कॉफीशॉप

तो नेहमीसारखाच कॉफी शॉपमध्ये बसलेला. त्याच कोपऱ्यातल्या जागी. तीच संध्याकाळची वेळ. त्याच्यासामोर ती पुन्हा येते. यावेळी चेहरा झाकलेला नसतो. गॉगलही लावलेला नसतो. मेकअप ही साधासाच. लिपस्टिक नाही. ती मोकळेपणाने हसते.

“सर, इथे बसू शकते?”

तो दोन मिनिट कन्फ्यूज होतो… मग ओळख पटल्यावर ओळखीचे स्मित देतो.

“बसा ना.”

‘नक्कीच काही कामासाठी आली असेल. मागच्या वेळी आपण बोललो होतो ना! नंतर विचारू सावकाश…’ त्याच्या मनात विचार येतात.

“कॉफी?”

“अर्थातच,”  ती सहजतेने म्हणते.

तो वेटरला ऑर्डर देतो.

“काय काम काढले?” तो विचारतो.

“काहीच नाही. सहज भेटायला आले.”

“सहज?” त्याला आश्चर्य वाटते.

“हो, आज पूर्ण मोकळी आहे. रात्रीही बुकिंग नाही. मग म्हटले तुम्हाला भेटावे.”

“छानच की.”

“कॉफीसोबत काही खाणार?”

“नको, काहीच नको. फक्त कॉफी.”

“Ok. मला आश्चर्य वाटते, तुला मला का भेटावसं वाटते?”

“कोण जाणे… पण तुमच्यासोबत अर्धा तास बसले तरी बरं वाटते.”

“पण मी कोणी तत्वचिंतक नाही किंवा तुझ्यावर खूप पैसेही उधळणाराही नाही. मग?”

“पैशाचा प्रश्नच येत नाही… आणि मी काही intellectual बोलण्यासाठी किंवा ऐकण्यासाठी येत नाही. पण कोण जाणे तुम्हाला भेटून एक समाधान मिळते.”

“तुला जर आज रात्री बुकिंग नसेल, तर आज रात्री माझ्या घरी येशील? खूप रात्री मी एकट्या काढल्या. तेवढीच तुझी सोबत होईल. निश्चिंत होऊन गप्पा मारू. तुला पर्सनल प्रश्न विचारणार नाही.”

हेही वाचा – सुख सुख म्हणजे काय असतं?

“मला काही प्रॉब्लेम नाही. पण तुम्ही जर फ्लॅटमध्ये बिल्डिंगमध्ये राहात असाल तर, तुमची बदनामी होईल. तुम्ही एका धंदा करणाऱ्या मुलीला घेऊन फ्लॅटमध्ये रात्रभर रहाल, तर तुमच्या चारित्र्याला डाग लागेल. चालेल तुम्हाला?”

“मी इतरांची फिकीर करत नाही.”

“पण मी तुमची फिकीर करते. तुम्हाला जर सेक्स हवा असेल तर एखादे हॉटेल…”

ती वाक्य पूर्ण करू शकत नाही, कारण तो तिच्याकडे रागाने पाहतो.

“सॉरी सर!”

“ठीक आहे. आपण थोड्या वेळाने बाहेर पडू. एखाद्या हॉटेलमध्ये ड्रिंक आणि जेवण घेऊ. तोपर्यंत बऱ्यापैकी उशीर झालेला असेल. मग आमच्या बिल्डिंगमध्ये सामसूम होईल. चालेल?”

“सर तुम्ही रोज बाहेर जेवतात?”

“नाही. एक मावशी येऊन स्वयंपाक बनवून जातात. पण आज त्या आल्या नाहीत.”

“मग स्वयंपाकाचे सामान असेल ना घरी?”

“आहे ना.”

“मग मी बनवते ना स्वयंपाक? बाहेर कशाला खायचे?”

“तू?”

“हो. मला सगळे छान बनवता येतं… आता बरेच दिवसात बनवले नाही. पण एकदा हाताला पीठ लागले की, पुढचे पटापट जमेल…”

“अगं पण…”

“जाताना एखादी भाजी घेऊ. थोडे टमाटे, कोथिंबीर घेऊ. कांदे, बटाटे घरी असतीलच ना?”

“अं… हो…” तो अजून गोंधळलेलाच.

“निघूया मग… भाजीबाजारात जाऊ. घर फार दूर तर नाही ना?”

“नाही.”

ती उठते, तसा त्याचा नाईलाज होतो. त्याचा अजूनही विश्वास बसलेला नाही.

ती दोघे बाहेर पडतात, तशी ती त्याला म्हणते,

“माझ्यासोबत राहा पण थोडे दूरच. आपण दोघे सोबत आहोत, हे लोकांना समजायला नको.”

तो मान डोलावतो.

ती उत्साहाने निघते. सुरुवातीला एक कापडी पिशवी घेते, मग दोन-तीन भाज्या अगदी निवडून घेते. भाजीवाल्याशी किमतीबाबत घासाघीस करते. तो तिचं हे नवीन रूप थक्क होऊन पाहत असतो. ते रिक्षात बसतात, तेव्हा ती ओढणीने चेहरा झाकून घेते. घराच्या थोडे आधीच त्याला सांगून रिक्षा थांबवायला लावते. त्याच्या हातात पिशव्या देऊन सांगते,

“तुम्ही पुढे जा. मी मागून येते. पत्ता सांगा.”

“बी विंग, सेव्हनथ फ्लोअर… 721”

“Ok”

तो घरी जातो. भाज्या ठेवतो. घरातला पसारा जमेल तसा पटापट आवरतो. ती बऱ्याच वेळ येत नाही, तेव्हा ती परस्पर निघून तर गेली नाही ना? अशी त्याला शंका येते; पण वीस मिनिटांनी ती येते. ती येताच वॉशरूमला जाऊन हातपाय धुऊन फ्रेश होते. भाज्या बाहेर काढत असताना तो तिला म्हणतो,

“मिसेसचा गाऊन आहे, देऊ तुला?”

तो पटकन आत जाऊन एक चांगला गाऊन काढून आणतो.

ती बेडरूममध्ये जाऊन बदलते आणि ती बाहेर येताच तो पाहताच राहतो. एखादी सुंदर सुशील गृहिणी असावी, तशी ती दिसते. ती भराभर भाजी धुऊन चिरते. त्याच्याकडून तांदूळ, डाळ काढून घेते आणि कूकर लावते. एकीकडे पोळ्यांची कणीक भिजवते. तो मदत करत असतो. तासाभरात तिचा सगळं स्वयंपाक होतो.

तो स्वतःच डायनिंग टेबलवर दोन ताटं घेऊन बसतो. ती भाजी पोळी वाढते.. स्वतःही घेते. पाहिला घास घेताच त्याच्या तोंडून बाहेर पडते… “अप्रतिम.”

“खरेच छान झाला का? मी खूप दिवसांनी केला.”

“अगं, तू तर सुगरण आहेस.”

ती समाधानाने हसते. पोटभर जेवल्यावर तो उठतो आणि तिला म्हणतो, “भांडी मावशी घासतील. तू फक्त सिंकमध्ये ठेव.”

तो बेडरूममध्ये येतो. आवरून ती पण येते. तिच्या खांद्यावर हात ठेवत तो म्हणतो,

“किती दिवसांनी घराला घरपण आले.”

“मलाही खूप छान वाटले आणि थोडी धाकधूक होती, जमेल की नाही… पण जमला स्वयंपाक. आमच्या घरी मीच करायची स्वयंपाक. आई आजारी असायची.”

“काय होते आईला?”

“दमा”

“तुला माझ्याबरोबर एकदम घरी येण्याची भीती नाही वाटली. माणूस कसा आहे, काय आहे? त्रास देणार… विक्षिप्त किंवा विकृत…”

“इतकी वर्षे धंद्यात आहे. माणसे ओळखण्यात चूक होणार नाही माझी.”

“इतकी छान आहे, शुद्ध बोलते, स्वयंपाक उत्तम करते. आपल्यामुळे दुसऱ्याची बदनामी होऊ नये इतकी काळजी घेते. इतके निर्मळ मन आहे तुझे… तरी या धंद्यात कशी आली?”

“आली… काही माझ्याकडून चुका झाल्या. काही नशिबाने दगा दिला.”

“तरीही?”

“जाऊ द्या सर. त्या गोष्टींकडे मी नेगेटिव्हली बघत नाही. कधी कधी तुमच्यासारखे चांगले कस्टमर मिळतात. आता जे आहे ते स्वीकारायचे. उगाच रडगाणे गात बसायचे नाही.”

तो तिला प्रेमाने जवळ घेतो. तीही त्याला बिलगते. तो हळूवारपणे तिचे चुंबन घेतो.

“साहेब… गाऊन काढू.”

तो पुन्हा तिला मिठीत घेतो…

“आता सांग… माझ्या स्पर्शात वासना आहे का?”

“Sorry सर. कधीतरी चूक होते. अनावधानाने मेंदू त्याच सूचना देतो.”

“Ok. बघ… माझा अजून घटस्फोट झालेला नाही. पण तू मला फार आवडली. राहशील माझ्याबरोबर? सुखात ठेवीन. तुला जर वाटत असेल तर, ॲग्रिमेंट करून दर महिन्याला तुला रक्कम पण देईन.”

“नको. केप्ट म्हणून ठेवायला तर, अनेक धनिक माझ्या मागे लागलेत. पण मला ते बंधन नकोच. तुमच्याबाबतीत तर बिलकुल नको. तुम्ही घटस्फोट झाल्यावर, दुसरे लग्न करा. असे काही केले, तर बदनामी होईल. दुसरे लग्नही होणार नाही. तुमच्यासारख्या चांगल्या माणसांना सुखी आयुष्य मिळायला हवे.”

“…आणि तुझ्यासारख्या चांगल्या स्त्रीला नको?”

“माझी गोष्ट वेगळी आहे… सोडा तो विषय. जेवण जास्त झालंय आणि काम केल्याने थकवाही आलाय. झोपूया?”

“ये.”

ती त्याच्या मिठीत आली आणि पाचच मिनिटात शांत झोपी गेली. तो हळूच तिच्या मिठीतून दूर झाला… आणि तिच्या निरागस चेहऱ्याकडे बघत राहिला. केव्हातरी त्याचा डोळा लागला.

“सर… सर… तिच्या हाकेने त्याला जाग आली. त्याने घड्याळ बघितले. पाच वाजले होते. ती तिचे कपडे घालून उभी होती… अंघोळ झालेली.

“मी निघते.”

“इतक्या लवकर? जा सावकाश सात-साडेसातला!”

“नको. दिवसा लोक पाहतील, तर तुमच्यावर संशय घेतील. अंधारातच निघते.”

“थांब मी तुला टॅक्सी किंवा रिक्षा मिळवून देतो.”

“नको. कशाला त्रास घेता?”

“त्रास कसला?  दहा मिनिटे थांब. मी फ्रेश होऊन येतो.”

खरोखरच तो दहा मिनिटांत तयार होऊन येतो. येताना त्याच्या हातात एक छोटेसे पॅक तिच्या हातात ठेवत म्हणतो,

“हे माझ्याकडून छोटेसे गिफ्ट.”

“सर…” तिचा आवाज दुखावलेला.

“शेवटी तुम्हीही माझी रात्रीची किंमतच केली.”

“आधी गिफ्ट उघडून बघ. नंतर बोल…” तो शांतपणे म्हणतो.

ती उघडते. आत एक छोटी सुंदर श्रीकृष्णाची चांदीची मूर्ती. लंगडा बाळकृष्ण. तिचे हात थरथरतात.

“सर नको, माझे काम असे. देवापुढे मी?…”

“तू स्वभावाने किती छान आहे. अंतःकरण निर्मळ आहे. असा विचार करू नको. कधीतरी तुझाही उद्धार होईल. त्याने सोळाहजार स्त्रियांचा केला… तुझाही करेल.”

हेही वाचा – सुमी अन् रंगलेला काचापाणी खेळ!

ती मूर्तीला कपाळावर लावते आणि पर्समध्ये वेगळ्या कप्प्यात ठेवते… त्याला हलकेच मिठी मारते.

“Take care. कधीही वाटले तर ये. कॉफीशॉप… आता घरही माहिती झालंय.”

“घरी नाही… पण कॉफीशॉपला भेटू.”

दोघे रस्त्यावर येतात. तिने पुन्हा चेहरा झाकलेला. थंडीचे कारण आहेच. एक वयस्कर रिक्षावाला दिसतो. तो हात देतो.

“काका, माझ्या मिसेसला जरा स्टँडला सोडाल?”

ती त्याच्याकडे पाहतच राहते.

“हो…”

“सांभाळून न्या काका.”

“फिकीर करू नका साहेब. अगदी व्यवस्थित नेतो.”

“पोहचल्यावर फोन कर…” तो सहज म्हणतो.

ती मान डोलावते. फोन करायला नंबर कुठे आहे आपल्याकडे. पण रिक्षावाल्याला खरे वाटावे म्हणून बोलतोय तो. रिक्षा निघते. ती डोळ्यात आलेले अश्रू पुसते. रिक्षावाल्या काकाला आरशात दिसते.

“बेटी… नवऱ्यावर फार प्रेम दिसते तुझे?”

“हो काका.”

ती हुंदका आवरते. रिक्षाने एव्हाना वेग पकडलेला असतो…