भाग – 1
“एक्सक्यूज मी मिस, तुम्ही तुमची पर्स सीटवरून उचलता का प्लीज?” राजने बसमध्ये विंडो सीटपाशी बसलेल्या तरुणीला नम्रपणे विचारले. या आधीही दोन-तीन तरुणांनी इतरत्र जागा असतानाही हाच प्रश्न तिला विचारल्याने ती चिडली होती. “काय हो मिस्टर, संपूर्ण बसमध्ये तुम्हाला फक्त ही एकच जागा दिसली का? की सुंदर मुलगी दिसली की, तिच्या बाजूची जागा पटकवायची घाणेरडी पुरुषी प्रवृत्ती?” नेहाचा राग तिच्या लालबुंद झालेल्या चेहऱ्यावर स्पष्टपणे दिसत होता.
“अहो मॅडम, का ओरडता तुम्ही? त्यांनी तिकीट काढलं आहे, पर्स मांडीवर घ्या आणि त्यांना बसू द्या,” कंडक्टर साहेब समजावणीच्या सुरात म्हणाले.
“कंडक्टर साहेब, हे घ्या माझ्या पर्सच्या तिकिटाचे पैसे. मी कुणालाही माझ्या बाजूला बसू देणार नाही,” निश्चयी सुरात नेहा म्हणाली.
“कंडक्टर साहेब, असू द्या, असू द्या, मी उभा राहतो,” समजुतीच्या सुरात राज म्हणाला.
खरंतर, राज स्वतःच्या गाडीने ऑफिसला जायचा. परवाच त्याने गाडी रिपेअरिंग आणि सर्व्हिसिंगसाठी सर्व्हिस सेंटरला दिली. आज सकाळी त्याने सर्व्हिस सेंटरला फोन केला, त्यावेळी त्याला समजले की, त्याची गाडी तयार आहे, म्हणून त्याने त्याच्या मित्राकडून सर्व्हिस सेंटरपर्यंत लिफ्ट घेतली. राजला सोडून मित्र ऑफिसकडे रवाना झाला.
“मी माझी गाडी एमएच 12 पी 5520 घ्यायला आलोय,” राजने रिसेप्शनिस्टला सांगितले.
“सर, तुम्ही 2 मिनिटे बसा. मी गाडी तयार आहे का ते चेक करते.” पाच मिनिटे झाली, रिसेप्शनिस्ट फोनवर बोलत होती.
“विचारले का तुम्ही?” राजने अधीरतेने विचारले.
“सर, तुमची गाडी अजून तयार नाही. आज संध्याकाळपर्यंत तयार होईल.”
“अहो, अर्ध्या तासापूर्वी मी फोन करून विचारले आणि तुम्हीच सांगितले ना मला, गाडी तयार आहे आणि म्हणूनच तर मी आलो गाडी घ्यायला!”
“सर, थोडा गोंधळ झाला. एमएच 12 बी 5520 तयार आहे. माझा नंबर ऐकण्यात चूक झाली. एक्स्ट्रीमली सॉरी सर,” म्हणताना ती सुंदर तरुणी जास्तच लाघवी भासत होती. पुढे संभाषण वाढविण्यात अर्थ नव्हता. “गाडी तयार झाली की, प्लीज फोन करा,” सांगून राज निघाला. सकाळीच डोक्याला मन:स्ताप झाला.
आज रिक्षा आणि कॅबचा संप असल्याने बस हा एकमेव पर्याय होता. नशीब, बसस्टॉप सर्व्हिस सेंटरसमोरच होता. मुळातच वैतागलेल्या राजला बससाठी तब्बल वीस मिनिटे थांबावे लागले आणि बसमध्ये चढताच त्या सुंदर तरुणीने अपमान केला. दिवसाची सुरुवात ठीक झाली नव्हती.
एमआयडीसीच्या स्टॉपवर राज बसमधून उतरला. त्याने रस्ता क्रॉस केला. तेवढ्यात मागून मधूर आवाज आला, “प्लीज मला हा पत्ता सांगाल का?” राजने मागे वळून बघितले. तीच ती सौंदर्यवती होती, जिने राजला बसमध्ये तिच्या बाजूला बसू दिले नव्हते.
“कोणता पत्ता हवा आहे आपल्याला?” राजने शक्य तितक्या आदराने विचारले.
“महेश स्टुडिओचा.”
हेही वाचा – दिसलीस तू फुलले ऋतू…
“तुम्ही सरळ जा, पहिला चौक सोडा, नंतर दुसऱ्या चौकातून उजवीकडे वळा, त्यानंतर पहिल्या चौकातून डावीकडे वळा. प्रथम भाटिया इंटरनॅशनल कंपनी लागेल आणि त्यानंतर लगेचच महेश स्टुडिओ. साधारणतः 10-12 मिनिटांचे चालत अंतर आहे.”
गोरापान वर्ण, मध्यम उंची, सडपातळ बांधा, आकर्षक पंजाबी ड्रेस, लांब मोकळे केस, डोळ्यांवर छानसा गॉगल, हलकासा मेकअप आणि महेश स्टुडिओत जायचं म्हणजे नक्कीच कोणीतरी मॉडेल असणार, राजने अंदाज बांधला. शूटिंग असेल, कपडे आणि मेकअप खराब होऊ नये म्हणूनच तिने तिच्या बाजूला कोणालाही बसू दिले नाही, या विचाराने राजचा त्या सौंदर्यवतीवरील राग क्षणात मावळला. तिला “ग्रेट डे” विश करून तो झपझप पावले टाकत मार्गस्थ झाला.
आज नेहाचा “भाटिया इंटरनॅशनल” या नामांकित कंपनीत प्लॅनिंग ऑफिसरच्या जागेसाठी इंटरव्ह्यू होता. कॅबचा बंद असल्यामुळे तिला नाईलाजाने बसने यावे लागले. राजने नेहाला पत्ता इतका व्यवस्थित सांगितला की, पुढे कोणालाही न विचारता नेहा भाटिया इंटरनॅशनल कंपनीमध्ये पोहोचली. राजशी जरा जास्तच रागात बोलल्याचा नेहाला मनोमनी पश्चाताप झाला. “आपण निदान सॉरी तरी म्हणायला हवे होते,” नेहा स्वतःवरच चिडली.
इंटरव्ह्यूला चार मुलं आणि चार मुली असे एकूण आठ उमेदवार आले होते. एचआर ऑफिसर वरदने सर्वांचे स्वागत केले आणि कंपनीची थोडक्यात माहिती देऊन सर्वांना पहिल्या इंटरव्ह्यू राऊंडसाठी पाठविले.
पहिल्या राऊंडचा निकाल जाहीर करताना वरदने घेतलेल्या पहिल्या चार नावांत नेहाचे नाव नव्हते. पहिल्याच राऊंडला बाद झाल्याने नेहा नाराज झाली. तेवढ्यात वरदने सांगितले की, “मी नावं घेतली ते चार उमेदवार पहिल्या राऊंडमध्ये बाद झालेत.” म्हणजे नेहाची विकेट शाबूत होती.
दुसऱ्या राऊंडअखेर वरदने घेतलेल्या दोन नावांमध्ये पहिले नाव नेहाचे होते. पर्स उचलून नेहा नाराजीने जायला निघाली… “थांबा मॅम, ही दोन नावं पुढच्या राऊंडसाठी सिलेक्ट झालेल्या उमेदवारांची आहेत,” म्हणत वरदने नेहाला सुखद धक्का दिला.
पुढच्या राऊंडअखेर, “नेहा, तुम्ही फायनल इंटरव्ह्यूसाठी थांबा,” वरदने सांगितले.
आतापर्यंतचा कामाचा अनुभव, सध्याचा पगार, पगाराची अपेक्षा या गोष्टींची वरदने नोंद घेतली आणि नेहाला फायनल इंटरव्ह्यूसाठी जनरल मॅनेजर साहेबांकडे पाठविले. साहेबांच्या सेक्रेटरीने नेहाचे मोठ्या आपुलकीने स्वागत केले.
“नेहा, साहेब एका मीटिंगमध्ये आहेत त्यामुळे तुम्हाला थोडं थांबावे लागेल,” सेक्रेटरीने सांगितले. पाण्याचा ग्लास आणि कॉफीचा मग ऑफिस बॉयने नेहासमोर ठेवला.
नेहाने आई-बाबांना फोन करून सांगितले की, “थोड्याच वेळात माझा फायनल इंटरव्ह्यू आहे. एकूण आठ उमेदवारांपैकी मी एकटीच फायनल इंटरव्ह्यूपर्यंत पोहोचले आहे, त्यामुळे हा जॉब मला नक्की मिळेल.” आई-बाबांनी भरभरून आशीर्वाद आणि शुभेच्छा नेहाला दिल्या.
नेहा आई-बाबांची एकुलती एक मुलगी. बाबा खासगी कंपनीतून निवृत्त झालेत. घरची परिस्थिती बेताची होती. कर्ज काढून त्यांनी नेहाच्या शिक्षणाचा खर्च केला. एका नामांकित इंजिनिअरिंग कॉलेजमधून उत्तम गुण मिळवून नेहा पास झाली. छान नोकरी मिळाली. आता लग्न उरकून टाकू म्हणून आई-बाबांनी स्थळं शोधणं चालू केलं; परंतु नेहा इतक्या लवकर लग्न करायला तयार नव्हती. तिला करिअर करायचे होते.
गेल्या सहा महिन्यांपासून नेहाला जॉब नव्हता. नेहाची या आधीची कंपनी एक छोटी कंपनी होती; परंतु नेहाचे रिपोर्टिंग डायरेक्ट सीईओंना होते, त्यामुळे नेहाच्या हुशारीला भरपूर वाव मिळाला आणि नेहानेही त्या संधीचा पुरेपूर फायदा करून घेतला. स्टार ऑफ द मंथ, एम्प्लॉयी ऑफ द इयर अशी अनेक बक्षिसे पटकावत आणि चोख काम करून सर्वांकडून प्रशंसा मिळवत कंपनीत भक्कम स्थान निर्माण केले.
हेही वाचा – आभास… की वास्तव?
नेहाचे प्रमोशन झाले, पगार वाढला, केबिन मिळाली, गाडी मिळाली, सवलती वाढल्या, काम वाढले, कामाचा ताण वाढला, कामाच्या वेळा वाढल्या आणि त्याचबरोबर सीईओंकडून अपेक्षितपणे नको ती किळसवाणी मागणी आली. नेहा कॉम्प्रमाइज करायला तयार नव्हती. तिने तडकाफडकी नोकरी सोडली, हातात दुसरी कोणतीही नोकरी नसताना!
गेल्या सहा महिन्यांत नेहाने अनेक इंटरव्ह्यू दिलेत. बऱ्याच ठिकाणी ती फायनल राऊंडलादेखील सिलेक्ट झाली; परंतु प्रत्येक वेळी तिला नोकरी नसल्याचा गैरफायदा घेण्यात येऊन कमी पगार किंवा खालची पोस्ट ऑफर करण्यात आली. नेहाने तशी कोणतीही ऑफर स्वीकारली नाही.
नेहाची कॉफी पिऊन झाली आणि तिने समोर बघितले तर काय आश्चर्य! निळा कोट आणि हातात पिवळे हेल्मेट घेऊन साहेबांच्या केबिनकडे जाणारा तरुण तोच होता, ज्याचा नेहाने बसमध्ये बसायला जागा न देऊन अपमान केला होता आणि तरीही ज्याने नेहाला महेश स्टुडिओचा पत्ता अगदी व्यवस्थित सांगितला होता. त्याने जर मला इथे बघितले आणि माझ्या रागीटपणाबद्दल साहेबांना सांगितले तर, हाता-तोंडाशी आलेली नोकरी जाईल, नेहा घाबरली. तो तरुण स्वतःच्याच तंद्रीत असल्याने त्याची नजर चुकविण्यात नेहाला यश मिळाले होते.
निळा कोट आणि हेल्मेट बघितल्यावर नेहाला वाटले तो तरुण नक्कीच सुपरवायझर असावा आणि मी जर ऑफिसर म्हणून या कंपनीत रुजू झाले तर, कदाचित तो माझ्या हाताखाली असेल. मी खुर्चीवर बसेन आणि तो आजसारखा कायम उभा राहील, न रागावता ‘मॅम, मॅम’ करेल. नेहा दिवास्वप्नात रमली असतानाच साहेबांच्या सेक्रेटरीने नेहाला सांगितले, ‘तुम्हाला साहेबांनी बोलावले आहे.’
क्रमश:
