माँ आज तुझी रोजच्या पेक्षा जास्त आठवण आली गं. कारण अगदीच क्षुल्लक होते. मी दोन आठवड्याच्या टूरवरून काल रात्री साडेबाराच्या सुमारास घरी आलो. मैथिलीच्या आणि मुलांच्या बेडरूममध्ये सामसूम होती. फ्लाइट कमालीची लेट झाली होती, त्यामुळे मी अवेळी घरी पोहोचलो होतो. फ्रेश झाल्यावर माझी पावलं नकळत स्वयंपाकघरात वळली. डबे शोधले पण आवडीचं आणि पोटभरीचं असं काहीच नाही मिळालं. त्याक्षणी तुझी अनुपस्थिती मला प्रकर्षाने जाणवली. आठवले इंजिनीअरिंग कॉलेजचे दिवस…
ॲडमिशन मिळाली होती, मला दुसऱ्या शहरात. ते ऐकून तुझे डोळे पाणावले होते… पण तेव्हा बाबांनी तुला धीर देत समजावले होते. घरातील सुरक्षित वातावरणातून मी पहिल्यांदाच बाहेर पडत होतो. माझ्या सामानासोबत तू मोठा डबा दिला होतास, बेसनाच्या लाडूंचा. तीच माझी पहिली ओळख होती त्या लाडूंसोबत. त्यांच्या रुपात तुझं अस्तित्व कायम माझ्या अवतीभोवती फिरत असायचं, असं मला कायम वाटायचं. रात्री अपरात्री अभ्यास करून दमल्यावर क्षणभर विश्रांती घेताना पोटाची भूक भागली जायची तुझ्या लाडूंनी.
माँ तुझ्या हातात मात्र कसली जादू होती कोण जाणे! तुझ्या हातांनी वळलेल्या त्या लाडूंनी माझं कॉलेज कॅम्पसमध्ये महत्त्व मात्र रातोरात वाढलं होतं. मी सुट्टीवरून परत येण्याची वाट माझे मित्र आतुरतेने बघायचे, कारण बेसनाच्या ताज्या लाडूंची त्यांना प्रतीक्षा होती. दिल्लीचा सोहेल आणि पंजाबचा विरेंदर तर बल्ले बल्ले तुटून पडायचे तुझ्या लाडूंवर. आमचा लाडका गुज्जूभाई केतनला काही केल्या बेसन शब्द आठवायचा नाही. तो आपला ‘यल्लो लड्डू’ अशी विचारणा करायचा. माँ तो पठ्ठ्या आता अमेरिकेत स्थायिक झाला आहे. आमच्यात जेव्हा बोलणं होतं, तेव्हा आजही तो त्या ‘यल्लो लड्डू’च्या आठवणीने भावनिक होऊन तुझी आठवण काढतो.
हेही वाचा – आयुष्याचा वेग आणि रहाटगाडगे…
माँ तुझा तर मी पहिल्यापासूनच लाडका. इंजिनीअरिंगची ॲडमिशन मिळाली, तेव्हा तुला सांगायचं कसं, या जाणिवेने मी अस्वस्थ झालो होतो. मी काही ना काही कारण काढून तुझ्या समोर येणं टाळत होतो. पण ही कोंडी अखेर तूच फोडलीस… एक दिवस माझ्या खोलीत येऊन तू माझ्या जाण्याची तारीख विचारली होतीस. ते ऐकून मला धक्काच बसला होता आणि त्याच अवस्थेत मी फक्त माँ एवढा एकच शब्द उच्चारू शकलो होतो! पुढच्या क्षणी मला तुझ्या छातीशी कवटाळून घेतलं होतं तू. काही क्षण तसेच गेल्यावर तूच तुझे डोळे पुसत मला बाजूला करत म्हणाली होतीस की, “जा तू खुशाल. तुझ्या शिक्षणाच्या आड मी येणार नाही. तुझं घरात नसणं ही कल्पनाच मी नाही करू शकत, कारण तुला पावलोपावली तुझी ही माँ लागली आजवर. माझ्याशिवाय तू कसा रहाणार या काळजीने मी अस्वस्थ होते, पण तेव्हा तुझ्या बाबांनी मला छानपैकी समजावून सांगितले सगळं.”
हेही वाचा – मानसिक आधार देणारा सलाइनचा स्टँड!
मी घरून निघालो तेव्हा हसतहसत निरोप दिला होतास मला तू… माँ कसं ग जमायचं तुला तुझं प्रेम त्या लाडूंमध्ये बेमालूमपणे मिसळायला? लाडूच्या प्रत्येक तुकड्यात मला तुझं प्रेम जाणवायचं. अचानकपणे नात्यातले किंवा ओळखीतले कोणी माझ्या शहरात येणार असले की, त्यांच्यासोबत तू आठवणीने लाडवाचा डबा पाठवायचीस माझ्यासाठी! माझ्या पदवीप्रदान समारंभाला तू आणि बाबा आला होतात, तेव्हा तुझ्या हातचे बेसनाचे लाडू कधी ना कधी खाल्लेल्या माझ्या प्रत्येक मित्राने पाया पडून तुझे आशीर्वाद घेतले होते.
माँ आज तुला जाऊन कितीतरी वर्षे उलटली. पण तुझे बेसनाचे लाडू मात्र माझ्या आयुष्यात तुझ्या आठवणींचा गोडवा कायम जपून ठेवणार आहेत, यात तीळमात्र देखील शंका नाही.
