भाग – 21
समुद्राच्या लाटा लांबवर किनाऱ्यावर आदळत होत्या. सूर्यप्रकाश त्या लाटांवर चमकत होता, आणि तिच्या डोळ्यांत एक अनामिक चमक निर्माण करत होता. तिचं मन क्षणभर सगळी शंका, सगळं अस्वस्थतेचं सावट विसरून त्या दृश्यात हरवून गेलं… पण हाच क्षण, जिथून गोष्टी अचानक कलाटणी घेणार होत्या!
आराध्याचं अंतर्मन तिला काहीसं सावध करायचा प्रयत्न करत होतं, पण त्या भव्यतेच्या मोहात ती हलक्याच सुरात हरवलेली होती…
आराध्या फ्रेश होण्याकरिता म्हणून बाथरूममध्ये गेली. नाही म्हणायला दीड तास प्रवास करून ते इथे आले होते… थोड्या वेळाने ती बाथरूममधून बाहेर आली… चेहऱ्यावर पाण्याचे थेंब, कपाळावरची बट अलगद बाजूला करत ती हसतच बोलू लागली —
“अन्वी, शेखर, मी फ्रेश झाले… आपण खाली जायचं का?”
पण प्रतिसाद काहीच नाही. खोलीत एकदम शांतता होती. अन्वी आणि शेखर दोघंही कुठेच दिसत नव्हते. तिच्या हसऱ्या चेहऱ्यावर आता हळूहळू चिंता उमटू लागली. तिने खोलीत पाहिलं — मोबाइल, पर्स, सगळं तसंच होतं… पण ती दोघं मात्र गायब होती.
हेही वाचा – गुरुजी आराध्याला म्हणाले, “सावध रहा”; कारण…
ती दरवाज्याकडे गेली. बाहेर डोकावून पाहणार होती, पण… दरवाजा लॉक! आराध्या घाबरली. तिने पटकन लॉक फिरवून दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला, पण तो हलायलाही तयार नव्हता. उलटसुलट लॉक फिरवले, कडी पाहिली, हँडल जोरात ओढलं – काही उपयोग नव्हता.
तिच्या काळजाचा ठोका चुकू लागला…
“अन्वी!… शेखर!… कुणी आहे का बाहेर?” ती जोरात दरवाज्यावर हात आपटत, हाक मारत होती. पण प्रतिसाद नव्हता… फक्त खोलीच्या AC चा सौम्य आवाज आणि खिडकीबाहेरच्या लाटांचा गुंजारव.
ती दरवाज्यावर हात आपटतच राहिली… आणि तेव्हाच तिचं अंतर्मन ओरडून सांगत होतं –
“तुझा विश्वासघात झाला आहे…”
आराध्याच्या डोळ्यांत भीतीचे सावट दाटून आलं. तिचा श्वासोच्छ्वास जोरात सुरू होता… घाम फुटला होता. आता तिला पक्कं जाणवू लागलं – अन्वीने आपला घात केला होता… त्या भव्य खोलीचा गारवा आता थंडगार फासासारखा वाटू लागला.
आराध्या दरवाज्यावर हात आपटत होती, पण खोलीतील गूढ शांतता तिला वेढून टाकत होती.
“कोणी आहे का? मदत करा!” ती पुन्हा पुन्हा ओरडत होती.
पण उत्तर येईना. तिच्या आवाजाचे प्रतिध्वनी त्या भव्य रूममध्ये पसरत होते, जणू तिच्या भीतीची खिल्ली उडवत होते. ती खिडकीकडे धावत गेली… शांत, अथांग समुद्र… पण आज ते दृश्य अजूनच अस्वस्थता वाढवत होतं. खालचा रस्ता खूप दूर होता – कोणालाही आवाज देणं शक्य नव्हतं…
अचानक लक्षात आलं – टेबलवर एक फोन ठेवलेला होता! ती धावत गेली. फोन उचलला… पण तो डमी फोन होता – आता आराध्याला पक्कं समजलं – हे ठरवून, नीट आखलेलं सगळं होतं.
आराध्या पळत दरवाज्याकडे गेली, श्वास फुललेला, मन गोंधळलेलं… तिने दरवाजा आतून लॉक केला. दाराच्या पलीकडे कोणीतरी होत — तिच्या नकळत हालचाल सुरू झाली होती. ती थरथरत्या हातांनी लॉकवर हात ठेवून उभी होती. मनातच ती म्हणाली, “कुणी आहे तिकडे?”
आतून कडी लावूनही, बाहेरून ती फिरवण्याचा हलकासा आवाज स्पष्ट ऐकू येत होता. कोणी तरी सिस्टमॅटिकली लॉक उघडण्याचा प्रयत्न करत होतं…
आराध्याला लक्षात आलं – हा कुणी सामान्य माणूस नाही, त्याला माहितीय इथे काय आहे, आणि तो कुठून काय उघडेल!
ती मागे सरकली… खोलीत काहीतरी हत्यारासारखं शोधू लागली – काही जड वस्तू, काही वापरता येईल असं! एक पितळी शोपीस तिच्या नजरेस पडलं, तिने ते उचलले…
तेवढ्यात “टक…टक…टक…” करत लॉकवर गती वाढली. आराध्याच्या मनात एकच गोष्ट पक्की होती, ती म्हणजे – धाडस!
दरवाज्याच्या कडांमधून आता हलकीशी लाइटची रेघ दिसू लागली होती — जणू ते उघडण्याच्या अंतिम टप्प्यात होतं…
आराध्याचं हृदय धडधडत होतं, पण डोळ्यांमध्ये निर्धार होता… ती सावधपणे चालत गॅलरीपर्यंत आली. समोर समुद्रावरून वाहणाऱ्या वाऱ्याच्या गार झुळुकीतही तिच्या अंगावर सरसरून शिरशिरी गेली. वेळ कमी होता. दार उघडण्याचा आवाज अजूनही येतच होता.
तिने आधी आपली बॅग उचलली, मग सॅंडल्स… एका हातात बॅग, दुसऱ्या हातात सॅंडल्स धरून ती गॅलरीच्या कठड्याजवळ आली आणि गतीने ती वस्तू बाजूच्या गॅलरीत फेकून दिल्या — तिथे एक खिडकीची स्लायडिंग उघडी दिसली, जिथून आपण आत जाऊ शकतो, असा अंदाज होता… क्षणभर ती थबकली. तिचं संपूर्ण आयुष्य डोळ्यांसमोरून सरकलं. तिने डोळे मिटले, देवाचं स्मरण केलं – “या धाडसाला तुझा वरदहस्त असू दे…” ती पुटपुटली.
हेही वाचा – आराध्या तन्वीसह मोठ्या कंपनीच्या इंटरव्ह्यूसाठी गेली खरी…
मग दोन्ही हातांनी कठड्याला धरून ती हलकेच गॅलरीच्या कडेवर चढली. तिचं श्वास घेणंही थांबल्यासारखं झालं होतं. थोडं वाकून, अंग हलवून ती बाजूच्या गॅलरीकडे झुकली. खाली खोल रस्ता दिसत होता… आणि वर ती — एका अवघड निर्णयाचं धाडस करत होती…
शेवटी, एक क्षण… आणि तिने बाजूच्या गॅलरीकडे उडी मारली…
आराध्याने उडी घेतली आणि काही क्षण तर वेळच थांबला असावा… तिचं मन, शरीर, श्वास – सगळं एका क्षणात गोठल्यासारखं झालं! तिचं शरीर थेट समोरच्या गॅलरीवर आदळलं – जोरात! सुदैवाने, ती गॅलरीच्या कठड्याला पकडून लटकली होती.,.. खालून गाड्यांचे आवाज तर समोरून समुद्राच्या लटांचा गुंजारव….तिचा हात घसरत होता…
“देवा… फक्त एक शेवटचा धक्का दे…” ती पुटपुटली आणि दोन्ही हातांनी जोर लावून ती गॅलरीत शिरली. ती धपकन् आत पडली – घामाघूम… धडधडत्या हृदयाने…
खोली अंधारी होती, पण रिकामी वाटतं होती. दाराच्या फटीतून प्रकाश झिरपत होता. ती उठली, श्वासाची गती कमी झाली… पटकन आपली बॅग आणि सॅंडल्स उचलल्या… तेवढ्यात मागच्या खोलीत – जिथून ती आली होती – मोठा आवाज झाला… कोणीतरी तिच्या मागावर आलं होतं…
आराध्याचं रक्त गोठलं… “ते मागे आहेत…” ती मनात म्हणाली. ती खोलीत शिरण्यासाठी रांगतच पुढे सरकत होती… तेवढ्यात गॅलरीतून दोन वेळा आवाज आणि हालचाल जाणवली, त्याची पावलं शांतपणे पडत होती, पण नजरेत शोध होता. त्याने सावकाश पडदे हलवले… आणि क्षणभर त्याला विश्वासच बसला नाही…
तिथे, गॅलरीच्या एका कोपऱ्यात – भिंतीला टेकून – आराध्या बसली होती. पाय पोटाशी ओढून, दोन्ही हात घट्ट पायांना गुंडाळलेले. तिचं शरीर थरथरत होतं. डोळ्यांत भीती ठासून भरलेली होती… आणि चेहऱ्यावरून घामाच्या धारा वाहात होत्या. तिचे केस चेहऱ्यावर चिकटले होते, ओठ थरथरत होते, आणि डोक्यात एकच विचार – “मी इथून वाचणार आहे का?”
तो काही क्षण स्तब्ध झाला – त्या दृश्यानेही अस्वस्थ झाल्यासारखा… पण लगेचच त्याच्या चेहऱ्यावर एक हलकीशी कुटील स्मितरेषा उमटली.
“तू इथे कशी? इतक्या उंचावरून गॅलरीत काय करत आहेस? एवढं का घाबरतेस?” तो हळूवार आवाजात म्हणाला, पण त्या शांतपणामागचं सावट ती स्पष्ट ओळखू शकली.
आराध्या काहीच बोलली नाही. फक्त तिचा थरथरता श्वास आणि भीतीने मोठे झालेले डोळे — सगळं सांगत होतं. ती पळून आली होती, पण अजूनही धोका टळलेला नव्हता.
तो पुढे सरकू लागला… आणि खोलीतला हवेचा प्रवाह अचानक गडद आणि दाट झाला… त्याने क्षणभर तिची अवस्था पाहिली. आराध्याच्या तोंडातून शब्द फुटत नव्हते, ओठ कोरडे पडले होते. तो परत आत वळला — मिनिटभरात एक ग्लास पाणी घेऊन आला.
“हे घे… पाणी पी आधी,” त्याने सौम्य आवाजात म्हटलं, पण त्याचं मृदू बोलणंही तिला अस्वस्थ करत होतं.
हात थरथरत असतानाही तिने पाणी घेतलं आणि घोट-घोटाने प्यायला सुरुवात केली. शरीरातील थरथर काहीशी थांबली, पण भीती अजूनही डोळ्यांत स्पष्ट दिसत होती.
त्याने काही वेळ तिला पाणी प्यायला आणि शांत व्हायला देत फक्त तिच्याकडे पाहात राहिला. मग तो हळूच पुढे आला…
“चल… इथे बस,” असं म्हणत त्याने तिच्या हाताला अलगद स्पर्श केला. त्या स्पर्शाने आराध्या पुन्हा हलकंसं दचकली, पण तिच्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता.
तो तिला आतल्या खोलीत घेऊन गेला, आणि एका सुंदरशा सोफ्यावर बसायला सांगितलं. ती अजूनही सावध होती, कुठलाही आवाज आला की दचकायची…
तो तिच्यासमोर शांतपणे बसला… पण नजरेत एक वेगळीच उत्सुकता होती… कसली असेल ती उत्सुकता? तिला फसवण्याची की तिला समजून घेण्याची…?
