भूतकाळ न विसरलेला भिडुजी!

नमस्कार, मी अभिनेत्री हर्षा गुप्ते पुन्हा एकदा तुमच्या भेटीला.

मी अकरावीला असताना ‘हीरो’ सिनेमा रीलीज झाला. खूप सारे नावाजलेले कलाकार त्यात होते. शिवाय, दोन नवीन कलाकार – जॅकी श्रॉफ आणि मीनाक्षी शेषाद्री. ब्लॉक बस्टर फिल्म ठरली. जॅकी आणि मीनाक्षीच्या प्रेमात पडलेली तरूणाई. जॅकीसाठी मुली तशाही वेड्याच झाल्या होत्या. मी म्हणायचे, ‘त्यात काय एवढं फक्त हँडसम आहे. ॲक्टर तर यथातथाच…’ पण ‘परिंदा’ रीलीज झाला आणि जॅकीने सिद्ध केलं की, तो ॲक्टर पण चांगलाच आहे! त्याच्या इतर भूमिका बघता बघता मलाही तो आवडायला लागला.

मधे खूप वर्षे गेली. विक्रोळीला दहीहंडीच्या कार्यक्रमाला मला चीफ गेस्ट म्हणून बोलावलं होतं. तिथे हा बाबा भेटला. लांबूनच मला बघून हा ओरडला ‘Oye CID.’ आवाज जॅकीचा. म्हणून मी सहज मागे वळून पाहिलं. माझं म्हणजे असं झालं की ‘वॉव, जॅकी श्रॉफ!’ आणि तो तर मलाच हाक मारत होता. मी एकदम हवेत. जेव्हा तो म्हणाला की, “मी तुला CIDमध्ये, क्राइम पेट्रोलमध्ये काम करताना पाहिलंय. मस्त काम करतेस.” मी भलतीच खूश. मग काय इव्हेंट संपल्यावर त्याने त्याचा नंबर शेअर केला.

हेही वाचा – दोन वेण्या अन् रीमा दिदी…

त्याच्या घरी दीड दिवसाचा गणपती असतो. मला त्याने घरी बोलावलं. मी आणि माझी लेक आम्ही दोघी वांद्रे येथे जॅकीच्या घरी गणपतीला गेलो. जाताना मी बनवलेले उकडीचे मोदक घेऊन गेले. जॅकीच्या बायकोने, आयेशाने मस्त स्वागत केलं. जॅकीने तिला सांगितलं होतं की, “माझी मैत्रीण येणार आहे, CID.” ती सुद्धा कोण CID येतेय, तिची वाट बघत होती. तो सकाळी कुठल्यातरी कार्यक्रमाला गेला होता, म्हणून आल्यावर आंघोळीला गेला होता. आयेशाने बाप्पाच दर्शन करवलं. केळीच्या पानावर मी नेलेल्या उकडीच्या मोदकांचा नैवेद्य बाप्पा समोर ठेवला. तेवढ्यात जॅकी आला. बाप्पाला नमस्कार करून एक मोदक उचलून खाल्ला… “मोदक कौन लाया रे? गरम और मक्खन जैसा। बावा सॉलिड है।“ त्याने आणि आयेशा ने 7-8 मोदक टपा टप उडवले. मुलगी कृष्णा जिममधून आली. तिलाही मोदक दिले आणि त्याच्या स्टाफला पण वाटले.

“चला जेवायला बसूया.”

आता आली का पंचाईत! असं पटकन कसं कोणाकडे जेवायला बसणार… मी म्हटलं, “माझा उपवास आहे. मी नाही जेवणार.” तर, माझी लेक बसली त्याच्यासोबत जेवायला. तो इतका कुटुंबवत्सल माणूस आहे ना की, लेकीने ‘ही भाजी नको मला आवडत नाही,’ असं म्हटलं तर म्हणे, “अगं खाऊन बघ. आवडली तर खा नाहीतर मी खाईन.” तिला नाहीच आवडली. त्याने तिच्या उष्ट्या ताटातली ती भाजी घेऊन खाल्ली. इतका गोड आणि पक्का फॅमिली पर्सन! जेवण झाल्यावर फोटो काढणे. मग म्हणे, “थांब आता. टायगर येईल तासाभरात. त्याला भेटून जा.”

हेही वाचा – मानो या ना मानो…

म्हटलं नको – “उशीर होईल. अजून दोन-तीन ठिकाणी जायचं आहे.”

आयेशाला टाटा करून निघालो. हा आम्हाला खाली सोडायला… रिक्षात बसवलं. आम्ही दूर जाईपर्यंत रस्त्यावर उभा होता. असा ‘न भूतो न भविष्यती’ माझा आवडता हीरो काही काळ माझ्या संपर्कात होता. नंतर तो काही काळ सगळं सोडून त्याच्या फॉर्महाऊसवर राहायला गेला. निसर्गाच्या सान्निध्यात रमला होता. त्याने कामं कमी केलीत, त्यामुळे तो पुणे हायवेच्या फार्महाऊसवरच जास्त असतो. तो सगळ्यांपासून तसा लांबच गेला. अगदी कोणाच्याही कॉन्टॅक्टमध्ये राहिलाच नाही. मी त्याला ‘भिडुजी’ म्हणायचे. आता त्याचे नंबर बदलले आहेत. कदाचित, तो विसरलाही असेल मला.

तो मोठा आहेच. देव त्याला अजून मोठा करो. कारण त्याला आजही त्याने पाहिलेल्या गरिबीची, छोट्या घराची जाण आहे. माणसांची कदर आहे… जियो भिडुजी!