पार होत नाही ना, हे तपासायला हवं अधून-मधून सारिका बाई… आणि चला आता उद्या सकाळी जायचं आहे कामाला तेव्हा आपण पटापट रात्रीची कामं उरकून घेऊ. काय?”

सारिका तर अवाकच झाली. साहिलचं सौरभवर लक्ष आहे, हे बघून ती मनोमन सुखावली. आणि शेवटी विचारलेल्या प्रश्नाने शहारली. तेव्हाच साहिल म्हणाला, “ए बाई, रात्रीचं काम म्हणजे झोपायला जायचं का, असं म्हणत होतो मी… काय तुझे विचार गं सरू!” असं म्हणून भुवया उंचावून डोळे मिचकावत तो उठला आणि खोलीत जायला निघाला. त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहून सारिका म्हणाली, “कित्ती प्रेम करतो हा आपल्यावर… सांगत नाही फक्त… आणि सांगून झालं तर ते प्रेम कसलं? उगीच आपण रूसलो. हे प्रेम भल्याभल्यांना कळत नाही तर, मी तर किस झाड की पत्ती!” असं म्हणत गालातल्या गालात हसत तीही खोलीकडे जायला उठली. त्यावेळी तिच्या मनात मात्र एकच गाणं वाजत होतं,

“सलोना सा सजन है और मैं हूँ,

जिया में इक अगन है और मैं हूँ”