भाग – 18
घरी गेल्यावर तिने आईला सांगितले की, ती शरयूला घेऊन आली आहे. तिच्यासाठी पण जेवण बनव. त्यानंतर ती शरयूशी खेळत बसली. बोलता बोलता शरयूला तिने विचारले,
“तुला कोण आवडतं जास्त? आई की बाबा?” यावर तिने जे उत्तर दिले ते ऐकून उमाच्या काळजात कालवले.
“मला बाबा जास्त आवडतात आईपेक्षा, पण ते आलेच नाहीत बाळाला बघायला. त्यामुळे मी त्यांच्याशी कट्टी करणार आहे. बाळाला नाही, पण मला तरी भेटायला यायचं ना त्यांनी! किती दिवस झाले आम्ही इकडे आलोय, एकदाही भेटायला आले नाहीत. मला त्यांची आठवण येते.”
त्या लहानग्या जीवाला कुठले जगाचे व्यवहार कळायला! तिने त्या बालजीवाला आपल्या छातीशी धरले. ती म्हणाली, “अगं बाबांना कामं असतात. त्यांनी नोकरी केली नाही, तर कसे चालेल? त्यांचा साहेब त्यांना सुट्टी देत नाही म्हणून ते आले नाहीत. सुट्टी मिळाली की ते नक्की तुला भेटायला येतील बघ.”
“खरंच? मग मी नाही करणार त्यांच्याशी कट्टी. मावशी तू कित्ती छान आहेस.” तेवढा दिलासा मिळाला तर, तो बालजीव किती खुलला. कधी कधी खोट्याचा आधार घेणे आवश्यक असते.
उमाने तिला स्वतःच्या हाताने जेवायला घातले. तिला भरविताना, तिच्याशी गप्पा मारताना उमाला आनंद मिळत होता. निष्पाप असणाऱ्या त्या बालजीवाने एक प्रश्न विचारला तो ऐकून उमा हतबुद्ध झाली…
“मावशी तुझ्या पोटात पण बाळ आहे ना? तुला पण मुलगी झाली, तर तुझा नवरा पण येणार नाही का बाळाला भेटायला?”
यावर काय उत्तर द्यायचे उमाला कळेना.
हेही वाचा – सासू आणि आई… दोघी सारख्याच!
“असे काही नसते गं. तुला मगाशीच सांगितले ना, कामात असल्यामुळे तुझे बाबा भेटायला आले नाहीत म्हणून. चल मी आता जेवते. तोपर्यंत या पाटीवर एक, दोन गिरवत बस…” असे म्हणत उमा जेवायला उठली.
आत जेवताना ती गप्प गप्प आहे हे पाहून आईने विचारले,
“न्हाय आला ना अजून बी वंदूचा नवरा?” तिने आईकडे बघितले आणि नकारार्थी मान हलवली. उमाच्या मनात शरयूच्या प्रश्नामुळे विचारांचे आवर्त सुरू झाले होते, त्यात ती गुरफटून गेली होती. आपल्या बाबतीतही मुलगी झाल्यावर असेच होईल का? हा प्रश्न तिचे काळीज कुरतडू लागला.
उमाने कसेतरी चार घास खाल्ले आणि ती पुन्हा शरयूपाशी आली.
“तुला आईकडे सोडू? की आज तू मावशीपाशी झोपणार आहेस?”
“मला आईकडे जायचे आहे. छोटी आईला जेवू देत नाही, मग मी तिच्याजवळ खुळखुळा वाजवत बसते आई जेवेपर्यंत. मी ताई आहे ना तिची.”
हेही वाचा – वंदूला झाली दुसरी मुलगीच अन्…
“बरं बरं, चल सोडते तुला,” हे ऐकून आई म्हणाली, “थांब तू जाऊ नगंस. वसंता, जा रं त्या पोरीला सोडूनशान यं.”
दादा तिला सोडायला निघाला तशी उमाने शरयूला सांगितले, “तू शहाणी मुलगी आहेस ना, आईला त्रास द्यायचा नाही बरं का! छोटीची काळजी घ्यायची.”
“हो मावशी.” असे म्हणत तिने पळत दादाच्या हाताला धरले. उमाकडे वळून तिला टाटा केला आणि आईच्या ओढीने घराकडे निघाली. पाठमोऱ्या शरयूकडे पाहत ती बराचवेळ तिथेच उभी होती. त्या जीवाला पडलेल्या प्रश्नांनी तिचे अंतरंग ढवळून निघाले होते.
