पल्लवी खरोसे आंबेकर
भाग – 4
पार्थ बाइक पार्क करून जातच होता की, एका मुलीला धडकला… क्षणभर तो तिच्याकडे पाहातच राहिला… ‘ओह गॉड, एवढं सुंदर कोणी असू शकत का?’ असा प्रश्न त्याला तिला पाहिल्यावर पडला. पण ती तशीच निघून गेली… हा मात्र तिलाच बघत होता… कोणाच्या तरी गाडीचा हॉर्न ऐकायला आला, तेव्हा कुठे तो भानावर आला. ती मुलगी तर केव्हाच निघून गेली होती. त्याने त्याच्या केसातून हात फिरवला आणि तोही आत निघून गेला…
त्याला नवीन बॉससोबत एकाच प्रोजेक्टवर काम करायच होतं, त्यामुळे त्याचा डेस्क तिच्या केबिनजवळच लावला होता..
तो येऊन बसलाच होता की, त्याची बॉस, हिलच्या टक टक आवाजाने आपलं अस्तित्व दाखवत बड्या दिमाखात ऑफिसमध्ये एंटर झाली… सगळेच उठून तिला अदबीने ग्रीट करत होते… ती तशीच चालत तिच्या केबिनजवळ पोहचली… तिची नजर बाहेरच्या डेस्ककडे वळली. ‘हं… मघाशी होता तोच मुलगा आहे, जो त्या मुलीकडे भान हरपून आणि वळून वळून बघत होता. कसली लोक या ऑफिसमध्ये कामाला घेतली आहेत, काय माहिती… ज्यांचं कामावर कमी आणि इतर गोष्टीवर जास्त लक्ष आहे! नो वरिज मी आली आहे, आता सगळे कसे लायनीवर येतील… तिने त्याच्याकडे बघून सुस्कारा सोडला. तिने आपलं केस बड्या ॲटिट्युडने हाताने उडवले आणि केबिनमध्ये निघून गेली.
तिने केबिनमध्ये येऊन एक फोन केला आणि फाइल चेक करत बसली… तोच केबिनच्या दरवाज्यावर टकटक झाली… तिने परमिशन देताच मिस्टर राजपाल आत आले.
“मॅम, मला बोलावलंत काही काम होतं का..?” त्यांनी मोठ्या अदबीन तिला विचारलं.
“ओह कमॉन अंकल तुम्ही मला शार्वीच म्हणा! हे मॅम वगैरे असल्या फॉरमॅलिटिज माझ्यासोबत नका करू,” ती त्यांच्याकडे रोखून बघत म्हणाली.
तसं ते हसले. त्यांना माहिती होतं की, ती किती हट्टी आहे.
“बरं… ठीक आहे. आता तरी सांगशील माझ्याकडे काय काम होतं ते…” ते चष्मा वर करत म्हणाले.
“अं… ते काल माझ्यासाठी एक पी. ए. बघायला मी सांगितलं होती. बघितली का?” तिने विचारलं.
“हो. कालच एका मुलीला सिलेक्ट केलंय. ती आलीय बस थोड्याच वेळात तुम्हाला रिपोर्ट करेल,” मिस्टर राजपाल माहिती पुरवत म्हणाले.
“ओके. थँक्स अंकल. तिला लवकर पाठवून द्या,” ती स्मित करत म्हणाली.
“ठीक आहे. मी जातो,” असं म्हणून राजपाल तिची परवानगी घेऊन निघून गेले.
ते गेले तसं ती परत तिच्या कामात बिझी झाली. थोड्यावेळाने दारावर टकटक झाली आणि तिने परमिशन देताच एक सुंदर, पण सिम्पल कपडे घातलेली मुलगी तिच्या केबिनमध्ये आली.
शार्वीने तिच्याकडे ‘तू कोण?’ या अविर्भावात पाहिले. तिला तिच्या नजरेतला प्रश्न समजला…
“मी गरिमा पांडे… तुमची नवीन सेक्रेटरी. आजच जॉइन झाले.”
हेही वाचा – अग्रवाल कपंनीच्या नवीन सीईओची घोषणा झाली अन्…
“ओके… मिस्टर राजपाल यांनी तुला तुझी सगळी काम समजावलीयत ना?” तिच्यावर नजर स्थिर करत तिने विचारलं.
“हो.. मॅम त्यांनी सगळं सांगितलं आहे,” गरिमा म्हणाली.
“ठीक आहे. केबिनच्या एंट्रन्सला तुझी बसायची सोय केली आहे. सो तू आता तुझ्या कामाला लागू शकतेस आणि हो, माझ्यासाठी एक कॉफी पाठवशील…” शार्वी फाइल बघत म्हणाली.
गरिमा बाहेर आली. तिला डोअरजवळ एक रिकामा डेस्क दिसला, तिने तिचं सगळं सामान नीट लावलं आणि शार्वीसाठी एक कॉफी पाठवून दिली… तिची नजर सहज समोर गेली तर, तिला सकाळचा तिला धडकलेला मुलगा दिसला… ‘ओह, म्हणजे हापण इथेच कामाला आहे तर… अवघड आहे गरिमा तुझं!’ ती त्याच्याकडे पाहून विचार करत होती की, त्याचंही लक्ष तिच्याकडे गेलं. ‘ही इथे आहे की, मला भास होतोय…’ त्याने हळूच स्वतःला एक चिमटा काढला आणि खात्री करून घेतली की, हे सत्यच आहे… तो तिच्याकडेच पाहात होता, ती त्याच्या अशा पाहण्याने अवघडून गेली आणि तिथून निघून गेली.
‘काय पार्थ, वेड्यासारखं वागत आहेस, कधी मुलगी न पाहिल्यासारखं! तिला काय वाटेल? असं वागू नकोस, नाहीतर तिचा गैरसमज व्हायचा…’ असं स्वत:ला समजवतानाच, ‘आता ती इथेच कामाला आहे म्हणजे सतत ती नजरेसमोर असणार’ या विचारानेच तो खूश झाला.. त्याने स्वतःला नॉर्मल केलं आणि कामात लक्ष घातलं.
हेही वाचा – …अन् आईच्या चेहऱ्यावरचे भावच बदलले!
थोड्यावेळाने तीही आली आणि आपल्या जागेवर काम करत बसली. दोघांचे डेस्क एकमेकांसमोर होते, त्यामुळे त्यांची सारखीच नजरानजर होत होती. तिलाही तो आवडला होता बहुतेक, पण यांच्या नजरेचे खेळ कोणीतरी पाहत होतं… आणि यापासून ते दोघेही अनभिज्ञ!
ती गरिमा पांडे. गोरा रंग, कर्ली केस, गोल चेहरा, लांब नाक, राऊंड शेपमध्ये कोरीव भुवया… ज्या तिच्या चेहऱ्याची शोभा वाढवत होत्या, नाजूक बांधा आणि उंचही. राहायला एकदम साधी आणि सरळ. ती अनाथ होती. एका ॲक्सिडेंटमध्ये तिचे आई-वडील देवा घरी गेले. ती सध्या एका लेडीज हॉस्टेलमध्ये राहात होती. सध्या तिला जॉबची खूप गरज होती आणि योगायोगाने तिलाही इथेच जॉब मिळाला.
लंच ब्रेक झाला तसं तिने शार्वीला विचारून तिच्यासाठी लंच ऑर्डर केलं आणि ती कॅन्टीनला जेवायला गेली. पार्थही त्याचं आवरून जेवायला गेला.
जेवण करून आल्यावर त्यांना बरंच काम होत. ते दोघेही त्यांच्या त्यांच्या कामात व्यग्र झाले. ऑफिस टाइम झाला तसं ते घरी निघून गेले… ते दोघे गेले तसं तीही निघून गेली.
क्रमश:
त्यांना खरंच काम होत का मुद्दाम दिल होत…? पाहू पुढील भागात…
