Author: Team Avaantar

आराधना जोशी अमिताभ बच्चन. सिर्फ नाम ही काफी है. शतकातील महानायक. अमितजींची एक झलक पाहण्यासाठी त्यांचे चाहते ‘जलसा’ या त्यांच्या बंगल्याबाहेर कायम जमलेले असतात. ज्यांना त्यांचं दर्शन होतं त्यांना प्रत्यक्ष देवच भेटल्याचा आनंद होतो. अमिताभ बच्चन यांना प्रत्यक्षात पाहण्याचा योग मला मिळाला तो साधारणपणे 1999 साली. हिंदीतील ज्युबिली कुमार म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या राजेंद्र कुमार यांचे निधन झाल्यावर मी त्यांच्या निधनाची बातमी कव्हर करायला त्यांच्या बंगल्यावर गेले होते. तिथे अंत्यदर्शनासाठी इतर कलाकारांबरोबर अमिताभ बच्चन, जया आणि अभिषेकसह आले होते. चॅनलच्या कॅमेऱ्यांसमोर येऊन अमितजींनी श्रद्धांजली वाहताना राजेंद्र कुमार यांच्याबरोबरच्या त्यांच्या आठवणींना उजाळा दिला. त्यानंतर 2000 साली वांद्रे येथील लिलावती हॉस्पिटलच्या आयव्हीएफ सेंटरच्या…

कविता पाटील अचानक कानावर आलेला हसण्याचा आवाज तिला वेगळाच वाटला. मान उचलून तिने सहज वर पाहिले असता, वय वर्षं 50 असलेला तो पुरुष चक्क लाजत हसत होता. त्याक्षणी त्याच्या डोळ्यामध्ये असलेली चमक ओळखीची वाटत होती. काहीसे बावरून, गोंधळून तिने शेजारी पाहिले तर 30-32 वर्षांची ती तरुणी त्या पुरुषाकडे टक लावून पाहात असल्याचे तिला दिसले. त्या दोघींची नजरानजर होताच, त्या तरुणीचा चेहरा उतरला. तिच्या आतून एक अनामिक भीतीची लहर वेगाने दौडत गेली. खूप अस्वस्थ वाटू लागले. थरथरत्या हाताने तिने पर्समधून पाणी काढून दोन घोट घेतले. विचारायचे म्हणून त्या दोघांना तिने पाणी पिणार का? असे विचारले. पण प्रश्नात जशी औपचारिकता होती तशी…

मानसी देशपांडे “धन आत्मजा दुजाचे, ज्याचे तयास देणे…” प्रत्येक मुलीच्या वडिलांना ही ओळ ऐकताना डोळे पाणावत असतील. कन्यादानाचा क्षण म्हणजे वडिलांच्या डोळ्यासमोर मुलीचे बालपण आणणारा क्षण असतो. प्रसिद्ध लेखक व. पु. काळे यांनी यावर एक विचार मांडला आहे, “पिता आणि पती, एक रेघ आणि वेलांटी इकडची तिकडे. तरीही वाटतं, पती होणाऱ्या पुरुषाला पिता होणे जमेल का? कन्यादान करताना प्रत्येक पिता हा मुका का होत असावा? कदाचित तो जावयाला सांगू शकत नसेल की बाबा रे, माझ्या मुलीचा तू पतीच आहेस पण तरीही संसारात तिचा पित्यासारखा सांभाळ करशील का?” किती हृदयस्पर्शी विचार आहे ना!! आपल्याकडे नवदाम्पत्याला लक्ष्मी-नारायणाचा जोडा म्हणतात, मुलगी ही तुमची…

दिप्ती चौधरी मांजरीविषयी अनेकांच्या मनात समज-गैरसमज, काही प्रश्न असतात. म्हणूनच त्यांच्याबाबत काहीतरी माहिती मिळावी यासाठी मी माझी कहाणी सांगतो. कारण बहुदा आम्ही दोघं सर्वात जास्त प्रवास केलेले माऊ असू. मुंबईहून बंगलोर आणि तिथून आता आम्ही अमेरिकेत आलो आहोत. केल्याने देशाटन…. या उक्तीप्रमाणे आम्ही आता हुशार वगैरे झालो आहोत आणि आमच्या आई, पप्पा आणि दिदी यांनाही हुशार करून सोडले आहे! तर मी आणि दनू मुंबईतल्या एका सोसायटीमध्ये राहत होतो. आमच्या पिढ्या न पिढ्या इथेच मिळेल ते शोधून जगत होत्या. कोणी कधी उरलंसुरलं फेकले तर, तोच आमचा उदरनिर्वाह होता. आमची आजी ही महा खट मांजर होती. तिने दुधाच्या पिशव्या फोडण्याचे कसब आत्मसात…

माधवी चिटणीस सकाळी लवकरच शुचिर्भूत होऊन देवदर्शनाला निघालो. जवळच एक ‘स्वयंभू’ दत्त मंदिर आहे, असं कळलं होतं. म्हणजे आमच्या रिसॉर्टच्या अगदी जवळच आहे, असं गूगलने कळवलं. मग आमच्या रिसॉर्टच्या अटेंडन्टने त्या मंदिराची महती सांगितली. त्यांनी जे वर्णन केले होते, त्यापेक्षा ती जमिनीखाली मिळालेली मूर्ती खूपच सुंदर होती. अतिशय रेखीव आणि सुबक! किती बारकावे टिपले होते मूर्तीकाराने!! या संदर्भातील ऐकीव कथा अगदी बाजूला ठेवल्या आणि पूर्णत: लॉजिकली विचार केला तरी अगदी अलिकडच्या काळात ही भरीव, छोटीशीच असूनही वजनाला जड असणारी अप्रतिम मूर्ती (सोन्याची की पितळेची, हे तो देवच जाणे) एका गावात जमिनीखाली केवळ 3.5 ते 4 फुटावर मिळावी, ही आश्चर्यजनक बाब…