Author: सतीश बर्वे
सतीश बर्वे
वय वर्षे 65. Adhesive क्षेत्रातील आंतरराष्ट्रीय पातळीवर दबदबा असणाऱ्या भारतीय कंपनीच्या कायदा विभागात प्रदीर्घ काळासाठी काम करून निवृत्त. लेखनाचा वारसा आईकडून आलेला आहे. फेसबुकवरील 7-8 वाचक समुहात विपुल लेखन करून अल्पावधीतच लोकप्रिय होऊन स्वतःचा वाचक वर्ग तयार केला आहे. प्रवासाची आवड. डोळे आणि कान उघडे सतत उघडे ठेवल्याने माझ्या कथेतील बरीच पात्रं आणि प्रसंग मला सापडत गेले. मनमोकळ्या स्वभावाने मी सतत माणसं जोडत गेलो आणि त्यांच्या आयुष्यात मिसळून गेलो.
“बरी होईल ना रे ती?” राहुलने भावूक होऊन, माझ्या कुशीत शिरून विचारले…` “अर्थात, नक्की बरी होणार आहे ती!” मी राहुलच्या पाठीवर हळुवारपणे थोपटत म्हणालो. नंतर मी त्याला सायलीच्या बाजूच्या बेडवर बसवले. “मी आलो आहे ना आता तुझ्या सोबतीला, मग तू आता स्वतःला सावर.” राहुलने मग सायलीची फाइल माझ्या हातात दिली. मी झर्रकन त्यावर नजर टाकली. त्यातले विशेष काही समजले नाही. पण बऱ्याच ठिकाणी ‘नॉर्मल’ हा शब्द दिसला, त्यावरून प्रकरण गंभीर नसावे, असा अंदाज बांधला. दोन दिवसांपूर्वी रात्री अचानक राहुलचा फोन आला सायली आजारी असून नामांकित इस्पितळात दाखल असल्याची बातमी सांगणारा. मी फोनवरच त्याला धीर दिला आणि शक्य तितक्या लवकरच्या फ्लाइटने…
त्या आडवाटेवर आमची गाडी अचानक बंद पडली होती. सूर्यास्त होण्याच्या मार्गावर होता. ड्रायव्हर निष्णात मेकॅनिक देखील होता, त्यामुळे काळजीचं कारण नव्हतं. फक्त जास्त अंधार व्हायच्या आत आमचा पुढचा प्रवास सुरू होणं गरजेचं होतं. दूरवर नजर टाकली तेव्हा तिथे टपरीवजा छोटंसं हॉटेल दिसलं मला… बुडत्याला काडीचा आधार, तसं उपासमार होणार नाही इतपत समाधान मला होतं. ड्रायव्हरला सांगून मी आणि माझे दोन सहकारी टपरीच्या दिशेने चालायला लागलो. टपरीवर पोहोचल्यावर वेगळंच दृश्य पाहायला मिळाले. दोन-चार टेबलं आणि बाकडी ठेवली होती. त्यावर बसून काही व्यक्ती डाळभात खात होती. त्यांच्या पोशाखावरून त्यांच्या कष्टकरी आयुष्याचा अंदाज येत होता. वाढलेला डाळभात खाऊन पत्रावळी उचलून रस्त्यालगत ठेवलेल्या मोठ्या…
“खूप खूप धन्यवाद सर तुम्हाला. तुमच्यासारखे गरजेपेक्षा अधिक प्रमाणात कंदील घेणारे फार कमी लोकं आहेत…” असं म्हणून संस्थेच्या अधिकाऱ्याने माझ्यासमोर हात जोडले. “त्याची काही आवश्यकता नाही, कारण मी माझं कर्तव्य करतो आहे…” एवढं बोलून मी त्या संस्थेच्या आवारातून निघालो. बाहेर येऊन गाडीचे दार उघडले. परत एकदा मागच्या सीटवर ठेवलेले कंदील बघितले आणि मी माझी गाडी समाधानाने सुरू केली. गेली कित्येक वर्षे मी हे सामाजिक बांधिलकीचे व्रत आपणहून करत आलो आहे. बंगल्याच्या आवारात गाडी पोहोचली. रामूकाका पोर्चमध्ये माझी वाट बघत उभेच होते. “रामूकाका गाडीतील कंदील काढून घ्या आणि एक-दोन दिवसात दिनकरकडून नेहमीप्रमाणे बंगल्यावर लावून घ्या…” हेही वाचा – सदूकाका अन् मानाचा…
गेल्या महिन्यातील ही गोष्ट. मुंबईतल्या एका पंचतारांकित हॉटेलमधल्या मराठी चित्रपटाच्या प्रीमियर शोची निमंत्रण पत्रिका कुरिअरवाला देऊन गेला. मी त्यावरून नजर टाकली पण एकही ओळखीचं नाव किंवा संदर्भ मला दिसला नाही… मी जास्त विचार न करता ती निमंत्रण पत्रिका बाजूला ठेवून दिली. पण प्रकरण इथेच थांबलं नाही… पुढच्या आठवड्यात मेसेंजरवर मेसेज आला… “काका, येताय ना माझ्या ‘चित्रपटाच्या शो’ला? नक्की या… मी आतुरतेने वाट बघतोय.” मेसेज पाठवणाऱ्याचे नाव वाचलं आणि वीज चमकावी तसं क्षणांत काही वर्षांपूर्वीचा प्रसंग आठवला! त्याची आणि माझी ओळख खरंतर, आभासी जगातील फेसबुकवरची. चित्रपट क्षेत्रात धडपडणारा एक तरुण मुलगा होता तो. प्रचंड मेहनत करून स्वतःला सिद्ध करण्यासाठी त्याचे प्रामाणिक…
यावर्षीचा गणपती सदूकाकाशिवाय साजरा होणार, हे मानायला मन अजूनही तयार नाही. पण काही गोष्टींवर आपलं नियंत्रण नसतं. सदूकाकाचं जाणं असंच चटका लावणारं होतं. गेल्या वर्षी नुकताच पाऊस सुरू झाला होता कोकणात. आकाश फाटल्यागत तो कोसळत होता. संध्याकाळचे साडेसहा वाजले होते. घरी परतणाऱ्या सुनीलने सदूकाकाच्या दरवाजावर हाताच्या केविलवाण्या पडत असलेल्या थापा ऐकल्या… त्याने ताबडतोब त्याची बाईक काकाच्या घरासमोर लावून तो दरवाजाच्या जवळ आला… काकांना हाक मारून दार उघडायला सांगितलं, काकाने कसंबसं दार उघडलं… पण तो दारातच कोसळला. सुनीलने लगेच आम्हाला फोन करून बोलावून घेतले. धावत-पळत पुढच्या पाच मिनिटात आम्ही सगळे पोहोचलो. पण तोवर सगळं संपलं होतं. सुनीलच्या मांडीवरच काकाने शेवटचा श्वास…