Author: स्नेहा सुतार
भाग – 8 किसी रंजिश को हवा दो के मैं जिंदा हूं अभी मुझको एहसास दिला दो के मैं जिंदा हूं अभी… स्पीकरवर मंद आवाजात गजल विरघळत होती आणि ती लॅपटॉप घेऊन खिडकीत काम करत होती. “आज जायचं नाही का गं कॉलेजला?” आईने तिच्या रूमच्या दरवाजावर येऊन विचारलं. “नाही गं. आज ऑन ड्युटी आहे मी. डिपार्टमेंटचं काम आहे एक. जायचंय थोड्यावेळाने तिकडेच. हे एवढं काम करून निघणार मी.” “अय्या, म्हणजे आज पण तिकडेच वाटतं तू. रस्ते काय म्हणतायत?” “रस्ते गप्प आहेत सगळे… माणसंच कण्हतायत, त्याचा आवाज ऐकू येतोय सगळीकडून.” “नाहीतर काय बाई, विकासकाका सांगत होते परवा यांना, रोज पर्वरीला जाईपर्यंत…
भाग – 7 आईने हाक मारली तशी ती भानावर आली. वाचत असलेल्या पुस्तकातली नायक, नायिका आज भेटणार होते. कॉफी शॉपमध्ये… नायिकेची तयारी चाललेली. पुन्हा आईची हाक ऐकू आली. तिने पुस्तक बंद करून ठेवलं. त्या आधी पान क्रमांक लक्षात ठेवला. एकवार पुस्तकाच्या मुखपृष्ठावरून तिने हात फिरवला. Too good to be true – प्राजक्ता कोळी. या पुस्तकाचं मुखपृष्ठ तिला खूप आवडलेलं. पुन्हा आता आईची निर्वाणीची हाक ऐकू आली म्हणून ती लवकर उठून गेलीच नाहीतर, मग ओरडा ठरलेलाच. आईने किचनमध्ये ताटं मांडायला घेतलेली. तीही मदतीला लागली. जेवणं होऊन तिने भांडी घासायला घेतली. आईने किचन आवरायला घेतलं. सगळं आवरून थोडावेळ सगळे बोलत बसले. आन्टीकडली…
भाग – 6 अगरबत्तीचा मंद सुवास आणि सोबतच आईच्या पावलांचा आवाज… एकदम तिला प्रसन्न वाटलं. रात्र सरून पहाटेचा अंगणातला प्राजक्ताचा सडा… आंबोलीला कावळेसादला डोळे मिटून चेहऱ्यावर घेतलेले दवासारखे मऊसूत पावसाच्या थेंबांचे तुषार… अंबाबाईच्या मंदिरात पहिल्या पावलाला मंदिराच्या पायरीचा झालेला थंडगार स्पर्श… संध्याकाळच्या वेळी आईचं देवघरातून असं बाहेर येणं… सोबत अगरबत्ती आणि हातात दिवा… ती मागे देवघरात सोडून आलेल्या धूप आणि भीमसेनी कापराचा मंद सुवास… हे सगळं रंध्रारंध्रांना एक एक करून जागं करणारं… दिवसभराची मरगळ कुठल्या कुठे पळवणारं… आईने दार उघडलं… दोघीही एकमेकींना बघून हसल्या… आईचं स्तवन सुरू असल्यामुळे काही न बोलताच तिने तिला आत जायला वाट केली. घरी आल्यावर तिला…