भाग – 15
रेवतीने गाडी सुपरमार्केटकडे थांबवली. “आलेच मी, इथेच थांब…” म्हणून तिने गाडी लावली आणि जुईलीला तिथेच थांबायला सांगून ती आत गेली. पाचेक मिनिटात परतली सुद्धा. हातातली कापडी पिशवी तिने गाडीत टाकली आणि गाडीवर बसून गाडी स्टार्ट केली.
“बस चल पटकन…” म्हणून जुईली गाडीवर बसताच रेवती निघाली. “जुये, अगं तुला आता सुट्ट्या लागल्या ना दिवाळीच्या, की जरा पणजीत जाऊन येऊयात. लॅपटॉप दुरुस्तीला टाकूयात. जास्त काम नसेल, पण दुरुस्त होईपर्यंत आपण फिरून येऊयात कुठेतरी. नाहीतर मॉलमध्ये जाऊया.”
“हं…”
“नुसती हं हं करत रहा गो बाई जुई… बरं वाटतं मला. नाहीतर सायलंट मोडवर टाकल्यासारखं तुला.”
“ही काय, बोलतेय ना!”
“नको गोss नको बोलूस. बिल येईल तुला. माणसाने कसं शांतच राहावं. तुझा आदर्श घ्यावा. मी तर म्हणते संन्यास घ्यावा तू. कुठेतरी टेकडीवर जाऊन तापश्चर्या करावीस. म्हणजे कसं, तुझ्या पुण्याईने माझं तरी भलं होईल. तपश्चर्या करताना मात्र सांग देवाला, हे जे काही मी करते हिच्यासाठी ते सुद्धा जरासं राखून आहे म्हणून; नाहीतर लाटशील सगळं पुण्य स्वतःच! म्हणजे तू बघ आता फुल्ल त्या मोडमध्येच आहेस. शांत… तर त्यात उरकून घे काय ती तपश्चर्या तुझी.” रेवतीची अखंड बडबड सुरू असताना गाडी कधी कट्ट्यावर येऊन पोहोचली हे त्यांचं त्यांना कळलं नाही. गाडी थांबताच जुईली उतरली आणि गाडी स्टॅन्डला लावून, डीकीतली पिशवी घेऊन रेवती जुईलीच्या मागोमाग आली.
संध्याकाळची वेळ असल्यामुळे गार वारा वाहत होता. त्या टेकडीवरचं छोटंसं मंदिर अगरबत्तीच्या वासाने नुसतं घमघमत होतं. जुईली आणि रेवती आधी मंदिरात जाऊन देवाला नमस्कार करून आल्या. मंदिर टेकडीच्या टोकाला होतं. मंदिराबाहेर एक झाड होतं. त्या झाडाच्या बुंध्याला लागून संरक्षक भिंत होती आणि त्या भिंतीच्या पलीकडे दरी. तिथेच भिंतीला लागून बसण्यासाठी मोठा कट्टा केलेला होता. त्या कट्ट्यावर बसून मागे पाहिलं की टेकडीच्या पायथ्यापाशी असलेला पूर्ण गाव तिथून दिसायचा. त्या गावाच्या पलीकडे डोंगररांगा. किती सुंदर जागा होती ती! जुईली आणि रेवती अधून मधून इथे येत. कितीतरी वेळ कट्ट्यावर बसत. कित्तीतरी बोलत बसत. कितीतरी सूर्यास्त त्यांनी इथे बसून पाहिले होते. टेकडीवरचे देऊळ असल्यामुळे इथे जास्त कोणी येत जात नसत. क्वचित एखादं कुणी जवळच्या गावातलं यायचं आणि अगरबत्ती, दिवा लावून जायचं. त्यामुळे आवारात पूर्ण शांतता. आज मात्र कुठून तरी बारीक लाऊड स्पीकर ऐकू येत होता. स्पीकरवर अजित कडकडेंची गाणी लागलेली. कदाचित कसला तरी उत्सव असावा किंवा पूजा असावी जवळपास.
हेही वाचा – वाढत चाललेला गुंता अन्…
जुईली आणि रेवती येऊन कट्ट्यावर बसले. आता ऊन सौम्य झालं तरी कट्ट्याची फरशी अजूनही उबदार वाटत होती.
“किती दिवसांनी आलो नव्हे आपण इथे?” रेवतीने जुईलीला म्हटलं. जुईलीने पुन्हा नुसतं ‘हं’ केलं.
“चल तुला एक गंम्मत दाखवते.” रेवतीने पिशवी उघडली आणि त्यातून तिने दोन मोठ्ठाल्या सिल्कच्या कॅडबऱ्या काढल्या. सोबत हर्षेजचे दोन चॉकलेट शेक. “हा बघ आपल्या दुःखावरचा जालीम उपाय.” जुईलीच्या पुढ्यात सगळं नाचवून रेवती म्हणाली. “मी हल्लीच कुठेतरी वाचलं, चॉकलेट म्हणे आपलं स्ट्रेस कमी करतं. म्हणून हा उपाय… घे सुरू कर.” सिल्कचं व्रॅपर काढून तिने एक चॉकलेट जुईलीच्या हातात दिलं.
जुईलीला हसूच आलं. काय येडंय हे रेवू! जुईली हसल्याबरोबर रेवतीने टाळीच वाजवली. “बघ, बोला था ना… चॉकलेट हातात घेतल्याबरोबर स्ट्रेस बारीकसं उडून गेलेलं बघितलं मी आत्ता.” जुईलीला अजूनच हसू आलं.
जुईली जरा सैलावली. दोघी कट्ट्यावर बसून चॉकलेट खात गप्पा गोष्टी करू लागल्या.
“बरं तर आता मला सांग जुये, तुला ताप आला की, तू काय करते? उपाय करतेस, गोळ्या, औषधं, डॉक्टर करतेस की, अशीच बसून राहतेस?” रेवतीने विचारलं.
“काही पण काय… गोळ्या घेते. नाही कमी झालं तर मग डॉक्टर.”
“मग आता हे जे तुझं चाललंय त्याच्यावर उपाय काय? स्वतःला हरवून बसणारेस?”
“रेवू मला कळतंय गं सगळं… कळतंय पण वळत नाही, असं झालंय पण माझं!”
“अगं जुये, यात काय वळायचं… सोप्पं आहे. माझ्याकडे आहे एक उपाय… म्हणतेस तर सांगेन.”
“सांग ना यार… मी काय करू सांग. मला सुचत नाही गं काही. मॅड व्हायला आलेय मी असं वाटतं एकेकदा.”
“गप गं! झालीस सुरू? जुये तूच आहेस तुझ्या जीवनाचा शिल्पकार… मग तू काय करणारेस आयुष्यासाठी तुझ्या? तुला तो हवाय? तर मग जा त्याला कॉलरला धरून घेऊन ये, नाहीतर मग विसरून तरी जा त्याला.”
“अगं रेवती एवढं सोपं आहे का हे दोन्ही?”
“नाहीये? तू प्रयत्न केलायस?”
“किती मेसेजेस केले, फोन केले. नाही ना तो उचलत किंवा रिप्लाय देत…”
“आणि तू जर समोर गेलीस तर? काय होईल?”
“समोर? म्हणजे? तो आलाय गोव्यात?”
“तोच का यावा गोव्यात? तुला जाता येत नाही त्याच्याकडे?”
“अगं पण कसं… असं उठले आणि सुटले थोडीच…”
“मैं हूं ना… तू टेन्शन मत ले भिडू!”
“म्हणजे? कोड्यात नको गं बोलू रेवते… नीट सांग काय ते.”
“ऑग्गं माझी घाईजुली. कित्ती ते…”
“आता सांगतेस की देऊ एक?”
“अगं जुये… आपण जायचं. पुण्याला.”
“काय? खरंच?”
“हो! आपण जायचं. त्याच्याकडे जायचं आणि त्याला भेटून जाब विचारायचा.”
“अगं पण…”
“पण आणलीस मधे तर हे जमणार नाहीच. उठायचं आणि सुटायचं आता. काकीला सांग माझ्यासोबत चाललीस युनिव्हरसिटीत, काम आहे मला. एकटी जायला नकोय म्हणून मी तुला बोलावतेय म्हणून सांग. माझं काम आहेच गं… पण आपण हेही करून येऊ…”
हेही वाचा – सदाफुली… पण विरहात मलूल झालेली!
जुईलीचा चेहरा खुलला… रेवतीने कट्ट्यावर शेजारी ठेवलेला हर्षेजचा बॉक्स तिने स्वतःच उचलला. स्ट्रॉ आत सरकवून तिने एकेक घोट घेत रेवतीचं सगळं ऐकून घेतलं. मग हसून तिने रेवतीकडे बघितलं आणि म्हणाली, “वैसे… आयडिया बुरा तो नहीं है!”
आणि दोघीही खुदकन हसल्या. पलीकडे सूर्य अस्ताला जात होता… दुरून चाललेल्या लाऊडस्पीकरवर आता लता दिदींचे स्वर ऐकू येत होते…
हाचि नेम आता…
न फिरे माघारी…
