राजीव जोशी
27 सप्टेंबर 1990… त्या दिवशी मी त्याला पहिल्यांदा पाहिलं आणि त्याच्या प्रेमात पडलो! तो म्हणजे मुरबाडजवळ देहेरी गावात असलेला ‘गोरख गड’. हा गड चढायला थोडासा अवघड. सुरुवातीला थोडीशी चढण आहे, त्या नंतर सरळ पायवाट, नंतर परत एकदा मातीची चढण आहे… त्यावरून घसरायला होतं आणि नंतर असलेला अतिशय अवघड रॉक पॅच. आजूबाजूला असलेला अतिसुंदर निसर्ग. खूप आवडला हा गड प्रेमात पडलो मी त्याच्या आणि ठरवलं की 100 वेळा तरी या गडावर यायचं!
1990 ते 2009 या कालावधीत मी 65 वेळा गोरख गडावर आलो. या 19 वर्षांत खूप मित्र ओळखीचे माझ्याबरोबर आले. काहींना हा गड आवडला तर, काही घाबरले, काही अर्ध्या वाटेवरून परत माघारी गेले. पण…
21 मे 2009 रोजी गडावर गेलो… बरोबर नेहमीचे चार मित्र होते. ही माझी 66वी वेळ. आम्ही गडावर गेलो नेहमी प्रमाणे एक रात्र राहिलो. रात्री खूप गप्पा झाल्या. आकाशातल्या चांदण्या वेगवेगळे तारे चंद्र. हे कधी आपण आवर्जून बघत नाही, ते बघायचो. त्या चार मित्रांपैकी एकाला खूप माहिती आहे आकाशाची! तो त्याबद्दल सांगत असे. सकाळी परत एकदा गडावर फिरलो, नास्ता केला आणि निघालो.
हेही वाचा – फेरे नशिबाचे… तिचे भरडणे!
गड चढताना मी नेहमी पुढे असायचो आणि उतरताना नेहमी ससगळ्यात मागे. त्या दिवशी पण मागेच होतो. हळू हळू गड उतरत होतो आणि तेवढ्यात मातीच्या उतरणीवरून माझा पाय घसरला आणि मी जवळजवळ दीडशे ते दोनशे मीटर खाली घसरून पडलो. दुपारी दोन वाजताचं ऊन… त्यात मे महिना… माती खूप तापली होती, चटके बसत होते. घसरत, वाटेतल्या दगडांवर आपटत, एका झाडावर येऊन धडकलो… थांबलो एकदाचा! पाच मिनिटं काहीच समजलं नाही. बसून राहिलो कपड्यांवरची माती झटकली आणि उभं राहायचा प्रयत्न करायला लागलो तर, मला उभं राहता येत नव्हतं. डाव्या पायाला खूप लागलं होतं, खूप खरचटलं होतं आणि गुडघा खूप सुजला होता. पाय जमिनीवर टेकवता येत नव्हता.
हेही वाचा – मानखुर्द फलाट अन् सनी म्हणजेच ‘हृतिक’!
खूप घाबरलो, आजूबाजूला कोणीच नाही. बरोबर असलेले मित्र खूप लांब गेले होते. माझी हाक त्यांच्यापर्यंत पोहोचत नव्हती. तेव्हा मीच हळू हळू बसत बसत खाली उतरायला सुरुवात केली. ऊन खूप असल्याने चटके बसत होते. पण इलाज नव्हता. खूप वेळ मी दिसलो नाही म्हणून माझे मित्र मला बघायला परत वरती आले आणि पाहतात ते माझा डावा पाय आणि गुडघा खूप सुजलेला. लगेच मित्रांनी मला पाणी दिलं आणि मला उचलून गडाखाली आणलं. खूप ठणका लागल्या होत्या, पाय सरळ पण करता येत नव्हता.
तसंच घरी यायला निघालो, वाटेत हॉस्पिटल लागलं. त्या हॉस्पिटलमध्ये गेलो पाय दाखवला एक्सरे काढला. तेव्हा समजलं की, गुडघ्याची लिगमेंट फाटली आहे. नंतर घरी आलो ट्रीटमेंट सुरू केली. थोडं बरं वाटलं. त्या दिवसानंतर आजपर्यंत मी गोरख गडावर काय, कोणत्याच गडावर गेलो नाही.
आज सुद्धा मला धावता येत नाही, उतरताना भीती वाटते. मनातली ही भीती गेली पाहिजे. पण पुन्हा एकदा मी गोरख गडावर जाणार आहे. माहीत नाही गड चढता येईल की, नाही आणि चढून वरती गेलो तर नीट उतरता येईल की नाही… बघूया..
जो हॊगा देखा जयेगा। मोबाइल – 9004101589
