Author: जितेंद्र अभ्यंकर

ती मेडिकलला शिकत होती. तिचा लहान भाऊ शाळेत जात होता. त्यांचं चौकोनी कुटुंब अशा महत्त्वाच्या वळणावर असतानाच काही कारणाने अकस्मात तिच्या वडिलांची नोकरी गेली. एके दिवशी ती नेहमीप्रमाणे कॉलेजला जाऊन घरी परत आली. घरी आल्यावर ती दारात सॅंडल काढत असतानाच तिला दिसलं की, तिचे लाडके बाबा शून्य नजरेने आढ्याकडे बघत पलंगावर पडले होते आणि आई कोपऱ्यात बसून पदराने डोळे पुसत होती… आईने तिला गहिवरल्या आवाजात सांगितले की, ‘बाबांची नोकरी गेली.’ पण ती खचली नाही. ती खंबीरपणे बाबांच्या शेजारी बसली. त्यांचा हात हातात घेऊन म्हणाली, “बाबा, आजपर्यंत तुम्ही मला जीवापाड सांभाळले. आता माझी पाळी आली आहे, मी दिवसरात्र एक करून शिक्षण…