भाग – 12
“जुईली… ए जुईली…” आईच्या आवाजाने जुईली दचकून जागी झाली.
“अगं दिवेलागणीची वेळ आहे, काळोख का केलायस तो… आणि असं झोपू नये यावेळी. ऊठ चल, तोंड धू. देवापुढे बसून नामस्मरण कर जरा वेळ. बरं वाटेल.” असं म्हणून आईने खोलीतल्या लाइटचं बटण चालू केलं.
जुईली उठली. छातीवरचं पुस्तक तिने पान क्रमांक बघून झाकून ठेवलं. पुस्तक वाचता वाचताच तिला डोळा लागलेला. आरामखुर्चीत अंगाची मुटकुळी करून जुईली कधी झोपी गेली तिचं तिलाच कळलं नाही. सवयीप्रमाणे तिने मोबाइलवर नोटिफिकेशन बघितलं. आता श्रीचा मेसेज येणार नव्हता. तरीही…
कधीपासून अशी मुटकुळी करून राहिल्यामुळे जुईलीच्या पायांना मुंग्या आलेल्या. म्हणून जरा तिने पाय मोकळे सोडून पायांची बोटं ताणून वरखाली केली. नखं खाजवली. हळूहळू मुंग्या गेल्या तशी ती उठली आणि टेबलवरची बाटली उचलून त्यातलं पाणी घटाघटा तिने पिऊन घेतलं. तिचं डोकं फारच ठणकत होतं. तिने पुन्हा मोबाइल उचलला. श्रीच्या चॅट्समध्ये जाऊन तिने चॅट्स वाचले. एकतर्फीच होते.
हेही वाचा – पाऊस असा रुणझुणता…
‘श्री बोल ना…’
‘नको झालेय का मी तुला?’
‘कसला राग आलाय का?’
‘श्री माझं काही चुकलंय का रे… असं का वागतोयस माझ्याशी यार… ‘
‘तुला मी नकोय ना तर, हे शेवटचं बोलतेय तुझ्याशी असं समज.’
‘बघ श्री पुन्हा कधीच तुला आयुष्यात दिसणार नाही मी तुझ्या.’
‘माझ्या सोन्या एकदा बोल शेवटचं.’
‘मला सांग काय झालंय नेमकं… असं काय वागतोयस आणि का?’
‘एकदा कळू तरी दे यार मला काय झालंय ते.’
‘माझ्या आयुष्याशी असा खेळ करायचा तुला कुणीच हक्क दिला नाहीये श्री. ‘
‘वाटेल तेव्हा जवळ घेतोस, वाटेल तेव्हा असं एकाएकी बोलायचं बंद होतोयस…’
‘बोल ना श्री…’
‘ हे सगळे मेसेजस बघतोयस तू मला माहीत आहे.’
‘एक रिप्लाय करायला जड जातोयस?’
‘श्री वेड लागेल मला अशाने…’
‘माझ्याशी जरा सुद्धा बोलणार नाहीयेस? एकदाही नाही?’
‘प्रेम आहे ना माझ्यावर?’
‘श्री… ऐक ना यार…’
जुईलीने मोबाईल बंद करून टाकून दिला बेडवर… नकोच काही! राग अनावर होऊन ती वॉश बेसिनकडे जाऊन नळ चालू केला. पटपटा पाण्याचे हबकारे तिने चेहऱ्यावर मारून घेतले. डोळ्यातलं पाणी आणि हबकाऱ्यांचं पाणी एक होईपर्यंत. दार उघडून ती बाथरूममध्ये गेली. तिला मोठ्याने रडायचं होतं. बाथरूममधल्या भरलेल्या बालदीत तिने चेहरा बुडवला. बालदीतलं पाणी हिंदकळलं. चेहरा बालदीत बुडवून ती तशीच राहिली. जीव गुदमरेपर्यंत. एकदम तोंड बाहेर घेऊन तिने मोठा श्वास घेतला… चेहऱ्यावरचं पाणी हातानेचं बाजूला केलं. मोठे मोठे श्वास घेत ती तशीच तिथे बसून राहिली.
काय आहे हे सगळं? तिला काहीच कळत नव्हतं. काय खरं आणि काय खोटं तेच कळत नव्हतं. काही दिवसांपूर्वी हा होता, तो खरा? की आता आहे तो खरा? मन, डोकं, हृदय आहे की नाही मला? काय समजला असेल मला हा? का असं वागत असेल? काय चाललंय हे सगळं??? तिला कश्याचं आता काहीच कळत नव्हतं…
हेही वाचा – आले जल गेले जल झाले जल आरपार…
चालतं बोलतं, खातं पितं मशीन झालं होतं तिचं. माणसांचीच भीती वाटायला लागलेली. तिला वाटलं की, आपण एखाद्या खोल गुहेत शिरावं. कुणीतरी गुहेचं दार बंद करावं. कित्येक तास, दिवस, आठवडे… जोपर्यंत ती जगेल तोपर्यंत तिथे राहावं. एक्का जागी बसून… त्या गुहेच्या भिंतीवर फुलं लगडावीत… सोनचाफ्याची… वेलीवर यावीत ती. आणि हा वेल पूर्ण गुहेच्या भिंतीवर पसरत जावा. याच त्या त्याच्या आठवणी! बघ कशा पसरतायत भिंतींवर. वेल पसरत जातोय तसा तसा सोनचाफ्याच्या फुलांचा वास गडद होत जातोय. त्याच्या आठवणी तशा तशा लगडत जातायत त्या भिंतीला…
हे बघ इथे आपण भेटलेलो, हे बघ इथे तू मला जवळ घेतलेलंस, हे बघ ना इथे… इथे तू माझा हात हातात घेतलेलास… आणि हे बघ ना तू माझ्याशी असं बोललेलास इथे.. ते बघ ना तिथे तू माझ्याशी तसं बोललेलास… अंगभर वास भिनावा… खोल खोल हुंगत जावा हा वास, अगदी आत खोल… या आठवणी मात्र पिंजून काढाव्यात एकेक… सगळी सोनचाफ्याची फुलं तेवढी खुडून घ्यावीत एकेक. भिंतभरची. त्यांचीच चादर घेऊन झोपी जावं आता… कायमचं… कुणीच उठवायला येणार नाही, असं…
बसल्या जागी जुईलीला बाथरूमच्या भिंतींवर वेल चढताना दिसू लागली… सोनचाफ्याच्या फुलांची… आठवणींची… तिने डोकं गच्च पकडलं. डोळे गच्च मिटून घेतले.
इतक्यात आईने बाहेर टीव्हीवर युट्यूबवर मोठ्याने गाणं लावलं…
कसे सरतील सये
माझ्यावीना दिस तुझे
सरताना आणि सांग
सलतील ना…
गुलाबाची फुलं दोन
रोज राती डोळ्यांवर
मुसुमूसू पाणी सांग
भरतील ना… भरतील ना…
