सतीश बर्वे
मी खरं म्हणजे त्याला विसरूनच गेलो होतो. पण तसं होणं देवाच्या मनात नव्हतं बहुतेक… आज सकाळी ध्यानीमनी नसताना त्याचा ईमेल आला मला, ज्यात त्याने माझे आभार तर मानले होतेच. शिवाय Happy Journey. Take Care. या माझ्या शुभेच्छांचा त्याने खास उल्लेख करत, त्या त्याला घरी पोहोचेपर्यंत कशा आधार देत गेल्या याची मजेशीर गोष्ट त्याने लिहिली होती, त्या मेलमध्ये!
गेल्या आठवड्यातील गोष्ट. मुंबईच्या आंतरराष्ट्रीय विमानतळावरील कॉफी शॉपमध्ये माझ्या समोरच्या टेबलावर एक मुलगा एकटाच बसला होता, विमनस्क अवस्थेत… त्यादिवशी बऱ्याच फ्लाइट काही कारणाने उशिराने सुटणार होत्या, म्हणून बहुतेक कॉफी शॉपमध्ये गर्दी होती. मी नाईलाजाने त्या मुलाच्या टेबलाजवळ जाऊन उभा राहिलो. त्याने मान वर करून माझ्याकडे बघितले.
“Can I Sit here,” मी त्याला विचारले. त्याने मानेनेच हो म्हटले. मी खुर्चीवर बसत त्याचे आभार मानले.
“तुझी ऑर्डर अजून तयार नाही का झाली?”
“मी काहीच मागवलं नाहीये!” त्याचं उत्तर ऐकून मी कोड्यात पडलो.
माझ्यासोबत सॅंडवीच आणि कॉफी घेशील का? मी थोडं दबतच त्याला विचारले.
“चालेल…”
“मी आलोच ऑर्डर देऊन…” असं म्हणून मी काऊंटरवर गेलो. आमची ऑर्डर आल्यावर मात्र तो मुलगा एकदम फ्रेश दिसला. हळूहळू आमच्यात गप्पा सुरू झाल्या. त्याचं नाव सौमित्र. अमेरिकेतल्या बोस्टन विद्यापीठामध्ये तो पदव्युत्तर शिक्षण घेण्यासाठी गेला होता. वडील गेल्याची बातमी अचानकपणे आल्याने त्याने तडक मुंबई गाठली होती. सगळं दिवसकार्य पार पडून तो आज परत अमेरिकेला निघाला होता. त्याच्या मनाची अवस्था आणि घालमेल त्याच्या चेहऱ्यावर लख्ख दिसत होती. आई काही दिवसांसाठी तरी, त्याच्यासोबत रहायला तयार नव्हती म्हणून त्याला तिची जास्त काळजी वाटत होती. मग मीच त्याला समजावले होते की, भरलं घर असं बंद करून निघायचं असेल तर, ते सहज शक्य नाही होतं. तिला वेळ दे थोडा…
बॅंकेत आणि इतरत्र केलेल्या गुंतवणुकीच्या कागदपत्रांवरून वडिलांचे नाव रद्द करणं, महापालिका, गॅस आणि इलेक्ट्रिसिटी कंपनी सगळीकडे वडिलांचं नाव रद्द करणं अशी कितीतरी वेळखाऊ कामं वेळच्या वेळी करणं आवश्यक असतं. शिवाय, आईला या धक्क्यातून सावरायला वेळ लागेल थोडा…. ते त्याला पटलं शेवटी! आम्ही नंतर अर्धा-पाऊण तास गप्पा मारत होतो आणि त्याच्या चेहऱ्यावरचे चिंतेचे ढग एव्हाना नाहीसे झाले होते.
हेही वाचा – मुलाचं परदेशी शिक्षण अन् मातृत्वाची परीक्षा!
“बरोबर आहे तुमचं म्हणणं. मी फक्त एकांगी विचार केला. पण आता मन शांत झालंय. विमानात बसायच्या आधी फोन करून तिची माफी मागतो, कारण थोडंसं रागावूनच मी घरून निघालो होतो विमानतळावर यायला.”
अमेरिकेत गेल्यावर सौमित्रला आणखी एक स्थानिक विमान पकडून तासभर प्रवास करून तिथून पुढे कॅब करून त्याच्या शहरात पोहोचायचं होते. दुर्दैवाने ते विमान देखील उशिराने सुटले होते, त्यामुळे मी दिलेल्या शुभेच्छांची खरोखरच त्याला सोबत झाली, असं त्याने मुद्दाम लिहिले होते.
हेही वाचा – बॅक स्टेज… हाच योग्य निर्णय!
निव्वळ विमान सुटायला उशीर, या कारणामुळे माझी आणि सौमित्रची अचानक भेट झाली होती. कोण कुठला तो आणि कोण कुठला मी… पण माझ्या दोन शब्दांच्या शुभेच्छांचा त्याला घरी पोहोचेपर्यंत उपयोग झाला, हे वाचून आनंद झाला मला. खरंच, काही म्हणा तुम्ही, पण दोन शब्द कधी कधी खूप मोठं काम करून जातात, हे मला सौमित्रचा ईमेल वाचून पटलं. आपले दोन शब्द ऐकणाऱ्याच्या मनात तुमच्या नकळत आनंद, उत्साह, आधार, जिद्द, काहीतरी करून दाखवण्याची इच्छा आणि तळमळ तयार करत जगण्याला बळ देतात एवढं मात्र नक्की!
