विदर्भामध्ये वाशिम या छोट्या गावात आम्ही राहात होतो. आमचं बालपण तिकडेच गेलं. पाचवी ते 11वी म्हणजे मॅट्रिकपर्यंत सरकारी शाळेत शिक्षण झाले. त्यावेळी शाळेची फी, माझ्या आठवणीप्रमाणे, 13 आणे होती. शाळा घरापासून बऱ्यापैकी लांब होती. शाळेत चालत जायचे आणि चालत परत यायचे. सायकल, रिक्षा हे त्यावेळी आटोक्याबाहेरचे होते. स्कूल व्हॅन हा प्रकार तर तेव्हा अस्तित्वातच नव्हता!
शाळेत जाण्याकरिता दोन हाफ पॅन्ट आणि दोन बुशशर्ट… आणि इतर वेळी वापरण्याकरिता एक जास्तीची हाफ पॅन्ट आणि शर्ट एवढेच कपडे असायचे. बूट मोजे हा प्रकार देखील आमच्या ऑटोक्यामधला नव्हता. पायात साधी चप्पल असायची. पण यामध्येच आम्ही मस्त असायचो आणि एन्जॉय करायचो… घराच्या आसपास राहणारे मित्र देखील असेच आमच्याप्रमाणे मस्त एन्जॉय करायचे!
घरी कोणी पाहुणे आले तर जाताना ते खाऊ करता म्हणून चार आणे (म्हणजेच 25 पैसे) द्यायचे. ते मी जपून ठेवायचो आणि भाऊबीजेकरिता त्याच पैशांमधून मामे बहिणीसाठी छोटं खेळणं घेऊन यायचो.
हेही वाचा – फॅशनची हुडहुडी… वेळीच व्हा सावध!
तेव्हा टीव्ही नव्हता, मोबाइल नव्हता… आपापसांमध्ये संवाद असायचे, विनोद असायचे, फिरक्या घेणे असायचे आणि त्यामध्ये एक वेगळीच मजा असायची आनंद असायचा… अशा खूप मजेशीर आठवणी आहेत. खरा आनंद घरच्या सगळ्यांशी छान संवाद, योग्य शिस्त, घरचे जेवण, महिन्यात एखादा घरी केलेला गोड पदार्थ असायचा. 1965 मध्ये मॅट्रिकला मी पूर्ण शाळेतून पहिला आलो होतो, म्हणून आईने मला हेन्री सँडॉजचं घड्याळ मला बक्षीस दिलं होतं.
वो भी क्या दिन थे… असं वाटतं अधून मधून त्या भूतकाळातून एक मस्त फेरफटका मारून यावा आणि तो आनंद पुन्हा पुन्हा घ्यावा.
हेही वाचा – अगं अगं म्हशी… सगळ्यात इनोव्हेटिव्ह कल्पना!
विचार, साहित्य, कला आणि संस्कृतीच्या सर्जनशीलतेला समर्पित असलेल्या avaantar.com या वेबपोर्टलवरील वैविध्यपूर्ण वाचनीय लेखाचा आनंद घ्यायचा असेल तर,
IXZVpuvKFwKH6gb0NBN51t?mode=r_c
या लिंकला क्लिक करून WhatsApp group जॉइन करा.
