दिप्ती चौधरी
नवीन घर मला खूप आवडले! इथे उड्या मारायला उंचावरच्या खिडक्या आणि सज्जे आहेत. वरच्या मजल्याच्या कार्पेट वरून लोळत, सरपटत जायला खूप मजा येते. इथे खालच्या मजल्यावरून आम्हाला वरती जायला भिंतींवर cat highway करून घेतला आहे. सुरुवातीला मी जरा घाबरत होतो, एकदोन वेळा वाटेतच अडकलो आणि दिदीने मला उतरवले, पण नंतर मी जिद्दीने रस्ता शोधला. कंटाळा आला की, त्यावर उड्या मारून जायला मजा येते.
अजूनही मी कधी कधी दनूबरोबर जोरदार भांडण करतो, पण आता ते कसे सोडवायचे ते घरचे बघून घेतात. इकडच्या जिन्यावर इतर तटबंदी करायची गरज नाही. आमचा जाळीचा दरवाजा लावला की, मी त्या दिशेला आजकाल फिरकत नाही… म्हणजे भौतिकशास्त्राचे नियम मी आजही तोडू शकतो; पण त्याचे झाले असे की… एकदा उडी मारून जायच्या प्रयत्नात असा पडलो की, माझी शेपूट जेमतेम वाचली! तेव्हापासून कानाला खडा लावला.
पण पलायनाचे काही प्रयत्न मी इथेही केले…
आमचा मुख्य दरवाजा कडी लावली नाही तर, जोराच्या वाऱ्याने उघडतो. नवीनच असताना तो नुसता बंद केल्याने कुलूप लागत नाही, हे थोडे अंगवळणी पडायचे होते. चुकून उघड्या राहिलेल्या दरवाजातून मी गुपचूप पोबारा केला. घरी कामात असलेल्या लोकांना तीन तास त्याचा पत्ताच नव्हता! आता तीन तास म्हणजे मला दूरवर जाण्यासाठी खूप वेळ होता, पण आमच्या बाजूच्या अंगणात गवत कापायचे मशीन घेऊन कामगार काम करत होते. त्यांचा वावर आणि त्या मशीनचा जोरदार आवाज, यामुळे मी गुपचूप घराच्या आसपास परत आलो. उन्हाचा कडाका आणि आवाज यामुळे घरी परत गेलेलं उत्तम असा विचार केला तर, दरवाजा बंद! बराचवेळ वाट बघितली तरी दरवाजा कोणी उघडेना. आता काय करायचे, हा मोठा प्रश्न पडला. दूर पळून जाण्यापेक्षा मुख्य दाराशेजारी पप्पांचे ऑफिस असलेल्या खोलीच्या खिडक्या आहेत, तिथे बघावे असे ठरवले. तेव्हा नियमित ऑफिस सुरू झाले नसल्याने पप्पा तिथेच काम करत बसायचे. त्या खिडकीतून त्यांना सांगण्यासाठी मी खिडकीवर उड्या मारायला सुरुवात केली. खिडकी जाळीने नेहमीच बंद असते, पण आता काच पण बंद असल्याने माझा आवाजही पोहचू शकत नव्हता.
हेही वाचा – …मग आईने एक अत्यंत अनोखा उपाय शोधून काढला
पप्पा खूप महत्त्वाच्या चर्चेत गुंतले होते, त्यामुळे त्यांचे लक्ष नव्हते. सुरुवातीला त्यांना नजरेच्या कोपऱ्यातून फक्त खिडकीत काही हालचाल जाणवली तरी, त्यांनी लक्ष दिले नाही. ते इतके चर्चेत गुंतले होते तरी, त्यांना काही सेकंदात लक्षात आले…
अरे खिडकीत काही तरी हालचाल आहे… ठीक आहे..
कोणी मांजर उडी मारत आहे… ठीक आहे..
अरे, हा तर पिदू आहे, बहुतेक नेहमीप्रमाणे खिडकीत बसायला खोलीत शिरला असेल… ठीक आहे…
पिदू खिडकीच्या बाहेरच्या बाजूला आहे…
अरे, बापरे…!
महत्त्वाच्या चर्चेत गुंतलेले असल्याने त्यांना उठताच येत नव्हते. कसे तरी त्यांनी आईला फोन लावला आणि फक्त चार शब्द जेमतेम बोलून फोन बंद केला.
इकडे पप्पा घरातल्या घरात कशाला फोन करत असतील म्हणून आईने गोंधळून फोन उचलला तर फक्त “अगं हा बाहेर आहे…” इतके बोलून फोन बंद केला!
पण माझ्या अफाट कर्तृत्वावर माझ्या आईचा इतका विश्वास आहे की ‘हा’ म्हणजे कोण आणि ‘बाहेर’ म्हणजे नक्की कुठे, हे आईच्या लगेच लक्षात आले आणि ती बाहेर धावली.
दरवाजा उघडून आई बाहेर आली, तेव्हा माझा जीव भांड्यात पडला. तिने हाक मारताच मी लगेच घरात धूम ठोकली आणि जमिनीवर कोसळलो. मी परत आलो, तेव्हा दनूला वाटले की, मी बाहेर खूपच मजा करून आलो आहे. तो सरळ दरवाजासमोर बसून आता माझी पाळी बाहेर भटकायची म्हणून आईशी भांडण करायला लागला! आधीच मी बाहेर पळालो होतो आणि इतकावेळ आपल्याला पत्ताच नव्हता या विचाराने ती हादरली होती. तिने आम्हा दोघांना चांगलेच फैलावर घेतले. “बाहेर जाऊन काय खाणार? उंदीर की चिमण्या? इथे मासे सुद्धा साफ करून कापून द्यावे लागतात, ते पण दोघांना दोन आकारात! Cat food पण दोघांना वेगवेगळ्या चवीचं लागते… कधी मासे कधी कोंबडी, ते पण दरवेळी नवीन, वाटीत उरलेलं आपण खात नाही… पाणी पण दर वेळी ताजं लागतं. बाहेर हे नखरे कोण पुरे करणार? चालले मार्को पोलो आणि कोलंबस सफरीला!” माझा आता प्रश्नच नव्हता दरवाजा सताड उघडा असला तरी, मी तिथे ढुंकून बघितलं नसतं, इतकी माझी खोड मोडली होती. मी आईने आणून दिलेले पाणी गपगुमान ढसा-ढसा प्यायलो आणि झोपायला चालता झालो. दनू मात्र पुढचे दोन-तीन दिवस आईशी अधूनमधून वाद घालत होता.
हेही वाचा – भौतिकशास्त्राचे नियम एकाच उडीत लोळवले
मला त्या आगाऊपणाबद्दल चांगलीच अद्दल घडली होती. त्यामुळे त्यानंतर जेव्हा जेव्हा मी दाराबाहेर सटकतो तेव्हा तेव्हा आईने दम मारला की, मी लगेच शिस्तीत घरात परत जातो.
पण आम्हाला बाहेर आवडते म्हणून आमच्यासाठी आमच्या घराला एक catio बनवून घेतला आहे. आमची खास पिंजरेवजा खोली. घरच्या लगत असल्याने, खिडकीतून उडी मारून आम्ही त्यात जाऊन मस्तपैकी वारा आणि ऊन खात पडतो. मी तर तिथे जाऊन बर्फसुद्धा पाहून आलो आहे.
त्यात आम्ही बाहेरची मोकळी हवा अनुभवतो, पण सुरक्षित राहून!
क्रमशः
(पिदू या बोक्याची आत्मकथा)
diptichaudhari12@gmail.com
