खलील जिब्रानची ही कथा. माझा सगळ्यात आवडता कथाकार हा खलील जिब्रानच! लहानपणी त्याची एक कथा मी वाचली होती. त्याच्या एका कथेनं मला पंधरा दिवस रडवलं होतं… त्याची ‘भय’ ही कथा खूप सुंदर आहे… नदी सागराला मिळते, असं एक चित्र मी तयार करण्याचा प्रयत्न केलाय… आणि त्या इंग्रजी कथेचा स्वैर अनुवादही आपणा सर्वांसाठी, अर्थातच विनम्रतेने!
असे म्हणतात की, अवखळपणे समुद्रापर्यंत वाहात आलेल्या नदीला समुद्रात प्रवेश करण्यापूर्वी खूप भीती वाटू लागते. नदी भीतीने अक्षरशः थरथर कापू लागते. डोंगराच्या उंच शिखरांवरून खाली येतानाचा आपला प्रवास तिला आठवू लागतो. आता तिचं समर्पण जवळ आलंय. आता तिचं स्वतंत्र अस्तित्व आणि ओळखही संपणार आहे. ती समुद्रमय होणार आहे. सहाजिकच ती, जंगल आणि गाव ओलांडणारे लांब वळणदार रस्ते आठवतेय… तिने सुजलाम सुफलाम केलेली वाटेतली शेती, झाडं आठवू लागली आहेत… तिने प्रवास केलेल्या आनंददायी वाटेकडे ती पुन्हा पुन्हा मागे वळून पाहतेय….
हेही वाचा – तुलना आणि मत्सर
…आणि अचानक समोर तिला मोठा विस्तीर्ण असा अथांग महासागर दिसतोय. आता तिचा वेगच एवढा आहे की, त्या समुद्रात थेट प्रवेश करण्याशिवाय आणि कायमस्वरूपी अदृश्य होण्याशिवाय कोणताच पर्याय तिला उरलेला नाही.
नदी पुन्हा वळसा घेऊन उगमस्थानापर्यंत वळून परत जाऊ शकत नाही. खरंतर, असं कोणीही परत जाऊ शकत नाही. असं सर्वोच्च टोकावर येऊन पुन्हा जन्मापर्यंत परत जाणे, ही या सृष्टीवरची अत्यंत अशक्य असलेली गोष्ट आहे. तिलाही ते अशक्य आहे. शेवटी नदीला महासागरात जाण्याचा धोका पत्करावाच लागतो. ती प्रवेश करते आणि तेव्हाच भीती नाहीशी होते! इथे येऊनच नदीला समजलेय, की माझं इथे येऊन अस्तित्व संपलेलं नाही… हा तर माझा खरा जन्म आहे. इथं आल्यामुळेच तर तिला समजलंय, की ती महासागरात नाहीशी होणार नव्हती, तर महासागर होणार होती!
हेही वाचा – एकटं टाकून…
विचार, साहित्य, कला आणि संस्कृतीच्या सर्जनशीलतेला समर्पित असलेल्या avaantar.com या वेबपोर्टलवरील वैविध्यपूर्ण वाचनीय लेखाचा आनंद घ्यायचा असेल तर,
IXZVpuvKFwKH6gb0NBN51t?mode=r_c
या लिंकला क्लिक करून WhatsApp group जॉइन करा.


