भाग – 19
राम जाता जाता मधेच थांबला आणि मागे वळत पुन्हा शिवच्या समोर आला… त्याच्या खांद्यावर हात ठेवत त्याला म्हणाला, “एकुलते एक जावई आहात तुम्ही असं दारातून जाणं बरं दिसत नाही, आत चला… तुमची आई आणि बहीणही आहे… त्यांनाही सोबत घेऊन जा,” असं म्हणून तो पुढे निघून गेला.
“बरं, आता आम्ही निघतो. तसं तर सगळी तयारी तुम्हीच करताय, आम्हालाही आमच्या सुनेच्या स्वागताची तयारी करावी लागेल ना!” सुधा आत येणाऱ्या आरूकडे प्रेमाने पाहात म्हणाल्या.
घरात आल्यावर समोर भावी सासूबाईंना आपल्याकडे हसताना पाहून फास्ट चालत आलेल्या आरूची चाल आपोआपच मंदावली आणि ती नजर झुकवत, हळू चालत त्यांच्याजवळ आली.
सुधा आणि सिया निघण्याच्या तयारीत होत्या. कलावती, सरिता तसेच भावना पण तिथेच होत्या. बाकी घरातली पुरुष मंडळी लग्नाच्या तयारीत मग्न होती. काही पाहुणे पुण्यात आले आले होते, तर त्यांना आणायला आरूचे बाबा चौकात गेले होते.
“आलीस का बाळा! झाली का खरेदी? आणि हे काय तू एकटीच आलीस? शिव तुला सोडायला आला नाही का? आणि खरेदीच्या बॅगा कुठे आहेत?” सुधा यांनी ती जवळ येताच प्रश्न विचारायला सुरुवात केली.
अशा अचानक एव्हढ्या सगळ्या प्रश्नांनी आरू गोंधळून गेली… काय बोलावं ते तिला कळेना… त्यात तिची आई, आत्या पण चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह घेऊन, तिच्याकडे रोखून पाहात होत्या.
‘आत्ता जर आपल्या तोंडून काही वेडवाकडं निघालं ना, तर आई यांच्या समोरच आपल्याला मारायला कमी करायची नाही! काय गरज होती आरू तुला जास्तीचा शहाणपणा करायची? महाग होते कपडे तर, तुला कुठं स्वतः काढून द्यायचे होते पैसे! त्यांचं त्यांनी बघितलं असतं ना काय ते?… आता यांना काय सांगू? हे पण गेले वाटतं बाहेरच्या बाहेरच! पण बरंच झालं… नाहीतर मी केलेला कारनामा सांगून माझी तक्रार केली असती… मग तर मला आईच्या हातून कोणीच वाचवू शकलं नसतं!’ आरू आपल्याच विचारात एकटक पाहात होती.
सुधा काहीतरी विचारत आहेत, कलावतींचाही आवाज देऊन झाला, पण आरूचं काहीच लक्ष नाही!
“आरू… आरू.. आगं लक्ष कुठाय तुझं? काय झालंय?” भावनाने तिला गदागदा हलवत भानावर आणलं.
“हं… क… काय झालं?” ती सगळ्यांकडे गोंधळून पाहू लागली.
“तेच विचारतोय आम्ही सगळे… काय झालं म्हणून? कसला विचार करत होतीस?” भावना.
“नाही… कसला नाही… मी कुठे काय विचार करत होते!” आरू अडखळत, आईकडे एक नजर पाहून, आवंढा गिळत कशीबशी सुधाकडे पाहून म्हणाली. कारण आत्ता कलावती तिच्याकडे अतिशय रागाने पाहात होती…
“मॉम… लग्नासाठी विशेष असं काही मिळाल नाही… सो… मला काहीच आवडलं नाही… तर मीच काहीही न घेता घेऊन आलो तिला. सध्या वेळ पण नाही… आहे ते ती ‘वेअर’ करेन म्हणाली. सो…” शिव आत येत तिच्यावर नजर टाकत म्हणाला.
“सो… सो… काय शिव? अरे, लग्न आहे तुमचं… तिला काहीच नाही घेतलं तू! का तर तुला आवडलं नाही म्हणून!!” सुधा शिवला रागवत म्हणाल्या.
हेही वाचा – दुकानाबाहेर येऊन शिवने समोर बघितलं आणि डोक्याला हातच लावला…
त्यांना खूपच राग आला होता. एक तर घरी त्यांचा नवरा आणि सासूबाई या लग्नात कसलाच उत्साह दाखवत नव्हते आणि शिवचे हे असं वागणं! त्यांना वाईटही वाटत होतं… त्या अतिशय चिडून बोलत होत्या.
खरंतर त्यांची अशी रीॲक्शन शिवसाठी शॉकिंग होतं हे… सियाचीही वेगळी अवस्था नव्हती! सहसा त्या चिडत नसायच्या… आरू पण आता जास्तच घाबरली. त्यात वाईटही वाटलं की, आपल्यामुळे उगाच यांना ओरडा खावा लागतोय…
“मॉम, काम डाऊन… एवढं का चिडतेस?” सिया सुधाच्या खांद्यावर हात ठेवत म्हणाली.
“हो, मॉम… तुम्ही चिडू नका. त्यांची काहीच चूक नाही. ते ड्रेस लई महाग होते. विनाकारण कशाला इतके पैसे खर्च करायचे ना! किती मेहनत करावी लागत असंल ते कमवायला? म्हणून मीच नाही काही घेतलं. तशीच बाहेर निघून आले… माझीच चूक आहे. त्यांनी काहीच केलं नाही. त्यांच्यावर नका चिडू… आणि तुम्ही शांत व्हा!” आरू एका दमात बोलून मोकळी झाली. तिने डोळे झाकून मोकळा श्वास सोडला… चूक नसताना आपल्यामुळे कुणी असा ओरडा खावा, असं तिला अजिबात आवडायचं नाही. जे मनात आहे, ते ती बोलून मोकळी व्हायची.
आरूचा चेहरा असा झाला होता की, ती आता कुठल्याही क्षणी रडेल… खरंतर तिला सगळ्या गोष्टींचं दडपण आल होतं. गावात झालेला तो तमाशा… तिची झालेली बदनामी… त्यानंतर हे अचानक ठरलेलं लग्न… तिचं कॉलेज आणि तिचं स्वप्न तर कुठेतरी हरवल्यातच जमा झालं होतं… गावावरून परत आल्यानंतर ती घराबाहेर पडली ते लग्नाची खरेदी करण्यासाठी!
पुण्यामध्ये येऊन फॅशन डिझायनरच्या कोर्ससाठी कॉलेजला जायचं… नवनवीन डिझाइन्सचे कपडे शिवायचे… मोठमोठ्या शॉपमध्ये जाऊन डिझाइनर ड्रेस कसे तयार होतात, त्याची माहिती गोळा करायची… वगैरे वगैरे स्वप्नं तिने पाहिली होती… आणि आज अशाच ड्रेस डिझायनर शॉपमध्ये ती गेली होती. पण तो तिच्या शिक्षणाचा भाग म्हणून नाही तर, तिच्या लग्नाची खरेदी करायची होती! शिव तिला घेऊन गेला होता. तिथे जाऊन पुन्हा एकदा तिच्या तुटलेल्या स्वप्नांची आठवण तिला आली होती… आणि त्यात त्या किमती… बापरे!
सगळ्याच गोष्टींचं दडपण आलं… आणि म्हणून तिची चिडचिड झाली. आता तिला स्वतःला सांभाळणं कठीण झाल आणि ती रडायला लागली. बाहेरून आलेला राम घाईत तिच्याजवळ आला आणि तिला मिठीत घेतलं… आणि आता ती जास्तच रडायला लागली. राम तिला शांत करत होता… पण सोबत रागाचा एक कटाक्ष तो शिववर टाकायला विसरला नाही!
त्याने शिव आणखीनच गोंधळात पडला, ‘मी काय केलंय? मी तर तिची बाजू सावरून घेत होतो… तिनेच खरं सांगितलं आणि आता स्वतःच रडतेय…’ असं विचार त्याच्या मनात आले. सध्या तरी त्याला तिच्या अवस्थेची कल्पना नव्हती…
बाकी कोणाला काहीच समजत नव्हतं, तिला आता कसं शांत करावं ते! सुधाला पण वाईट वाटलं, उगाच आपण जास्तच चिडलो… पण आता विचार करून काय उपयोग!
आरू रामच्या मिठीत शिरून लहान मुलांसारखी रडत होती… राम तिला घेऊन रूममध्ये आला होता आणि तिला शांत करण्याचा प्रयत्न करत होता…
“आरू… आरू शांत हो बरं, काय झालंय? का रडतेस तू? मला नीट सांग बरं. मला सांग तो… तो शिवराज काही म्हणाला का तुला? तू मला सांग…” राम त्याच्या पद्धतीने समजूत काढत तिला विचारत होता.
“नाही… नाही त्यांनी काहीच नाही केलं… ते मी… मी… मला…” तिलाच समजत नव्हतं तिला काय होतंय… तर त्याला काय सांगणार होती ती!
आरू नुसती रडत होती, रामच्या कुशीत शिरून… तोच दारावर टकटक झाली आणि सोबत सिया आत आली आणि दोघांसमोर उभी राहिली.
“राम ने तिच्याकडे पाहिलं आणि डोळ्यांनीच विचारलं काय म्हणून…
“मी… मी बोलू का आरूसोबत?” ती अडखळत म्हणाली. कारण, रामची नजर अशी काही होती की, जणू तो सांगत होता, तुमच्यामुळे तिची ही अवस्था झाली आहे… जाळ होता त्याच्या नजरेत! त्याचा हा राग खरंतर सियासाठी कोडंच बनला होता. पण सध्या हा विचार बाजूलाच ठेवणं तिला योग्य वाटलं.
पुन्हा अर्जव करत म्हणाली, “प्लीज!”
त्याने सुस्कारा सोडत आरूला स्वतःपासून बाजूला केलं आणि तो उठून बाहेर गेला… आरू अजूनही खाली मान घालून रडत होती… सिया बेडवर तिच्या शेजारी बसली आणि तिने तिच्या हनुवटीला बोटांनी वर करत तिचे डोळे पुसले… आणि नाही म्हणून मान हलवली… आरुने पण लहान मुलांसारखी नाही म्हणत मान हलवली आणि तिच्याकडे पहिलं… त्यावर सियाने फक्त स्मित केले आणि म्हणाली…
“भीती वाटतेय?”
“हं…” डोळ्यांची उघडझाप करत आरूनं एवढंच म्हटलं.
“वाटणारच… प्रत्येक मुलीला वाटते आणि त्यात तू अजून खूप लहान आहेस ना, म्हणून तुला समजत नाही…” सिया तिच्या गालावर हात ठेऊन म्हणाली.
“मला कसंतरी वाटतंय… कळत नाहीये काय ते! धडधड वाढतेय… तू… तुम्हाला माहितीय वहिनी… ते… ते ना असे माझ्याजवळ आले ना की, पोटात काहीतरी होतं! त्यांची भीती पण वाटली मला… ते ड्रेस खूप महाग होते… ते मी… मला… मला हे नाही सांगायचंय… काय बोलायचं… मलाच कळत नाहीये… मला भीती वाटतेय… मला ना लग्नच नाही करायचंय… पण, करायचंही आहे… पण… नाही…” आता आरू रडायची थांबली होती आणि आता वैतागून उठून बाजूला जाऊन उभी राहिली होती. कारण, तिला जे वाटतंय ते तिला नीट सांगताच येत नव्हतं.
“शु… शु… एकदम शांत. मोकळा श्वास घे. ये इथे बस… बस बरं शांत आणि डोळे मिटून मोठा श्वास घे आणि हळूवार सोड… चल.. चल कर…”
सियाने सांगितल्याप्रमाणे आरूने दोन-तीन वेळा श्वास घेऊन सोडला…
“आता बरं वाटतंय?” सियाने विचारलं.
“हो… माफ करा वहिनी तुम्ही घरी आलात आणि मी अशी रडतेय…” ती निरागसपणे म्हणाली.
“असू दे काही होत नाही, रडायला पण पाहिजे कधी कधी…” सिया हसत म्हणाली.
त्यावर आरू पण खुदकन हसली, ‘हसताना किती क्यूट दिसते ही! खरंच रामची काळजी आणि राग बरोबरच आहे, लहान आहे अजून ही… खूप सांभाळून घ्यावं लागणार आहे हिला… खरंच हिच्या या अवस्थेला मीच तर जबाबदार नाही ना?’ सिया विचार करत होती.
“वहिनीSSS ओ वहिनी, काय झालं?” तिला असं विचारात हरवलेलं पाहून आरूने विचारलं.
“नाही… काही नाही ते असंच…” सिया स्वतःला सावरत म्हणाली.
“बरं ऐक… हे जे काही होतंय ना, त्याचं अजिबात दडपण येऊ देऊ नकोस… लग्न म्हटलं की, खूप साऱ्या गोष्टी असतात… नवीन घर, नवीन जागा, नवीन माणसं… त्यांचे स्वभाव… जिथे आपण लहानाचे मोठे झालो, ते घर, आई-बाबा, भाऊ, मैत्रीणी सगळं सोडून आपल्याला जावं लागतं… प्रत्येक मुलीच्या आयुष्यात हा क्षण येतोच! हा तुझ्या आयुष्यात लवकर आला… जिथे आपण आत्तापर्यंतचं आयुष्य घालवलं ते आपलं घर सोडून नवीन घरी, जिथे आपलं पुढचं सगळं आयुष्य जाणार आहे… ती लोक जर प्रेमळ आणि समजूतदार असतील ना तर तिथे मिसळून जायला वेळ लागत नाही… आणि मी खात्री देते तुला आमच्या घरी सगळेच तुला खूप प्रेम देतील आणि समजूनही घेतील… हा शिव थोडा रागीट आहे… तो जर तुझ्यावर चिडला ना तर, मला सांग… बघ मग मी त्याचा कान कसा पिरगळते ते!” सियाचं शेवटचं वाक्य ऐकून आरू खळखळून हसू लागली.
तिचं ते निरागस हास्य पाहून सियाच्या चेहऱ्यावर पण स्मितरेषा उमटली आणि दारात उभ्या राहिलेल्या रामच्या डोळ्यात आनंद अन् समाधान एकत्रच उमटलं…
“वहिनी, तुम्ही खूप गोड आहात…” अस म्हणत आरूने सियाच्या गालावर ओठ टेकवले आणि तिला गच्च मिठी मारली.
“तू पण खूप गोड आहेस…” असं म्हणत सियाने मिठी आणखी गच्च केली.
“वहिनी… किती वेळ आपण इथे बसलोय… आई ओरडेल मला… आधीच रडून गोंधळ घातलाय मी…” असं म्हणत ती उठली आणि हात धरून सियालाही उठवलं…
“हं, चल जाऊ…” दोघी निघाल्या तर दारात राम उभा होता.
“दादाSS” आरूने पुढे होऊन त्याला मिठी मारली… “थँक्यू दादा, खूप गोड वहिनी दिलीस मला तू…” असं म्हणत ती पुढे निघून गेली.
हेही वाचा – रामने शिवला थेटच विचारलं, ‘आरू का रडली?’
सिया आणि रामची नजरा नजर झाली. त्याने डोळ्यांनीच तिचे आभार मानले… आता त्याच्या डोळ्यांत राग नव्हता… तिनेही हसून डोळ्यांनीच त्याला दिलासा दिला की, सगळं ठीक होईल…
बाहेर आल्यावर आरूने सुधा यांच्या पाया पडून आशीर्वाद घेतले, “…आणि मी मघाशी उगाच रडले त्यासाठी माफ करा…”
त्यांनीही, “काही हरकत नाही…” असं म्हणून मान डोलावली.
सिया आणि आरू जेव्हा रूममध्ये होत्या, तेव्हा त्यांनी पुन्हा एकदा उद्यापासून सुरू होणाऱ्या लग्नाच्या तयारीची चर्चा केली… त्या दोघी बाहेर आल्यानंतर थोडंफार इकडचं तिकडचं बोलून शिव आणि त्याची फॅमिली घरी निघून गेली….
शिवने त्याच्या मर्जीने आरूसाठी काही साड्या ऑर्डर केल्या होत्या… तेवढ्या वेळात त्या पण घरी पोहचल्या होत्या… त्या साड्या पाहून तर आरू खूपच खूश झाली… तिला आवडतील अशाच होत्या त्या… त्यामुळे तिच्या चेहऱ्यावर चमक आली होती… नाही म्हटलं तरी, आलेलं दडपण आता कमी झालं होतं…
क्रमशः
