तिचे ऑपेरेशन होऊन सात दिवसानंतर तिला सुटी मिळाली. घरी आल्यावर रात्री पहिल्यांदाच तिला खूप शांत झोप लागली… ना बेलचा आवाज, ना नर्सेसची धावपळ… सकाळी बऱ्याच उशिरा जाग आली. तेही कुकरच्या शिट्यांनी… स्वयंपाकांची बाई आलेली दिसते… ती मनात म्हणाली.
तेवढ्यात तिच्या नणंदेचा आवाज आला.
“वहिनी उठते ना?”
तिने एकदम डोळे उघडून बघितले तिची मोठी नणंद तिच्या कॉटजवळ उभी होती.
“अगं बाई, ताई तुम्ही?” तिने उठण्याचा प्रयत्न केला.
हेही वाचा – सुमी अन् रंगलेला काचापाणी खेळ!
तिला हाताने थांबवत नणंद म्हणाली, “हळूहळू उठ, चहा घेऊन फ्रेश हो. मी छान गरम भात लावला आहे, तो मेतकूट तूप टाकून खा. छान वाटेल.”
“पण ताई? अनुपची बारावीची परीक्षा म्हणून आम्ही मुद्दाम कळवलं नव्हतं तुम्हाला?”
“अगं.. अशा गोष्टी कळतातच, कुठून कुठून! कालच अनुपचा शेवटचा पेपर झाला आणि रात्रीच्या गाडीत बसले आणि आले. घरचे कोणी असले सोबतीला तर रिकव्हरी फास्ट होते म्हणतात. नाहीतर, घरात तुम्ही दोघे आणि कामवाल्या बाया… आता तू पूर्ण बरी होईपर्यंत राहीन इथे. उगाच टेन्शन घेऊ नकोस.”
तिच्या कपाळावर मायेने हात फिरवत नणंद म्हणाली. त्या मऊ स्पर्शाने तिला खूप बरे वाटले. तिने एकदम नणंदेचा हात पकडला आणि म्हणाली, “थँक्स ताई.”
हेही वाचा – वाचनसंस्कृती वाढविण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या तात्या अन् माधवची गोष्ट
“अगं, घरच्या लोकांना कसले थँक्स? चल मी कुकर उतरवते…” तिची नणंद स्वयंपाकघरात गेली.
ती हळूवार उठली. आतापर्यंत सुनेनेच नणंद आणि सासूची सेवा करायची असते, असा तिचा समज होता… तिने डोळ्यातले पाणी पुसले. एरवी वर्षातून जेमतेम चार दिवस येणाऱ्या नणंदेचे नवीन रूप ती पाहात होती…
विचार, साहित्य, कला आणि संस्कृतीच्या सर्जनशीलतेला समर्पित असलेल्या avaantar.com या वेबपोर्टलवरील वैविध्यपूर्ण वाचनीय लेखाचा आनंद घ्यायचा असेल तर,
IXZVpuvKFwKH6gb0NBN51t?mode=r_c
या लिंकला क्लिक करून WhatsApp group जॉइन करा.
