रेवती निलेश पांडे
अपूर्ण
संध्यासमयी कातरवेळी
श्यामनिळाईत भिजल्या यमुनेकाठी
सावळ्याची मुरली साद घालीत होती
राधेच्या प्रितीसाठी…
अशा अवेळी अचानक अनाहून
गोष्ट एक घडली
मीरेची नजर तेथे रेंगाळणाऱ्या
रुख्मिणीवर पडली…
कपाळी गळ्यात बोटांत हातात
कृष्णाच्या अस्तित्वाच्या खुणा
मी कृष्णाची अन् कृष्ण माझा
जणू सांगे पुन्हा-पुन्हा…
ज्याला क्षणभर मिळवण्याची आस होती
तो हिला जन्मभरासाठी मिळावा
दैवाने असला खेळ
मजसवेच का खेळावा
असूया आणि अगतिकतेच्या
ऊन-सावलीचा तिच्या नजरेत खेळ
रुख्मिणीलाही क्षणभर कळेना
ही कशी टाळावी वेळ
माझ्या भाळी लावलेल्या कुंकुवाचा
हिला का वाटावा हेवा
हिने माझ्याच कृष्णाचा का बरे
असा ध्यास घ्यावा
कसे सांगावे हिला, मी म्हणजे कर्तव्य
अन् कृष्ण म्हणजे निळं आकाश
माझ्या जमिनीपासून खूप दूर
माझ्यासाठी कधीच नव्हते
त्याच्या मुरलीचेही सूर
मिळून न मिळण्यासारखं
मिळाल सारं काही
आमच्या अंतरीच्या अंतराला
तशी कारणं काहीच नाही…
कृष्णशेल्याला बांधली गेलेली गाठ
सोडवणं मला जमलं नाही
आणि आयुष्यभर तो शेला मिरवणं
त्याला जमलं नाही
त्याच्या माझ्या नात्यातल्या
तुला दिसणार नाहीत रिकाम्या जागा
तरीही आम्हाला बांधून ठेवणारा
आहे एक अदृश्य धागा
कदाचित तो मला काही कळलाच नाही
माझ्यासाठी कृष्ण म्हणजे मृगजळ
शेवटी सत्यभामेच्या प्राजक्ताने
मी भरून घेतली आहे माझी ओंजळ
हेही वाचा – Poetry : खेळ, ठसे, वसा…
रातराणी
घराची खिडकी अगदी बेताची असूनही
त्यानं हौशीनं तिथे एक रातराणीचा वेल लावलाच…
त्याला वाटलं राहील खिडकीत बापही
तिची काय एवढी अडचण
तिच्या नाजूक फुलांबरोबर जरा सुगंधी संवाद
तेवढेच काय ते सुखाचे क्षण
जावे कधीतरी कल्पनेच्या गावी
सोबतीला घेऊन जर – तर
जुन्या अबोल जखमांवर
तिची गंधीत फुंकर
स्लायडरच्या पलीकडे
तिचं असणं – नसणं
धुंद रातीला हळव्या क्षणी
तिचं गालात हसणं
पण असा कधी विचार केला नाही त्याने की…
तिच्यासाठी त्यालाही सुचेल
कविता एखादी
अन् आभाळही होईल हिरवे
तिच्या सुगंधासाठी
हे कसलं सुगंधाचं व्यसन
ही कसली हिरवी किमया
या व्याकुळ कातरवेळी
मखमली फुलांच्या समया
संध्याकाळची वाट पाहत
त्याचा दिवस जातो विरून
खिडकीत उभा तो असतो
अवघ्या घराला विसरून
आता तर ती वेळ
घरभर पसरली आहे
आणि आवरायचं ठरवलं की
सुगंधी शपथ घालते म्हणे
हेही वाचा – Poetry : आभाळ, लव्ह बर्ड, पावसाची पहिली सर
मोबाइल – 8552893399
खूप छान ! भावपूर्ण कविता आहेत रेवती ! तूला खूप खूप शुभेच्छा! ❤️👍