नमस्कार, मी अभिनेत्री हर्षा गुप्ते पुन्हा एकदा तुमच्या भेटीला…
कुटुंब म्हणजे काय? कुटुंबाचं महत्त्व हे त्यांनाच कळतं, ज्यांना कुटुंब नाही. तर आजची कथा माझ्या मित्र आणि मैत्रिणीची आहे. मला एक प्रोजेक्ट मिळाला होता… प्रायोगिक प्रोजेक्ट होता. खूप छान वेगळाच असा सेट बनवला होता आणि त्या सेटवर आम्हा कलाकारांचे फोटो शूट करण्यात येत होतं. अर्थात, या प्रोजेक्टचे पैसे मिळणार नव्हते, पण वेगळं काहीतरी, म्हणून ते काम घेतलं. तीन-चार दिवस रिहर्सल केली आणि मग फायनल शूट. छान चाललं होतं…
माझ्यापेक्षा चार-सहा वर्षांनी लहान अशी मुलं-मुली त्या प्रोजेक्टसाठी काम करत होते. आमची छान दोस्ती झाली. तो प्रोजेक्ट संपल्यानंतर आम्ही regular भेटून वेगवेगळ्या प्रोडक्शन हाऊसला जाऊन फोटो, बायो डेटा वाटणे सुरू केलं… काम मिळावं या अपेक्षेने! एकत्र राहून दोस्ती वाढत गेली. तिथेच आमच्या बेबी आणि बाळू (नाव बदलली आहेत) यांचं सूत जुळलं. त्याचं ते नवीन प्रेम, त्यातली नवलाई आमच्यासमोर घडत, उलगडत गेली. त्यांच्या प्रेमाची साक्षीदारच म्हणा ना!
तिच्या घरी हे प्रेमप्रकरण पसंत नव्हतं. त्याच्याकडे तसं काम नव्हतं. अधून मधून सीरियलमध्ये मिळणारे साइड रोल्स, कधीतरी मिळणारं नाटक… त्याने घर कसं चालणार? मग काय, दोघांनी पळून जाऊन लग्न केलं. त्याच्या घरी तिचं ग्रँड welcome झालं. तसं ते घर सधन होतं. 2 BHK चा फ्लॅट… घरात आई, बाबा आणि बाळू. ताईचं लग्न आधीच झालेलं… लेकुरवाळी होती ती! बऱ्यापैकी प्रॉपर्टी होती.
काही काळ लोटला… आता बेबी आई होणार होती. घरभर नुसता आनंद नाचत होता. बेबीला मुलगी झाली. तिचं नाव ‘बबली’ ठेवलं. सासू-सासरे तर खुळावले. बेबी आणि बबलीला कुठे ठेऊ आणि कुठे नको, असं झालं होत त्यांना. पण बेबीच्या माहेरी कोणालाच कौतुक नव्हतं. एक दिवस शेक घेताना बेबीच्या गाऊनने पेट घेतला. बेबी भाजली, पण जीवावरच संकट टळलं. बेबीची ट्रीटमेंट सुरू झाली. ती खूप शॉकमध्ये होती. भीतीने ती एवढी हादरली होती की, बऱ्याच गोष्टी विसरायला लागली होती.
हेही वाचा – अभ्यास एके अभ्यास… पाठ सोडेना!
बेबीच्या घरापर्यंत ही बातमी गेली. तिचे आईबाबा येऊन तिला आणि बबलीला सरळ स्वतःच्या घरी घेऊन गेले. बेबीच्या मानसिक स्थितीचा फायदा घेऊन त्यांनी बाळू आणि त्याच्या आईबाबांवर हुंड्याच्या छळाची केस दाखल केली. बेबीला काहीच कळत नव्हतं. ती स्वतःच्या कोषात हरवली होती. आता बेबीच्या सह्या घेऊन divorce file केला. टेन्शन खूप वाढत गेलं आणि रात्री झोपलेला बाळू पुन्हा कधीच उठला नाही…
बेबीच्या घरच्यांनी बाळूच्या मृत्यूची बातमी बेबीला सांगितली सुद्धा नाही. त्यामुळे तिला तिच्या बाळूचं अंत्यदर्शनही घेता आलं नाही. कालांतराने बाळूचे आईबाबा पण देवाघरी गेले. सगळी मालमत्ता त्यांनी मुलीच्या नावे केली. बबलीला आपला बाबा म्हणजे कोण, कसा? काहीच माहीत नाही. कालांतराने तिचे हे आजी-आजोबा सुद्धा देवाघरी गेले. मामा-मामी मात्र खूप भले निघाले. स्वतःच्या मुलांपेक्षा बबलीवर त्यांचा जास्त जीव! पण शेवटी तिचंही बालमनच, तिलाही बाबा पाहिजेत, असं वाटायला लागलं. बेबीने समजावलं… बाबा नसले तरी मामा-मामी किती प्रेम करतात… जीव लावतात… लाड करतात! पण फॅमिली, कुटुंब हे शब्द कानावर पडले आणि आता तिला तिची फॅमिली हवी झाली. बेबी आणि बबली एवढीच फॅमिली होती तिची. बबली आता हळूहळू अबोल व्हायला लागली.
हेही वाचा – बोलीभाषेतली नाती अन् मी!
तशातच बेबीची आणि माझी भेट झाली. बेबीने मला बबलीबद्दल सांगितले. मी बबलीचा नंबर घेतला. दुसऱ्याच दिवशी तिला कॉल केला. म्हटलं, “बबली मी बोलतेय. तुझी हर्षा आत्या…” खूप बोललो आम्ही. छान गप्पा झाल्या. तिच्या बाबाच्या, त्या आजी-आजोबांच्या आठवणी काढल्या. दुर्देवाने, त्या कोणाचेही फोटो माझ्याकडे नव्हते. थोड्या वेळाने बेबीचा फोन आला. बबली खूप खूश आहे. कारण, तिला तिची फॅमिली आहे… मला मात्र खूप रडायला येत होतं. आता लिहिताना सुद्धा डोळे भरून आलेत. माझ्या एका फोनमुळे छोटी बबली खुलली होती, फुलली होती!
