कितीतरी वादळं, कामातले फेरफार, नवीन विचारांनी आजची मीटिंग संपली. तिला बरं वाटलं. आज अगदी मनापासून चर्चा, उकल झालेली बैठकीत. तिच्या कामगिरीसाठी तिचं कौतुकही झालं. बैठक संपली आणि गोवर्धन सरांशी बोलायचं म्हणून ती थांबली. काही महत्त्वाचा कंटेन्ट तयार करण्यासाठी तिला मार्गदर्शन लागणार होतं सरांचं. नोटपॅड काढून ती सरांसमोर उभी राहिली. सरांनी बोलता बोलता सहजच अनेक संदर्भ, पुस्तकांची नावे तिला सांगितली. सरांचे शब्द ती कानात आणि नोटपॅडवर भरभर नोंदवून घेत होती. तिच्या मनातील सर्व प्रश्नांची उकल झाल्यानंतर तिने सरांचा निरोप घेतला. सगळं आवरलं. हॅन्डबॅग घेतली. आणि मोबाइलच्या सेल्फी मोडवर एकदा स्वतःवर नजर टाकून ती जायला निघाली.
सकाळपासून तिने कित्येकदा फोनवर नोटिफिकेशन तपासून फोन ठेऊन दिलेला… त्याचा एकही मेसेज नव्हता, नेहमीप्रमाणेच! इमारतीच्या एंट्रन्सकडे थांबून तिने इअरफोन कानात घातले. बसस्टॉपवर चालत जाताना सलीलची साथ नेहमीच असायची. बसस्टॉपच कशाला, पुढे बसमध्ये, घरी जाईपर्यंत त्याचीच जास्त साथ असायची….
तिने प्लेलिस्ट ऑन केली…
प्रिये ये निघोनी घनांच्या कडेनी
मला एकटेसे अता वाटताहे
कुणालाच जे सांगता येत नाही
असे काहीसे मन्मनी दाटताहे
संदीपच्या धीरगंभीर आवाजात गाणं सुरू झालं… सकाळी घेतलेलं चॉकलेट तिने बॅगमधून काढून अनव्रॅप केलं आणि चॉकलेट तोंडात टाकून कागद पुन्हा बॅगमध्ये ठेवला. आता सगळंच विरघळत जाईल… तोंडातलं चॉकलेट, कानात संदीपचा आवाज… आणि ती त्याच्या आठवणीत! सगळीच विरघळ… तिने बाहेर बघितलं, तर पाऊस ढगात अगदी गच्च भरून आलेला. कधीही कोसळेल असा. फक्त त्याला डिवचण्याची काय ती वाट तो बघत होता… कुणाची आठवण डोळ्यांपाशी भरून येतेय का? कुणाचे उसासे अनावर होतायत का? कुणाचे नख जरी ढगाला लागतेय का… बरसायची फुरसत!
हेही वाचा – त्याच्या आठवणींची खोल दरी…
चला निघूया, म्हणून तिने बॅगमधली छत्री हाताशी धरली आणि ती चालायला लागली. समोरच्या चार पायऱ्या उतरून गेटपाशी आली. गेटवरच्या वॉचमॅन काकांकडे पाहून तिने हसून मान झुकविली. त्यांनीही हसून मान लववून प्रतिसाद दिला.
“हो गया, आज का मॅडम?”
हसतमुखाने “हां जी!” म्हणून ती पुढे निघाली. समोरच्या रस्त्यावर बाजूने सगळ्या गाड्या पार्क केलेल्या होत्या. इमारतीतून एकेक उतरून आपापल्या गाडीत जाऊन गाडी रस्त्यावर घेत होतं. सर्वांनाच घरट्यात परतायची घाई झालेली. तिने पण पावलांची गती वाढवली. या समोरच्या रस्त्यावरून सरळ चालत जाऊन उजवीकडे वळलं की, त्या दिसणाऱ्या सावरीच्या झाडाखाली बसस्टॉप.
हेही वाचा – प्रियकराकडून चौकशी… पण कोरडीच!
“जुईली!”
ती चालतच होती. कानात इअरफोनवर संदीप गात होता…
असे वाटते की, तुझ्या पास यावे
तुझ्या सौम्य नेत्रातले नीर व्हावे
परंतु मला वेळ बांधून नेते
कधी मुक्तता हे कुणाला न ठावे…
“जुईली…”
पुन्हा मोठ्याने हाक आली. तिला काहीसं जाणवलं. म्हणून तिने जरासा इअरफोन कानातून सैल केला.
“जुईलीSSS”
आता तिला स्पष्ट हाक ऐकू आली म्हणून तिने वळून बघितलं….
तो क्षण तिथेच थांबला… माणसं, गाड्या, घरट्यात परतणारी पाखरं, रस्त्यावरची सगळी ये जा… सगळं सुरू होतं त्यांच्या त्यांच्या गतीत… ती… जुईली… मात्र जिथल्या तिथे क्षणाला खिळून उभी राहिलेली. वारा वाहात होता, वाऱ्याने पानं उडत होती, आता वरच्या भरून आलेल्याला पण टच्च होऊन नखाची कोर लागायची फुरसत तो बरसणारच होता… तिचे डोळे भरून आले, वर भरलेल्या मेघूटांसोबत. डोळेभरल्या पावलांनी काहीच न कळून ती पुढे सरली. तिचं सगळं जग थिजून गेलंय आणि एक अनामिक शक्ती तिला लोहचुंबकासारखी खेचून नेतेय असं तिला वाटलं.,,, त्यात अजूनही इअरफोनमधला आवाज बारीकसा ऐकू येत होता…
असे वाटणे ही अशी सांज त्यात
दुरावा स्वत:शी तुझ्याशी दुरावा
किती फाटतो जीव सगळ्यात यात
मिठीतून देईन सगळा पुरावा…
आणि जुईलीच्या समोर आज चक्क ‘तो’ हसत उभा होता…
