भाग – 2
रुंजीला उचलून घेतच भार्गवने दवाखान्याच्या आत आणलं. रिसेप्शनिस्टजवळ फॉर्मलिटिज पूर्ण करून त्याने उमाला फोन लावला. “उमामावशी, भार्गव बोलतोय. रुंजीच्या पायावर स्कूटर पडल्यामुळे मी तिला दवाखान्यात घेऊन आलो आहे. घाबरण्याचे काहीच कारण नाही. डॉक्टर सांगतीलच फ्रॅक्चर असेल तर! तू शांतपणे दवाखान्यात ये. मी आहे इथे!”
उमा दवाखान्यात पोहोचेपर्यंत अर्धा तास गेला. रुंजीला जवळ घेत उमा म्हणाली, “कशी पडलीस गं? किती वेळा सांगून झालं आहे की, स्कूटर हळू चालवत जा!”
“मावशी, ती जरा रागात होती ना, म्हणून पडली…” भार्गव रुंजीला चिडवत म्हणाला.
“आता कसला राग? पेपर वाईट गेला का?”
“पेपर उत्तम गेलाय गं! पण कुणाचा तरी राग तिने स्कूटरवर काढला आणि ती स्कूटर बिचारी पडली…” भार्गवने रुंजीकडे मिश्किल नजरेने बघितलं. ती त्याच्याकडे रागाने बघत होती.
“अरे, पण तू तिथे कसा काय पोहोचलास?”
“मी रस्त्यावरून जात होतो गं, तेवढ्यात गर्दी दिसली म्हणून बघितलं, तर रुंजी पडलेली दिसली…”
“बरं झालं बाबा! देवासारखा धावलास.”
रुंजी आता डोळे वटारून भार्गवकडे बघत होती आणि भार्गव गालात हसत होता.
सोमेश तातडीने अर्धी रजा काढून दवाखान्यात आला. डॉक्टरांनी एक्स रे बघून सांगितलं की, रुजींच्या पायाच्या घोट्याला फ्रॅक्चर झालं आहे. पायाला प्लास्टर घातल्यावर रुंजीला आधार देत उमा, सोमेश घरी जायला निघाले.
रुंजी गाडीत बसली आणि भार्गवने तिच्याकडे बघितलं. त्याच्या अंगावर रोमांचं आलं. तिच्याकडे बघत त्याच्या मनात विचार आला, ही एवढी गोड कधीपासून झाली? शाळेत आवडायची पण फक्त मैत्रीण म्हणून! रुंजीला भेटायची अनेकदा भार्गवला इच्छा व्हायची, प्रयत्न केला होता, पण तिच्या मनात कुठली शंका नको म्हणून टाळत आला. उमा आणि अनिता अजूनही संपर्कात असल्यामुळे त्याला रुंजीबद्दल सगळं कळत होतं. तिच्या कॉलेजमध्ये जाऊन कित्येकदा तो तिला लांबूनच बघायचा. तिच्याविषयी मनात नाजूक भावना निर्माण व्हायला लागल्या होत्या. पण रुंजीला कसं सांगायचं, हे त्याला कळत नव्हतं. अचानक सिग्नलपाशी दिसली आणि तिच्याशी बोलावसं वाटलं.
हेही वाचा – जाडेपणाबद्दल ओळखणारी रुंजी कॉलेजमध्ये गेली अन्…
रुंजीला भेटायला तिच्या घरी आठवड्यातून एक दिवस भार्गव जात होता. तिची औषध संपली तर आणून देणे, रुंजीशी पत्ते, कॅरम खेळणं हे सगळं मनापासून करत होता. रुंजीला देखील भार्गवची सवय व्हायला लागली. शाळेत तिच्याशी तुटक वागणारा भार्गव आणि हा भार्गव, किती फरक होता, असं मनात नकळत यायला लागलं. प्लास्टर लावून महिना होऊन गेला होता. एक दिवस भार्गव एकटा रुंजीच्या खोलीत असताना, तो न राहवून बोलला, “रुंजी,आय लव्ह यू! मला तुझ्याशी लग्न करायचं आहे. नो अफेअर, डायरेक्ट शादी. लग्न होईपर्यंत अफेअर चालेल.”
“शुद्धीवर आहेस का भार्गव? काय वाटेल ते बोलतो आहेस… आणि तुला असं सरळ सरळ बोलायला काहीच कसं वाटलं नाही! माझ्या लठ्ठपणावरून मला सतत चिडवणारा भार्गव, अचानक माझ्या प्रेमात कसा काय पडला? माझ्या सौंदर्याचा तुला मोह पडलाय. पण वरच्या सौंदर्याला भाळणाऱ्या मुलाशी मला लग्न करायचं नाही. प्लीज, गो अवे…”
“मला सरळच बोलायला आवडतं. तू मनात ठाण मांडून बसली आहेस. जा म्हटलं तरी जात नाहीस, म्हणून आज तुला प्रपोज करायचं ठरवलंच होतं.”
इतक्यात उमा रुममध्ये आली.
“भार्गव, आता तू जेवूनच जा. मी अनिताला फोन करते…”
“नको मावशी, मला आज जरा कामं आहेत. मी एमएस करण्यासाठी जर्मनीला चाललोय. त्याची जरा कामं आहेत. निघतो मी! बाय रुंजी, टेक केअर, गेट वेल सून!” भार्गवने रुंजीला बाय केलं आणि तो खोलीबाहेर पडला.
“किती गुणी मुलगा आहे भार्गव! शाळेतली ही वांड मुलं, मोठी झाल्यावर किती जबाबदार होतात.”
रुंजीने उमाकडे बघितलं. तिच्या चेहऱ्यावर भार्गवचं कौतुक ओसंडून वाहत होतं. भार्गव गेल्यावर रुंजीच्या मनाला रुखरुख लागली.
रुंजीचं प्लास्टर काढलं होतं. घरात हळूहळू चालायला तिने सुरवात केली. दर आठवड्यात येणारा भार्गव, पंधरा दिवस आलाच नव्हता, तेव्हा रुंजीला चुकल्यासारखं वाटत होतं. तिच्या मनात यायला लागलं, मी त्याच्याशी फार कठोर बोलले का? म्हणून तर तो येत नसेल? विचारांनी ती अस्वस्थ झाली. तिने उमाला विचारलं, “आई, भार्गव आला नाही गं खूप दिवसांत!”
“अग, तो बिझी असेल. त्याला आता जर्मनीला जायचं आहे न! तो जायच्या आधी त्याला एकदा जेवणाचं आमंत्रण देते.”
रुंजीचा सीएचा निकाल लागला. पहिल्याच प्रयत्नात ती उत्तम मार्क्स मिळवून उत्तीर्ण झाली. सगळ्यांचे सतत अभिनंदनपर फोन येत होते,पण भार्गवचा फोन नव्हता. रुंजीला आतल्या आत रडायला येत होतं. असं का होतंय, ते कळत नव्हतं. एक दिवस उमाने तिला सांगितलं, “रुंजी, माझ्या एका मैत्रिणीने तिच्या मुलासाठी तुला मागणी घातली आहे. ती आणि तिचा मुलगा, उद्या संध्याकाळी आपल्या घरी येत आहेत.”
रुंजीला धस्स झालं, ती चिडलीच! “आई, कुठली मैत्रीण?”
“आहे शाळेतली एक! तिला मी सतत तुझ्याबद्दल सांगत असते न!”
“तू मला न विचारता हे का ठरवलं? माझ्याशी बोलावं, असं वाटलं नाही का तुला?”
“अग, लगेच लग्न कर म्हणतेय का? एकदा बघून तर घे. कदाचित आवडेल सुद्धा तुला तो!”
रुंजी अस्वस्थ झाली. तिने खोलीत जाऊन भार्गवला फोन लावला.
“भार्गव, तू किती दिवसांत आला नाहीस घरी!”
“ओह रुंजी! व्हॉट अ प्लेझंट सरप्राईज… मी जरा बिझी आहे गं! मारतो एक चक्कर कधीतरी. तू ठीक आहेस न? पाय कसा आहे? जॉबचं बघते आहेस न?”
“हो बघते आहे. एक दोन ठिकाणी अर्ज केला आहे.”
“गुड, बोलतो नंतर…” भार्गवने अचानक फोन बंद केला आणि रुंजीला रडूच आलं. डोळ्यात पाणी यायला लागलं. भार्गवशी खूप बोलावंसं वाटत होतं, पण तो आता टाळत होता.
संध्याकाळी आईची मैत्रीण आणि तिचा मुलगा येणार म्हणून रुंजी नाईलाजाने तयार झाली. त्या मुलाला सरळ नकार द्यायचा, हे तिने ठरवलंच होतं. दारावरची बेल वाजली आणि रुंजीला धडधडायला लागलं… नको तो प्रसंग आज आईने आणला, असं वाटलं. आईचा संतापच आला. ती खोलीच्या बाहेर आलीच नाही. पण हे काय? भार्गव आणि अनितामावशीचा आवाज येतोय. बरंच झालं, हे दोघे आले. आता मावशीला थांबवून घेते. रुंजी खोलीच्या बाहेर आली. भार्गवला बघून घशात आवंढा आला… असं का होतंय ते कळत नव्हतं. अनिता रुंजीला जवळ घेत म्हणाली, “असा चेहरा का पडलाय गं तुझा? तब्येत ठीक आहे नं?”
रुंजी अचानक अनिताच्या गळ्यात पडून रडायला लागली. “मावशी, या आईने कोणालातरी घरी बोलावून ठेवलंय. मला मागणी घातलीय म्हणे! पण मला नाही करायचं गं लग्न त्याच्याशी!”
“का गं? तुझं मन कुठे गुंतलंय का? मला सांग, मी उमाला समजावते.” अनिता रुंजीचे डोळे पुसत म्हणाली.
“एकदा बघायला काय हरकत आहे रुंजी? तुझा विचार बदलू शकतो.”
रुंजीने भार्गवकडे बघितलं तर, तो अगदी शांतपणे पेपर चाळत होता. तिला त्याचा अगदी राग राग आला. त्या दिवशी अगदी लग्नाची मागणी घातली आणि आता मला हवा आहेस तर, माझ्याकडे दुर्लक्ष करतोय. तिला हुंदका आला. इतक्यात आजी आली आणि रुंजीचे डोळे पुसत म्हणाली, “अगं, हाच आहे तो मुलगा! तुला मागणी घालणारा… पसंत आहे का लगेच सांग!”
रुंजी आलटून पालटून उमा, अनिता, भार्गवकडे बघत होते. तिघेही हसत होते.
“भार्गव!” रुंजी भार्गवकडे बघत ओरडली.
“आता सरळ सरळ तुला मागणी घातली तर, तुला ते आवडलं नाही, मग मला हा प्लॅन करावा लागला.”
अनिता, उमा, आजी आणि भार्गवच्या हसण्यात रुंजी सामील झाली.
इतक्यात सोमेश ऑफिसमधून आला. “ओहो, लग्न ठरलेलं दिसतंय. चला, आता हॉल बुक करावा लागेल!”
रुंजीने आश्चर्याने सोमेशकडे बघितलं, “बाबा, तुम्ही सुद्धा यात सामील होता?”
“म्हणजे काय? असा झकास जावई मला हातचा जाऊ द्यायचा नव्हता.” सोमेश भार्गवच्या पाठीवर थाप मारत म्हणाला.
“काका, लग्न अजून दोन वर्षं तरी नाही. माझं एमएस झाल्यावर!”
“ठाऊक आहे रे! सहज गम्मत केली. छान शिक, यशस्वी हो आणि माझ्या लेकीला सुखात ठेव… आणि तुझ्या बाबांना पण आत्ता लगेच इकडे बोलावून घे. आज जोरदार सेलिब्रेशन करू.”
हेही वाचा – पुरस्कार… एक नवा हुरूप देणारा!
“हो काका!” भार्गवने आजी, सोमेश आणि उमाला वाकून नमस्कार केला. रुंजी पण अनिताच्या पाया पडली.
भार्गवला जर्मनीला जायला दोन दिवस उरले होते. आता भार्गवचा एक क्षणही विरह रुंजीला नकोसा झाला. एका भावूक क्षणी तिचे डोळे भरून यायला लागले.
“ए रुंजी, करंजी…”
“भार्गव…” रुंजीने डोळे मोठे केले.
“अगं म्हणजे, नाजूक कंगोरे असलेल्या करंजीसारखी माझी रुंजी!”
“भार्गव, आता असं वाटतंय की, तू सतत माझ्या नजरेसमोर हवा.”
“दोन वर्षं थांब! मग बघ, तुला कसा घट्ट धरून ठेवतो.”
“कशी जातील रे ही दोन वर्षं? किती मोठा विरह!”
“रुंजी, विरहाने प्रेम जास्त वाढतं, फुलतं असं म्हणतात. मला तुला दोन वर्षांनी अशीच फुललेली बघायची आहे. पण फुलासारखी हं! करंजीसारखी फुललेली नाही.”
“भार्गव!” रुंजी हसत त्याला बिलगली. भार्गवने दोन्ही हातांनी तिला घट्ट मिठीत घेतले… दोन वर्षांच्या विरहाचं प्रेम, उत्कट प्रीती… रुंजी तिच्या रोमारोमात भरून घेत होती…
समाप्त
