भाग – 3
सुधीरने मला फोन करून सांगितले की, ‘मोडक आजोबांना घेऊन त्यांची गाडी हॉस्पिटलच्या मुख्य दरवाज्यातून बाहेर पडायच्या तयारीत आहे.’
मी त्याला ‘ठीक आहे’ म्हणालो आणि तडक आजोबांच्या खोलीत गेलो. आजोबांना खरंतर डोळा लागला होता. पण नाईलाजाने मला त्यांना उठवावं लागलं…
“आजोबा आपल्याला परत बाहेर अंगणात जायला हवं. सुधीरचा नुकताच फोन आला होता. ते निघाले आहेत हॉस्पिटलमधून.”
“तुझ्या आजीला तयारीत राहायला सांग. मला अपेक्षित असा चमत्कार घडलाच तर, तिला औक्षण करायला सांगितले आहे मी कालच रात्री.”
सुधीरचा परत एकदा फोन आला हे सांगायला की, त्यांची गाडी कुठल्याही क्षणी आमच्या गल्लीत शिरेल. मी फोन बंद केला आणि रस्त्यावर डोळे लावून बसलो.
प्रश्न एकच होता सगळ्यांसमोर… हो की नाही?
पण त्या प्रश्नाचे उत्तर पुढच्या काही क्षणांतच मिळाले. आजोबांची इच्छा बहुतेक पूर्ण होणार, असं वाटत असतानाच सुधीरची गाडी आमच्या गेटजवळ येऊन थांबली.
हेही वाचा – धनवापसी… मोडक आजोबांची प्रतीक्षा
सुधीरचा परत फोन आला मला, “दार उघडायला बाहेर ये.” मी अक्षरशः धावतच पुढे जाऊन आमचं गेट उघडले. सुधीरच्या बाबांनी सावकाशपणे त्यांची गाडी आत आणून आमच्या पोर्चजवळ उभी केली.
गाडीचा मागचा दरवाजा उघडला आणि त्यातून सावकाशपणे काठी टेकत मोडक आजोबा खाली उतरले. चार पावलं पुढे टाकून त्यांनी क्षीण आवाजात विचारले,
“माधवा, अरे आहेस का घरात?”
मी आजोबांना घेऊन मुख्य दरवाज्यापाशी आलो. दोन्ही आजोबांच्या मधे इनमीन पाच-सहा पायऱ्यांचे अंतर होते. पण ते अंतर संपुष्टात येण्यासाठी नियतीने दोघांनाही बरीच वर्षे ताटकळत ठेवले होते.
“तिथेच थांब जरा तू मंगेशा…” आजोबांनी मोडक आजोबांना विनंती केली आणि पाठमोरे होऊन त्यांनी आजीला हाक मारली, “सुमती, आरतीचं तबक घेऊन लगेचच बाहेर ये.”
आजी लगबगीने बाहेर आली.
“तो बघ आलाय तुझा लाडका भावोजी. खाली जाऊन आधी त्याचे औक्षण कर. मगच त्याला घरात येऊ दे.”
आजीने मोडक आजोबांचे औक्षण केले. आजोबांचे डबडबले डोळे पुढे काय घडणार आहे, याची जणू कल्पनाच देत होते. औक्षण झाल्यावर सुधीरचा हात धरून मोडक आजोबा थेट आजोबांच्या जवळ येऊन उभे राहिले आणि पुढच्याच क्षणी त्यांनी दोन्ही हात बाजूला नेऊन आर्त साद घातली, “माधवा ये जवळ आता.”
आजोबा इतकी वर्षे ज्या क्षणाची वाट बघत होते, तो क्षण समोर आल्यावर त्यांनी मोडक आजोबांना कडकडून मिठी मारली. आजोबांच्या पाठीवरून हात फिरवत मोडक आजोबा पुढे म्हणाले, “माधवा, अरे अहंकाराचे जोखड तेव्हाच गळून पडले, जेव्हा मी हॉस्पिटलमध्ये पोहोचलो होतो. आडनावाप्रमाणे मी आता पार मोडून गेलो आहे रे शरीराने आणि मनाने देखील. वर जाताना माझ्या आडमुठ्या स्वभावामुळे आजवर विनाकारण अडकवून ठेवलेल्या कुठल्याच गोष्टीचे पाश मला सोबत न्यायचे नाहीयेत. मी तुझ्यावर इतकी वर्षे खूप अन्याय केला, ज्याला कारणीभूत होता माझा अहंकार! पण तो देखील आता गळून पडला आहे. तू धनवापसी केलीस. पण त्या बदल्यात मी आपली मैत्री निष्ठूरपणे तोडून टाकली. तू माझा सल्ला झुगारून जोडधंदा सुरू केलास. तो राग होताच माझ्या मनात. पण ज्याच्या भूलथापांना तू बळी पडलास, त्या गुजरात्याची नियत चांगली नव्हती, हे मी जाणून होतो. त्यामुळेच तुझ्या निर्णयापासून तुला परावृत्त करण्याचा प्रामाणिक प्रयत्न मी खूपदा केला खरा, पण तू ईरेलाच पेटलास. मी हताशपणे देवाकडे प्रार्थना करत होतो की, तो भयंकर दिवस तुझ्या जोडधंद्यात न येण्यासाठी…
पण दुर्दैवाने तो दिवस आला. तुला असं उद्ध्वस्त झालेले मला बघवत नव्हते, पण माझं न ऐकता तू स्वतःहून तुझ्या पायावर धोंडा पाडून घेतलास, याचा मला प्रचंड राग आला होता. रागाच्या त्याच आवेशात तुला देणेकऱ्यांच्या ससेमिऱ्यातून सोडवण्यासाठी आर्थिक मदत करताना मी आपली मैत्री संपुष्टात येण्याची विचित्र अट तुझ्यासमोर ठेवली. तू नाईलाजाने ती मान्य केलीस. तेव्हाच मी स्वतःच्या नजरेतून उतरलो कायमचा. नंतर कित्येक दिवस मी पश्चात्तापाच्या वणव्यात होरपळत होतो, पण ते सगळं निमूटपणे सहन करत गेलो.
हेही वाचा – सोहोनी आजोबा आणि मोडक आजोबा यांच्या मैत्रीतील वळणे…
हॉस्पिटलमध्ये असताना तुझ्या मनात आलेला विचार माझ्याही मनात येऊन गेला होता. पण सुधीरकडून तुझ्या मनातली इच्छा समजली आणि तेव्हाच मी ठरवलं होतं की, घरी जाताना गाडी तुझ्या बंगल्यात न्यायची आणि तुला कडकडून भेटायचं. माधवा, मी खूप वर्षे चूक केली. प्लीज मला माफ करून ती चूक सुधारण्याची संधी दे.”
आम्ही सगळेच मोडक आजोबांचे बोलणं ऐकून स्तब्ध झालो होतो.
आजोबांनी मोडक आजोबांना जवळच्या खुर्चीवर बसवलं आणि म्हणाले, “एका अटीवर तुला माफ करीन मी.”
“कोणत्या?” मोडक आजोबांनी विचारले.
“आत्ता या क्षणी तू पूर्वीप्रमाणे उत्साहाने माझ्यासोबत बुद्धीबळाचा डाव खेळायला बसलास तर!”
मोडक आजोबा ‘नाही’ म्हणण्याचा प्रश्नच नव्हता. त्यांनी शांतपणे मान हलवून होकार दिला. त्याच आनंदात आजोबांनी आजीला सांगितले, “सुमती या तुझ्या लाडक्या भावोजीची आवडती थालिपीठं लावायला घे. त्या आधी आम्हाला आलं ठेचून घातलेला चहा पाठव.”
आजोबांनी खूप वर्षांपूर्वी केलेल्या धनवापसीची परतफेड मोडक आजोबांनी आनंदाच्या रुपात केल्याने आमच्या दोन्ही बंगल्यात पुढचे काही दिवस दिवाळी साजरी होणार, यात शंकाच नव्हती.
