एका गावात माधव नावाचा एक तरुण राहत होता. तो खूप कष्टाळू होता; पण आयुष्यात सतत अडचणी येत असल्यामुळे तो निराश झाला होता. व्यवसायात नुकसान, मित्रांशी गैरसमज आणि घरातील जबाबदाऱ्या… यामुळे त्याला वाटू लागले की, “देव माझ्या आयुष्यात आहे तरी कुठे?”
एके दिवशी तो गावाबाहेरील मंदिरात गेला. मंदिरात श्रीकृष्णाची सुंदर मूर्ती होती. माधव कृष्णासमोर बसला आणि म्हणाला,
“कृष्णा, मी तुझी पूजा करतो, तुझे नाव घेतो; पण माझ्या आयुष्यात एवढ्या अडचणी का आहेत? तू माझ्यासोबत असशील, तर माझे दुःख का दूर होत नाही?”
तेवढ्यात मंदिरात एक वृद्ध साधू आले. त्यांनी माधवचे बोलणे ऐकले आणि शांतपणे म्हणाले,
“बाळा, तुला श्रीकृष्ण आपल्या आयुष्यात का हवेत?”
माधव म्हणाला, “माझ्या सर्व समस्या दूर करण्यासाठी.”
हेही वाचा – मी श्रीकृष्ण, मी अर्जुन…
साधू हसले आणि म्हणाले, “श्रीकृष्ण आपल्या आयुष्यात समस्या संपवण्यासाठीच येत नाहीत; ते समस्यांना सामोरे जाण्याची शक्ती आणि योग्य मार्ग दाखवण्यासाठी येतात.”
मग त्यांनी माधवला महाभारतातील अर्जुनाची आठवण करून दिली…
कुरुक्षेत्रावर अर्जुनासमोर त्याचे आप्तस्वकीय उभे होते. तो गोंधळला, निराश झाला आणि त्याने धनुष्य खाली ठेवले. त्यावेळी श्रीकृष्णाने अर्जुनाला युद्ध जिंकण्याचे आश्वासन देण्यापेक्षा कर्तव्य, धैर्य आणि कर्मयोगाचा मार्ग दाखवला.
श्रीकृष्ण म्हणाले —
“कर्मण्येवाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन।”
म्हणजेच, आपला अधिकार कर्म करण्यावर आहे; फळाची चिंता करून कर्म सोडू नये.
माधवला त्या दिवशी एक महत्त्वाची गोष्ट समजली. श्रीकृष्ण म्हणजे केवळ मंदिरातील मूर्ती नाहीत. आपल्या कठीण प्रसंगी योग्य निर्णय घेण्याची बुद्धी, संकटात न खचण्याचे धैर्य, चुकलो तर स्वतःला सुधारण्याची जाणीव आणि सत्याच्या मार्गावर चालण्याची प्रेरणा — यातच श्रीकृष्णाचे खरे स्थान आहे.
त्या दिवसापासून माधवने आपले प्रयत्न प्रामाणिकपणे सुरू ठेवले. त्याने संकटांपासून पळणे सोडले आणि प्रत्येक अडचणीत स्वतःला प्रश्न विचारला —
“या परिस्थितीत श्रीकृष्ण मला कोणता योग्य मार्ग दाखवतील?”
हळूहळू त्याचे जीवन बदलू लागले. समस्या पूर्णपणे संपल्या नाहीत; पण त्या समस्यांकडे पाहण्याची त्याची दृष्टी बदलली.
हेही वाचा – सगुण साकार उपासना
बोध
श्रीकृष्ण आपल्या जीवनात असणे म्हणजे आपल्या वाट्याला कधीच दुःख येणार नाही, असे नाही. तर, दुःखातही शांत राहण्याची शक्ती, संकटात योग्य निर्णय घेण्याची बुद्धी आणि कर्तव्य करत राहण्याचे धैर्य मिळणे, हेच श्रीकृष्णाचे आपल्या जीवनातील खरे स्थान आहे.
जिथे श्रद्धा आहे, जिथे सत्य आहे, जिथे कर्तव्य आहे आणि जिथे प्रेम आहे — तिथे श्रीकृष्ण आहेत.
